ความอบอุ่นในบ้านมาเฟีย

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นยาสูบจางๆ ของคีรินอบอวลอยู่ในอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กั้นแยกจากความวุ่นวายของคาสิโน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของมาเฟียหนุ่มหยุดลงตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง แววตาของเธอสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเพราะความรู้สึกถวิลหาที่ยากจะปฏิเสธ “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น ถ้ารินไม่พร้อมที่จะถูกผมกลืนกินจนหมดตัว” คีรินเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านลากไล้ไปตามริมฝีปากอิ่มที่เผยอออกเล็กน้อยอย่างท้าทาย “คุณคีริน... พักผ่อนบ้างเถอะครับ งานของคุณหนักมามากพอแล้ว” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธออ่อนหวานลงจนคนฟังถึงกับนิ่งงัน คีรินไม่ตอบแต่กลับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายแนบชิดกันไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าชุดคลุมอาบน้ำของหญิงสาวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของสบู่น้ำนมที่เธอกำลังใช้ ช่างขัดกับบรรยากาศมาเฟียในห้องนี้อย่างเหลือเชื่อ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “รินรู้ไหม... ในโลกที่เต็มไปด้วยความโลภและการหักหลัง กลิ่นของรินเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองยังมีหัวใจอยู่” คีรินซุกใบหน้าลงกับลำคอระหง ลมหายใจอุ่นจัดรดรินผิวเนียนละเอียดจนหญิงสาวขนลุกซ่าน รินรดาเอื้อมมือขึ้นลูบผมสีเข้มของเขาอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นที่ได้รับในบ้านมาเฟียหลังนี้เริ่มกลายเป็นเสพติด เธอไม่ได้มองเขาในฐานะเจ้าหนี้จอมโหดอีกต่อไป แต่มองเห็นผู้ชายที่โดดเดี่ยวภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจ ริมฝีปากหนาเปลี่ยนเป้าหมายจากลำคอไปสู่ใบหู เขาขบเม้มเบาๆ อย่างหยอกเย้า มือหนาสอดแทรกเข้าไปใต้สาบชุดคลุม สัมผัสความเนียนนุ่มของผิวเนื้อที่ยังคงมีความชื้นจากไอน้ำอุ่นๆ ปลายนิ้วของเขาซุกซนไล้ไปตามแผ่นหลัง ส่งกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของหญิงสาว “อื้อ... คีริน อย่าครับ” เธอประท้วงเสียงแผ่ว แต่ทว่ากลับโน้มคอเขาลงมาหาอย่างลืมตัว บทรักที่เริ่มขึ้นอย่างเชื่องช้าในห้องทำงานที่ปิดสนิท กลับกลายเป็นเพลิงปรารถนาที่แผดเผาทุกความนึกคิด ความนุ่มนวลถูกหลอมรวมเข้ากับความดิบเถื่อนในจังหวะที่เร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ คีรินพลิกตัวกดร่างบางลงกับเบาะโซฟาหนัง สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความถนุถนอมเป็นความเร่าร้อนที่เรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ รสจูบที่มอบให้ดุดันและลึกซึ้ง เหมือนจะดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไปไว้ในร่างกายของเขา “รินคือของผม... แค่ของผมคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม” เสียงคำรามแผ่วต่ำที่ข้างหูในขณะที่เขาสอดประสานกายเข้าหาหญิงสาวเป็นคำประกาศกร้าวที่สั่นสะเทือนอารมณ์ รินรดาตวัดแขนกอดรอบคอเขาแน่น ร่างกายบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้ ความรักความแค้นที่เคยมีมาดูเหมือนจะจางหายไป เหลือเพียงความหฤหรรษ์ที่เชื่อมต่อทั้งสองไว้ด้วยกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน ทว่าในขณะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังดำดิ่งสู่จุดสูงสุดของความสุขสม เสียงโทรศัพท์ภายในห้องที่ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบทำเอาคีรินชะงัก ร่างกายกำยำผละออกเพียงเล็กน้อยแต่ยังไม่ถอนกายออก เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตั้งไว้บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาเกรี้ยวกราดที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็น ‘เมฆา’... ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้บรรยากาศที่อบอุ่นเมื่อครู่กลายเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา คีรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับโดยไม่ละมือออกจากเอวของรินรดา “ว่าไง เมฆา... มึงกล้าดียังไงถึงโทรมาขัดจังหวะกูในเวลาแบบนี้” คีรินกรอกเสียงเย็นเยียบลงไปในสาย “กูแค่จะบอกว่า... ของขวัญที่กูส่งไปให้มึงในคาสิโนคืนนี้ น่าจะทำให้เมียรักของมึงได้เห็นธาตุแท้ของมึงชัดเจนขึ้นนะ คีริน... ดูสิว่ามึงจะปกป้องเธอได้นานแค่ไหน!” ปลายสายหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ก่อนจะตัดสายไปทิ้งให้คีรินกำโทรศัพท์แน่นจนสั่นสะท้าน เขาสบตารินรดาที่กำลังมองเขาด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่เสียงไซเรนจากรถตำรวจหลายคันดังแว่วเข้ามาจากทางหน้าคาสิโนที่ควรจะปลอดภัยที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับผมนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน