คำสัญญารัก

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามค่ำคืนของคาสิโน ‘เดอะ ไดมอนด์ คราวน์’ ไม่ได้ทำให้คีรินสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาเปื้อนแก้มออกอย่างใจเย็น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องร่างระหงของรินรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังบานประตูเหล็กกล้า “อย่ามอง...” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่งทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน “รินรดา หันหลังกลับไปซะ” “คุณคีริน... พวกมัน... พวกมันมากันเยอะมาก” หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่ความห่วงใยที่มีต่อมาเฟียหนุ่มกลับมีมากกว่า เธอพุ่งเข้าไปคว้าแขนกำยำของเขาไว้ “หนีไปเถอะค่ะ พวกเมฆามันวางแผนมาดีเกินไป คุณสู้คนเดียวไม่ไหวหรอก” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัว เขาหันกลับมาประจันหน้ากับเธอ ก่อนจะเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วสรรพางค์กายของรินรดา “หนี? ตระกูลคีรินไม่เคยรู้จักคำว่าถอย โดยเฉพาะเมื่อมีสิ่งที่ต้องปกป้อง” เขากระซิบชิดริมฝีปากบาง กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของเขามันช่างเย้ายวนใจจนน่าใจหาย “มองหน้าฉัน... รินรดา จำไว้ให้ดีว่านับจากวินาทีนี้ไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็แตะต้องตัวเธอไม่ได้ แม้แต่ปลายเล็บ... ถ้ามันยังไม่ข้ามศพฉันไปก่อน” “คุณกำลังบ้า...” รินรดาสะอื้น ความเย็นชาที่เคยมีมลายสิ้นเหลือเพียงความอาวรณ์ คีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง เขาฉวยโอกาสที่เธอกำลังเผลอ กดริมฝีปากบดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นดุจภูผา มือหนาเลื่อนลงไปโอบรัดเอวคอดกิ่ว กระชับร่างเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน สัมผัสร้อนผ่าวจากแผงอกกว้างทำให้เธอมึนงงราวกับตกอยู่ในภวังค์แห่งกามารมณ์ที่แสนอันตราย รินรดาเผลอไผลตอบรับสัมผัสของเขาอย่างไม่รู้ตัว เธอเกลียดชังความดิบเถื่อนของเขา แต่เธอก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งเธอไว้กับเขาได้ มือบางขยำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาจนยับยู่ยี่ ขณะที่คีรินเริ่มปลดเปลื้องปราการหน้าด่านอย่างใจร้อน เขากดร่างบางลงกับโซฟาหนังตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัว ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอก ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด “ฉันจะเป็นโลกทั้งใบให้เธอเอง” เขาคำรามเบาๆ ข้างหู ก่อนจะไล้ลิ้นร้อนไปตามซอกคอระหง กลิ่นหอมจางๆ จากผิวของเธอทำให้สัญชาตญาณดิบในตัวเขาเดือดพล่าน ร่างกายของเขาสอดประสานเข้ากับเธออย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ราวกับจะประทับตราจองว่าเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว ทุกจังหวะรักคือการย้ำเตือนถึงพันธนาการที่ไม่มีวันแก้ออก ทุกคำครางหวานล้ำที่หลุดรอดออกมาจากลำคอของรินรดา คือบทเพลงที่คีรินต้องการให้มันกล่อมเขาไปตลอดกาล เขาปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความหวงแหน เธอกลายเป็นยาพิษที่เขาเต็มใจจะดื่มกิน แม้รู้ว่ามันอาจทำลายตัวเขาจนย่อยยับในสักวันหนึ่งก็ตาม ในห้วงเวลาที่ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันนั้น ความรักและความแค้นดูเหมือนจะแยกออกจากกันไม่ได้อีกต่อไป สำหรับคีริน... รินรดาไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขาซื้อตัวมาด้วยหนี้สิน แต่เธอคือจุดอ่อนเดียวที่เขาพร้อมจะทำลายทุกคนที่บังอาจแตะต้อง แต่ทว่า... ในขณะที่ลมหายใจยังคงหอบถี่จากการร่วมรักที่แสนเร่าร้อน เสียงพังประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน “ดูเหมือนว่างานฉลองของคุณจะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะ คีริน” เมฆายืนแสยะยิ้มอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือปืนกระบอกใหญ่ที่จ่อเล็งมายังร่างของรินรดาที่ยังคงนอนเปลือยเปล่าอยู่บนโซฟา “สัญญาของนายที่ว่าจะปกป้องผู้หญิงคนนี้... มันคงจบลงตรงนี้สินะ” คีรินลุกขึ้นยืนบังร่างรินรดาไว้ทันควัน ดวงตาดุจหมาป่าฉายแววอาฆาตที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่ได้เกรงกลัวต่อปลายกระบอกปืนนั่นแม้แต่น้อย แต่กลับเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่เหนือกว่า “เมฆา... แกโง่มากที่คิดว่าฉันไม่ได้เตรียมหลุมศพไว้รอแก” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความตายไว้ในทุกพยางค์ “และที่โง่ยิ่งกว่า คือการคิดว่าห้องนี้... มีแค่ฉันกับผู้หญิงของฉัน” ทันใดนั้น เสียงกดปุ่มเล็กๆ ในมือของคีรินก็ดังขึ้น... *คลิก* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับผมนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน