รอยร้าวครั้งใหม่

"ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เลือดของผู้หญิงคนนี้จะไหลนองพื้นห้องทำงานสุดหรูของมึงจนเสียราคาทันที คีริน!" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความอำมหิตของเมฆาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อแนบอยู่กับขมับของ 'รินลดา' น้องสาวแท้ๆ ของรินรดาที่ถูกจับตัวมาเป็นเครื่องต่อรอง คีรินยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้อง กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อเย็นๆ ของเขาคลุ้งอยู่ในอากาศ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกักขังไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย รินรดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลตัวสั่นเทา เธอเม้มปากจนห้อเลือด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริกด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่กลัวตาย แต่กลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับผู้ชายที่เธอแอบรักหมดหัวใจ คีรินไม่ได้ละสายตาจากเมฆาแม้แต่วินาทีเดียว เขาผ่อนลมหายใจยาว ขยับตัวเพียงเล็กน้อยจนชายเสื้อสูทอิตาลีสั่งตัดไหวไปตามจังหวะ "แกกำลังเล่นกับไฟ เมฆา" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับทรงพลังจนคนฟังรู้สึกถึงแรงกดอากาศที่พุ่งสูงขึ้น "และไฟกองนี้จะเผาทั้งตัวแกและอาณาจักรโสมมของแกให้กลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่แกจะได้ลั่นไกเสียอีก" "เหรอ?" เมฆาหัวเราะร่วน ดันปืนเข้าลึกอีกนิดจนผิวเนื้อของตัวประกันเป็นรอยแดง "งั้นเรามาดูสิว่า ระหว่างความแค้นกับผู้หญิงที่แกกำลัง 'เลี้ยงไว้บนเตียง' อะไรจะสำคัญกว่ากัน!" ทันใดนั้น คีรินก็พุ่งตัวออกไปราวกับเสือชีตาห์ที่ตะครุบเหยื่อ ความเร็วของเขาเกินกว่าที่สายตาคนปกติจะติดตามได้ทัน เสียงปืนลั่นสนั่นห้องหนึ่งนัด! แต่ไม่ใช่ที่รินลดา คีรินอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีเบี่ยงปืนของเมฆาจนกระสุนเฉี่ยวไปถูกแจกันคริสตัลจนแตกกระจาย ก่อนที่กำปั้นหนาหนักของเขาจะกระแทกเข้าที่ปลายคางของคู่อริจนร่างของเมฆาเซถลา ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายกรูเข้ามาเผชิญหน้ากัน แต่คีรินไม่สนสิ่งรอบข้าง เขาคว้าตัวรินรดามากอดไว้แน่น อ้อมกอดของเขาไม่ได้นุ่มนวล มันเต็มไปด้วยความรุนแรงและสับสน ทั้งความหวงแหนและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านในสายเลือด "อย่าแตะต้องคนของฉัน" คีรินคำรามเสียงต่ำข้างหูเธอ แรงบีบที่เอวบางบ่งบอกถึงความเดือดดาล รินลดาสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรงผ่านแผ่นอกหนา กลิ่นกายของเขาที่คุ้นเคยปลอบประโลมความกลัวในใจเธอให้มอดดับลงเหลือเพียงความโหยหาที่ยากจะต้านทาน แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ กระแสความต้องการของคนทั้งคู่ยังคงไหลเวียนราวกับกระแสไฟฟ้า ทว่า เหตุการณ์ไม่ได้จบลงง่ายอย่างที่คิด เมฆาที่ลุกขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากกลับยิ้มเหี้ยม เขาส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องที่แฝงตัวอยู่บนระเบียงห้อง "แกพลาดแล้วคีริน... แกคิดว่าฉันมาคนเดียวหรือไง?" เสียงระเบิดดังขึ้นจากส่วนอื่นของคาสิโน แรงสั่นสะเทือนทำให้อาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสั่นไหว รินรดาร้องกรี๊ดด้วยความตกใจก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของคีริน เขาคว้าตัวเธอวิ่งหลบกระสุนที่สาดเข้ามาไม่ยั้งเข้าสู่ห้องลับด้านหลังคาสิโน ประตูเหล็กกล้าถูกปิดล็อกลงพร้อมกับเสียงก่นด่าของศัตรูด้านนอก ภายในห้องที่อับชื้นและมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพสถานการณ์ภายนอก คีรินผลักรินรดาให้ชิดกับกำแพงเย็นเยียบ ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งกักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขา ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ผสานเข้าหากัน ความเครียดจากความเป็นความตายแปรเปลี่ยนเป็นแรงอารมณ์ที่ดิบเถื่อน คีรินจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มือหนาเชยคางเธอขึ้นมา นิ้วโป้งกรีดไล้ริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นอย่างหลงใหล ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนหวาน มีเพียงความเรียกร้องและตอกย้ำว่า 'เธอยังเป็นของเขา' ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวตวัดรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างกระหาย รินรดาตอบสนองด้วยสัญชาตญาณที่สั่นคลอน มือบางขยุ้มปกเสื้อของเขาไว้แน่น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางเสียงกระสุนและแรงระเบิดที่ดังก้องจากด้านนอก ความรักและเสน่หาในยามวิกฤตกลับร้อนแรงราวกับจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้ "อย่าหนีไปไหน... ต่อให้โลกนี้จะพังทลายลงมา เธอก็ต้องอยู่ข้างๆ ฉัน รินลดา" เขากระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ในขณะที่เขากำลังจะถอดรัดชุดเดรสของเธอออกเพื่อหาทางออกของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รอยร้าวครั้งใหม่ก็ปรากฏขึ้น เมื่อหน้าจอมอนิเตอร์แสดงภาพถ่ายสดของหญิงสาวอีกคนที่กำลังถูกจับกุมตัวไว้บนเรือสำราญกลางทะเล... นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'รินลดาตัวจริง' ที่เมฆาแอบลักพาตัวไปตั้งแต่ต้น คีรินชะงักกึก ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่าผู้หญิงที่เขากำลังกอดอยู่ตรงหน้า... คือใครกันแน่? รินรดาที่เขากำลังปรนเปรอด้วยไฟสวาท ยิ้มออกมาอย่างเย็นเยียบในความมืด พร้อมกับมีดพกขนาดเล็กที่จ่ออยู่ที่สีข้างของเขาแทนที่ความเร่าร้อนเมื่อครู่ "เสียใจด้วยนะคีริน... คนที่คุณรักน่ะ อยู่ที่อื่น" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับผมนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน