ทางเลือกที่บีบคั้น

เสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นเพียงเบาๆ ในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน ไม่ใช่เครื่องหมายของการสังหาร แต่มันคือเสียงก้องที่เตือนรินรดว่าชีวิตของครอบครัวเธอไม่ได้อยู่ในกำมือเธออีกต่อไป บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งราคาแพงมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ ข้างในนั้นคือภาพถ่ายพ่อและน้องสาวของเธอที่กำลังถูกคุมตัวอยู่ในที่ลับตาคน โดยมีเงาของ 'เมฆา' ทอดทับอยู่เบื้องหลัง “เลือกเอาสิ รินรดา...” เสียงทุ้มต่ำของคีรินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ฟังดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ระหว่างความเป็นความตายของสายเลือดเธอ... กับการตัดสินใจที่เธอต้องแลกด้วยตัวเธอเองเพื่อรักษาลมหายใจของพวกเขาไว้” รินรดาสั่นสะท้าน เธอจ้องมองแววตาคู่นั้นของชายที่เธอเพิ่งจะมอบกายถวายหัวให้เมื่อคืนก่อน ดวงตาของคีรินในตอนนี้ไม่ได้มีความรักใคร่หลงใหลแบบเมื่อครู่ แต่มันคือดวงตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำทุกอย่างหากมันคือการหักหลัง “คุณทำแบบนี้ทำไม... เราเพิ่งจะผ่านพ้นเรื่องราวเหล่านั้นมาด้วยกันไม่ใช่หรือคะ?” เธอถาม เสียงสั่นพร่า คีรินหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าคือแรงกดดันที่บีบให้เธอต้องถอยหลังไปชนกับบานประตู “ความรักในโลกของผม มันไม่มีพื้นที่ให้กับการหักหลัง ถ้าเธอไม่เลือกจะฆ่าผมด้วยมือของตัวเองในคืนนี้... เมฆาก็จะฆ่าครอบครัวเธอแทน... หรือถ้าเธอจะเลือกหักหลังผมไปหาเมฆา ครอบครัวเธอก็จะรอด แต่เธอจะต้องตกนรกบนดินในกรงขังของศัตรูผมไปตลอดกาล” มือหนาหยาบกร้านเชยคางเธอขึ้น บีบแน่นจนใบหน้าเนียนหันไปตามแรงบังคับ ปลายนิ้วโป้งของเขาคลึงที่ริมฝีปากอิ่มอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของทั้งคู่ขึ้นมาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด “ริน... ร่างกายเธอเป็นของผม ความรู้สึกเธอเป็นของผม... แต่ลมหายใจของครอบครัวเธออยู่ในกำมือเมฆา” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหู “ถ้าเธอรักผมจริง... ก็จงพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าเธอจะเลือกทางไหน ระหว่างรักที่ทรยศ หรือชีวิตที่แลกมาด้วยความเจ็บปวด” รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องนี้ค่อยๆ หมดลง สัมผัสจากมือของคีรินที่เลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วของเธอนั้นร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความใจเย็น ราวกับว่านี่คือการแสดงอำนาจเหนือทุกหย่อมหญ้าบนร่างกายของเธอ ในขณะที่สถานการณ์รอบตัวกลับตึงเครียดจนใกล้จะระเบิด “ถ้าฉันไม่เลือก... คุณจะทำอย่างไร?” เธอถามด้วยเสียงแผ่วพร่า ขณะที่ร่างกายเริ่มสยบยอมต่อสัมผัสของเขาอย่างไม่อาจห้ามใจ “ถ้าเธอไม่เลือก... ผมจะให้เธอ ‘ตัดสิน’ ด้วยร่างกายนี้แหละ” คีรินผลักเธอลงบนโซฟากำมะหยี่สีเลือดนก แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นจนยากจะควบคุม เขาแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาของเธอ บดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนอยู่เลย แต่มันคือการประกาศศักดาและการตีตราจอง ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดสำรวจโพรงปากอย่างหิวกระหาย ในขณะที่มืออีกข้างก็ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นความปรารถนาออกจากร่างของเธอ เสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานมาเฟียช่างฟังดูน่าอายและปลุกเร้าในเวลาเดียวกัน รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกบดขยี้ด้วยความใคร่ คีรินปรนเปรอเธออย่างบ้าคลั่งราวกับจะลบเลือนความทรงจำที่มีต่อศัตรูให้หมดสิ้น ทุกรอยสัมผัส ทุกจังหวะการสอดประสานที่รุนแรงและลึกซึ้ง คือการย้ำเตือนว่าเธอคือคนของเขา... และเธอต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางความสุขสมที่พุ่งถึงขีดสุด คีรินกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจเธอแตกสลาย “พรุ่งนี้เช้า... เธอต้องเลือกแล้วรินรดา ว่าปืนกระบอกนั้นในลิ้นชัก จะถูกลั่นไกไปที่ใคร... ระหว่างผม... หรือตัวเธอเองที่ต้องเดินไปหาความตายในมือเมฆา” เขากระแทกกายเข้ามาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะทิ้งตัวลงซบไหล่เธอ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทิ้งให้รินรดานอนตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้อาณัติของเขา ในขณะที่ทั้งคู่นิ่งเงียบอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความบนโทรศัพท์ของคีรินก็ดังขึ้น เขากดอ่านเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบิกตากว้าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “มัน... มันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว” คีรินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “รินรดา... เมฆาไม่ได้จับครอบครัวเธอไว้ในที่ที่ผมคิด... แต่ตอนนี้ พวกเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นของคุณ... และกำลังรอ ‘คนของผม’ ไปจัดการตามคำสั่งที่ถูกวางไว้ล่วงหน้า” รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อคีรินหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ แต่เป็นสายตาของคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังถูกต้อนเข้าสู่กับดักที่แยบยลยิ่งกว่าเดิม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับผมนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน