ฝันร้ายในยามค่ำคืน

เสียงหายใจหอบถี่ดังสะท้อนอยู่ในความมืดมิดของห้องนอนกว้างขวาง ร่างหนาที่เคยดูแข็งแกร่งดั่งหินผาของคีรินกำลังสั่นเทาอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลังกว้าง เขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูในสมรภูมิคาสิโน แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจในใจที่กัดกินเขาอยู่ทุกค่ำคืน "ไม่... อย่าแตะต้องเธอ!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของคีรินกระชากให้รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา เธอขยับกายลุกขึ้นจากเตียงทันที ความเป็นห่วงที่มากกว่าความหวาดกลัวผลักดันให้เธอรีบคว้าตัวชายหนุ่มที่กำลังดิ้นรนอยู่ในฝันร้าย มือเล็กสั่นเทาเล็กน้อยขณะลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่ร้อนระอุด้วยเหงื่อของเขา "คีรินคะ... ไม่ใช่ค่ะ คีริน ตื่นสิคะ!" เธอพยายามเรียกสติเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่คีรินยังคงจมดิ่ง ในฝันนั้นเขากำลังเห็นภาพรินรดานอนจมกองเลือดอยู่แทบเท้าของเมฆา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่เลวร้ายจนเขารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของรินรดาอย่างแรงจนเธอร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบที่มักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งลืมโพลงขึ้น สภาวะจิตใจที่แตกสลายสะท้อนผ่านดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน "ริน... เธอตายแล้ว... เธอตายไปแล้วใช่ไหม!" เขาตะคอก เสียงนั้นเจือไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น รินรดาไม่ตอบ แต่เธอตัดสินใจกอดร่างหนาเอาไว้แน่น ใบหน้าของเธอซุกไซ้อยู่กับลำคอแกร่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอค่อยๆ แทรกซึมผ่านสัมผัสที่อบอุ่น ความอ่อนนุ่มของหน้าอกที่แนบชิดกับแผ่นหลังเขาทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงของมาเฟียหนุ่มเริ่มกลับคืนมา คีรินนิ่งค้างไป ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายร่างที่เกร็งแข็งลง "ฉันอยู่นี่ค่ะ... ฉันยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น" รินรดากระซิบเสียงหวานข้างหูของเขา พร้อมกับประทับจูบเบาๆ ลงบนขมับที่เปียกชื้น คีรินพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่ยังคงแดงก่ำจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว ราวกับจะหาความจริงว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา มือหยาบกร้านเอื้อมไปเกลี่ยแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ต่างจากนิสัยดิบเถื่อนของเขาราวกับคนละคน "ริน... เธอรู้ไหมว่าฉันกลัวอะไรมากที่สุด" เขาถามเสียงแหบพร่า สัมผัสจากปลายนิ้วเปลี่ยนจากการลูบไล้เป็นเชยคางเธอขึ้นให้รับจูบที่ร้อนแรงและบ้าคลั่ง เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่บดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ราวกับจะกลืนกินลมหายใจของเธอให้หายไปพร้อมกับฝันร้ายนั้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าสู่โพรงปากหวานล้ำ สัมผัสที่ตักตวงอย่างเอาแต่ใจบ่งบอกถึงความโหยหาที่อัดอั้น รินรดาตอบสนองเขากลับด้วยความยินยอมพร้อมใจ ร่างบางถูกผลักให้นอนราบลงกับเตียงกว้าง กลิ่นกายของคีรินที่ปนกับความดุดันทำให้เธอยอมจำนนต่ออำนาจเสน่หาของเขาอย่างหมดใจ คีรินถอดเสื้อผ้าของตนและของเธอออกอย่างรวดเร็ว ผิวสัมผัสที่แนบชิดทำให้อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งทะยานสูงขึ้นไปอีกระดับ มือหนาลูบไล้ไปทั่วสรีระโค้งเว้าของหญิงสาว ราวกับกำลังสำรวจอาณาจักรที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว ทุกจุดที่ปลายนิ้วเขาผ่านไปเปรียบเสมือนรอยตราประทับความเป็นเจ้าของที่ยากจะลบเลือน "อย่าไปจากฉัน... ถ้าวันหนึ่งฉันทำลายทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ เธอจะยังอยู่ข้างฉันไหม" เขาถามในขณะที่ร่างกายกำลังสอดประสานกันอย่างเป็นจังหวะที่เร่าร้อนและลุ่มลึก ความเปราะบางในน้ำเสียงของเขาทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหว "ฉันจะเป็นเงาของคีริน... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" บทรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและอ่อนหวานในคราเดียวกัน คีรินพรมจูบไปทั่วร่างของเธอเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ให้ถึงจุดสูงสุด แรงปรารถนาที่สะสมมาถูกปลดปล่อยผ่านการกระทำที่รุนแรงแต่แฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมในแบบของเขา รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม เสียงครางหวานหูที่เล็ดลอดออกมาช่วยเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหายของทั้งสองคนให้สมบูรณ์แบบที่สุด ท่ามกลางคืนที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาฉายให้เห็นร่างที่กอดรัดกันแน่น ราวกับว่านี่คือค่ำคืนสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน ทว่า... ในขณะที่คีรินกำลังจะเข้าสู่ห้วงแห่งความสุขสมจนเกือบถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูห้องนอนอย่างแรงและจังหวะที่เร่งเร้าจนผิดปกติก็ดังขึ้น "นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... คนของเมฆาบุกเข้ามาที่คาสิโน และพวกมัน... พวกมันจับตัวผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคุณรินไปครับ!" คีรินชะงักกึก ร่างกายที่เคยเร่าร้อนกลับเย็นเฉียบลงในทันที เขาค่อยๆ ถอนกายออกมาแล้วคว้าปืนกระบอกคู่ใจที่วางอยู่ข้างเตียง แววตาที่เคยมีแต่ความลุ่มหลงบัดนี้กลับกลายเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตที่ขวางหน้า เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทก่อนจะหันมามองรินรดาที่นอนตัวสั่นอยู่บนเตียง "อยู่ที่นี่... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ถ้าเธอเห็นใครที่ไม่ใช่คนของฉัน... จงฆ่ามันเสีย ก่อนที่มันจะทันได้ฆ่าเธอ" เขาก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับ ทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีมือของคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... เมฆาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นวาบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความรักและอันตรายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวครับ โดย ธานินทร์แดนเถื่อน