การจากลาที่เงียบงัน

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่สามารถกลบกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของรินรดาได้เลย คีรินยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นหนักหน่วง เขาเพิ่งกลับจากการเจรจาธุรกิจที่แทบจะกลายเป็นการนองเลือดกับเมฆา สิ่งที่เขาต้องการที่สุดในวินาทีนี้ไม่ใช่การฉลองชัยชนะ แต่เป็นการกระชากร่างบางเข้ามากอดให้จมอก เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความโหดเหี้ยมนั้นยังมี 'ที่พักพิง' รอเขาอยู่ ทว่า... ห้องชุดหรูหรากลับว่างเปล่า ความเงียบในยามนี้มันเย็นเยียบยิ่งกว่าปากกระบอกปืนคีรินกวาดสายตาคมกริบไปรอบห้อง ข้าวของทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม แต่สัมผัสบางอย่างที่คุ้นเคยหายไป หัวใจมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่ออำนาจมืดใดๆ กระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ตัวแทนแห่งอำนาจที่เขาเคยนั่งบงการชีวิตคนนับร้อย บนพื้นผิวโต๊ะที่เคยมีแต่แฟลชเอกสารลับและปืนพกคู่ใจ กลับมีวัตถุชิ้นหนึ่งวางเด่นอยู่ท่ามกลางความมืด แหวนเพชรเม็ดงามที่เขาบรรจงสวมนิ้วนางข้างซ้ายให้เธอในคืนที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ประกายไฟจากเพชรสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง ราวกับหยดน้ำตาที่แข็งตัว มันวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว... ไร้ซึ่งเจ้าของ ไร้ซึ่งร่องรอยของการบังคับ มีเพียงความว่างเปล่าที่ตะโกนก้องว่าเธอ 'เลือก' ที่จะไปเอง คีรินหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมา กำไว้แน่นจนสันหมัดขาวซีด แรงบีบทำให้เนื้อโลหะกดลึกเข้าเนื้อจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานที่กำลังกัดกินใจเขา "เธอคิดว่าหนีไปได้จริงๆ งั้นรึ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดไว้ เขารู้ดีว่าเมฆาต้องการอะไร และการที่เธอเลือกจากไปในเวลาที่เขากำลังถูกคุกคาม มันหมายความว่าเธอต้องการถอนตัวออกจากวังวนอันตรายนี้... หรือเธออาจจะกำลังตกเป็นเหยื่อของเกมที่เขารังเกียจที่สุด เขาสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปยังห้องนอน บรรยากาศยังคงเหลือกลิ่นกายสาวที่เขามักจะสูดดมด้วยความหลงใหลก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา คีรินกระชากลิ้นชักตู้ข้างเตียงออก เอกสารที่เขาสั่งให้ลูกน้องจับตามองเส้นทางการเงินของเธอถูกรื้อออกมา เขากวาดสายตาอ่านมันด้วยความเร็วสูงจนกระทั่งไปสะดุดกับบันทึกการเดินทางที่ถูกลบไปแล้วครึ่งหนึ่ง "ฉลาดนักนะ..." เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่แววตาไม่ได้ขบขันตามไปด้วย "คิดจะเล่นซ่อนหากับปีศาจอย่างฉัน งั้นต้องดูว่าใครจะเหนื่อยก่อนกัน" ความทรงจำคืนสุดท้ายย้อนกลับมาในหัว ราวกับภาพหลอนที่เขายังคงโหยหา ร่างนวลเนียนใต้ร่างเขากำลังสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ แผ่นหลังขาวผ่องแอ่นโค้งรับสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านของเขา เสียงครางหวานหูที่เรียกชื่อเขาด้วยความเว้าวอน ทุกสัมผัสที่เขาฝากไว้บนผิวเนียนละเอียด ทุกรอยจูบที่เขาประทับตราความเป็นเจ้าของ... สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่แค่เซ็กส์ แต่มันคือการผูกมัดทางจิตวิญญาณ เขายังจำรสสัมผัสที่หวานล้ำดั่งน้ำผึ้ง ผิวที่ร้อนผ่าวจากการโรมรัน และความเปียกชื้นที่ประสานรวมเป็นหนึ่งเดียวได้ติดตา... รินรดาไม่ใช่แค่เครื่องมือแก้แค้น แต่เธอคือ 'บ้าน' เพียงหลังเดียวที่มาเฟียไร้หัวใจอย่างเขาเคยรู้จัก คีรินทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือแหวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขสายตรงถึงมือขวาคนสนิท "ปิดล้อมทุกเส้นทางออกของเมือง อย่าให้แม้แต่แมลงวันตัวเดียวหลุดรอดไปได้ ถ้าเจอเธอ... ห้ามแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บเด็ดขาด แต่ถ้าใครมันกล้าแตะต้องตัวเธอ... สั่งให้มันเตรียมฝังศพตัวเองได้เลย" เขาวางสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย สายตาจ้องมองแหวนในมือด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระหว่างความแค้นและการโหยหา เขาจะไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้น ในโลกนี้ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยสำหรับเธอเท่ากับในกรงขังของเขา และถ้าหากเธอกล้าที่จะเดินจากไป... เขาก็จะตามล่าเธอจนถึงที่สุด ต่อให้ต้องเผาทำลายทุกอย่างให้เหลือแต่เถ้าถ่านก็ตาม ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นอย่างผิดจังหวะก็ทำให้คีรินต้องชะงัก ประตูถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายในชุดสูทสีเทาผู้เป็นคนสนิทของเมฆาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน มันวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะข้างแหวน ในรูปนั้น รินรดากำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของเมฆา... โดยมีเมฆายืนโอบไหล่เธออย่างถือสิทธิ์ หัวใจของคีรินที่พยายามเต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอด หยุดกึกลงทันที ความมืดมิดในแววตาเขาทวีความรุนแรงจนแทบจะกลายเป็นสีดำสนิท เขาเงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยแสดงออกมา "บอกนายของแกนะ ว่าถ้าอยากเล่นเกมนี้... ฉันจะเปลี่ยนคาสิโนของมันให้กลายเป็นหลุมศพของมันเองภายในคืนนี้" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องต้องก้าวถอยหลัง เขาหยิบปืนพกคู่ใจที่วางอยู่ข้างแหวนขึ้นมาปลดเซฟ เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นอย่างหนักแน่นดุดัน นี่ไม่ใช่แค่การตามหาคนรัก แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามเต็มรูปแบบที่เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ แต่แล้ว เสียงหนึ่งที่ดังมาจากเงามืดในมุมห้องทำให้เขาต้องชะงักงัน... มันเป็นเสียงส้นรองเท้าที่คุ้นเคย "หยุดเถอะคีริน... สงครามที่คุณกำลังเริ่ม มันจะฆ่าคุณเอง" รินรดาเดินออกมาจากเงามืด แววตาของเธอไม่ได้ใสซื่อเหมือนทุกครั้งที่เขาเคยเห็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอามาเฟียหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ในมือของเธอถือเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้หลายเท่าตัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับผมนะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน