การตัดสินใจของรินรดา

เสียงแก้วคริสตัลกระทบขอบโต๊ะหินอ่อนดังกังวานบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่โอ่อ่าราวกับกรงทองของคีริน กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของเจ้าของห้องอบอวลจนน่าอึดอัด เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเขื่อง แววตาของเขาที่สะท้อนผ่านกระจกเงาบานใหญ่ฉายชัดถึงความกระหายในการควบคุม แต่วันนี้... มันจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป "คุณจะหนีไปไหนได้ ริน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน เขาไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับฟังดูน่าสะพรึงกลัวกว่าการตะโกนหลายเท่านัก รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามประคองมือไม่ให้สั่น เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมปลาบที่จ้องเขม็งราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณเธอออกเป็นชิ้นๆ "ฉันไม่ได้หนีคีริน แต่ฉันกำลัง 'เลือก' ชีวิตของตัวเองคืนมา" คีรินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกำยำในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาหาเธอเหมือนเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่านเปรียบเสมือนการจองจำอากาศรอบข้างให้เบาบางลง เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายผู้ชายดิบเถื่อนที่เธอเคยหลงใหลจนมัวเมาในคืนที่ผ่านมา บัดนี้กลับกลายเป็นยาพิษที่เธอต้องถอนมันออกไปให้ได้ "ชีวิตของเธอเป็นของฉันตั้งแต่วินาทีที่เซ็นสัญญาหนี้ฉบับนั้น" เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตา สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นยังคงมีความร้อนแรงที่แผ่ซ่านเข้ามาใต้ผิวหนัง "อย่าทำให้ฉันต้องเป็นคนใจร้าย เพียงเพราะเธออยากจะเล่นเกมหนีผีกับฉันเลย รินรดา" "หนี้ฉันใช้คุณหมดแล้ว..." เธอสวนกลับ น้ำเสียงหนักแน่นแม้หัวใจจะเต้นระรัว "คุณเอาทุกอย่างจากฉันไปหมดแล้ว ทั้งศักดิ์ศรี ทั้งอิสรภาพ และร่างกาย... ต่อจากนี้ไป ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณอีกแล้ว" คีรินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความปรานี เขาดันร่างเธอจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงห้องทำงาน มือหนาข้างหนึ่งกดกักขังเธอไว้ ขณะที่อีกข้างไล้ไปตามแนวสันกรามลากยาวลงมาถึงต้นคอระหง สัมผัสที่แฝงด้วยความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่ไม่เคยลดละทำเอาลมหายใจของเธอติดขัด "ใครบอกว่าฉันต้องการแค่เงิน?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากระตุกสัญชาตญาณในตัวเธอให้สั่นสะท้าน "ฉันยังต้องการ 'เธอ' รินรดา... ทุกคืนที่ผ่านมา เธอก็รู้ดีว่าร่างกายของเธอตอบสนองฉันยังไง มันโหยหา... เรียกร้อง... และสารภาพรักกับฉันในทุกครั้งที่เราเป็นหนึ่งเดียวกัน" "นั่นไม่ใช่ความรัก! มันคือความเห็นแก่ตัวของคุณต่างหาก!" รินรดาผลักอกแกร่งเต็มแรง แต่เขากลับยิ่งยึดร่างเธอไว้แน่นกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากเธอด้วยจุมพิตที่เร่าร้อนและดุดัน เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการและการยึดครอง รสสัมผัสที่คุ้นเคยแทรกซึมไปถึงจิตวิญญาณ เธอพยายามจะต่อต้าน แต่ร่างกายทรยศหักหลังด้วยการอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของปีศาจร้ายอย่างคีริน เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของเธออยู่ตรงไหน มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสกับความอ่อนไหวภายใต้เนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าอารมณ์ที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง รินรดาครางแผ่วในลำคอเมื่อความร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเข้าไปสัมผัสกับผิวกายโดยตรง คีรินแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะในขณะที่เขายังคงปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่เชี่ยวชาญ "ยอมรับเถอะริน... ว่าเธอขาดฉันไม่ได้" เขาผละริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อย เสียงกระซิบพร่าสั่นระริกด้วยอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิด "เธอมันก็แค่กวางน้อยที่เสพติดการถูกล่า ต่อให้เธอวิ่งหนีไปสุดขอบโลก สุดท้ายเธอก็จะกลับมาให้ฉันขย้ำจนตายคาอกแบบนี้อยู่ดี" รินรดาแค่นยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย "นั่นคืออดีตคีริน... แต่วันนี้... ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่ากวางตัวนี้มีเขี้ยวเล็บมากพอที่จะฆ่าเสืออย่างคุณได้เหมือนกัน" เธออาศัยจังหวะที่เขาชะล่าใจ ใช้เข่ากระแทกเข้าที่จุดสำคัญอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้คีรินชะงักและผ่อนแรงลงชั่วครู่ รินรดารีบผลักร่างหนาออกแล้ววิ่งตรงไปที่ประตูโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ทว่า... ทันทีที่มือสัมผัสลูกบิดประตู เสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง "คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้เธอออกไปง่ายๆ โดยไม่มีแผนสำรอง?" ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคนจากด้านนอก เผยให้เห็นเมฆาที่ยืนอยู่พร้อมกับลูกน้องกลุ่มใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท แววตาของเมฆาฉายแววสะใจเมื่อเห็นสภาพที่ดูปั่นป่วนของทั้งคู่ในห้อง "ดูเหมือนคุณจะมีปัญหากับ 'ของเล่น' นะคีริน สนใจให้ฉันช่วยจัดการให้ไหม?" เมฆายิ้มเหี้ยม มือขวาลากปืนพกกระบอกสวยออกมาควงเล่นในมือ คีรินไม่ได้สะทกสะท้าน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองศัตรูคู่อริ "ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในห้องของฉัน เมฆา?" "ฉันก็แค่มารับสิ่งที่ฉันต้องการ... ผู้หญิงคนนั้น" เมฆาพยักเพยิดมาทางรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างประตู "และถ้าการที่ต้องฆ่าแกทิ้งเพื่อให้ได้เธอมา มันก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิตนะคีริน" รินรดามองสลับระหว่างชายหนุ่มสองคนที่เปรียบเสมือนสองขั้วแห่งความตาย เธอตกอยู่ในกับดักที่ซ้อนกับดักอีกชั้นหนึ่ง หากเธอเลือกอยู่กับคีริน เธอก็เป็นเพียงนักโทษแห่งตัณหา แต่หากเธอเลือกหนีออกไปตอนนี้ เธอจะกลายเป็นเหยื่อของเมฆาที่จ้องจะใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายล้างคีริน ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เธอเดินตรงเข้าไปหาเมฆา แทนที่จะวิ่งหนีไปทางอื่น คีรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เมฆาหัวเราะร่าด้วยความลำพอง "ฉลาดมากสาวน้อย... มานี่สิ" เมฆาเอื้อมมือออกไปหวังจะคว้าตัวเธอ แต่ก่อนที่มือของเมฆาจะถึงตัว รินรดากลับชักมีดพกขนาดเล็กที่แอบซ่อนไว้ในรอยพับของกระโปรงออกมาจ่อที่คอหอยของเมฆาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ปลายคมมีดกรีดผ่านผิวหนังจนเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว "ถ้าใครกล้าก้าวเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว... ฉันจะปาดคอคนของแกให้ดู!" ทุกคนในห้องชะงักงัน คีรินยืนนิ่งอึ้งแววตาเปลี่ยนไปเป็นความทึ่งที่ปนเปกับความเดือดดาล การตัดสินใจของรินรดาในครั้งนี้ไม่ได้เป็นการหนีจากเขา แต่มันคือการประกาศสงครามกับทุกคนที่มองว่าเธอเป็นเพียงเบี้ยล่าง การเดิมพันด้วยชีวิตในครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับผมนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน