จดหมายปริศนา

"ดูให้เต็มตาเสียสิ รินรดา... ของเล่นชิ้นใหม่ของฉันดูจะเปราะบางกว่าที่คิดนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความอำมหิตของเมฆาดังขึ้นก้องห้องโถงกว้าง แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์ราคาแพงสะท้อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์ในมือมัน รินรดาเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เมื่อสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือภาพน้องสาวของเธอที่ถูกมัดมือมัดเท้าอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องใต้ดินที่ไหนสักแห่ง ริมฝีปากที่เคยสดใสบัดนี้ถูกปิดด้วยเทปกาวแน่นหนา ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ทะลุผ่านออกมาแม้จะเป็นเพียงแค่พิกเซลบนหน้าจอ "แก... ไอ้สารเลว!" รินรดากระโจนเข้าหาหมายจะคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้น แต่คีรินที่ยืนเงียบขรึมอยู่ข้างกายกลับตวัดแขนแกร่งโอบรั้งเอวบางของเธอไว้แน่น แรงบีบที่เอวนั้นรุนแรงจนเธอรับรู้ได้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในตัวชายหนุ่ม คีรินปรายตามองเมฆาด้วยแววตาที่เย็นเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลก มือหนาของเขาเลื่อนไปแตะที่กระบอกปืนข้างเอวอย่างใจเย็น ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ "แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้อะไรขึ้นมา เมฆา?" คีรินเอ่ยถาม เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว "ที่นี่คือคาสิโนของฉัน ทุกตารางนิ้วในนี้คืออาณาเขตของฉัน การที่แกกล้าก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับไพ่ใบนี้... แกคงรู้อยู่แล้วสินะว่าจะไม่ได้เดินออกไปง่ายๆ" เมฆาหัวเราะร่า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนคีริน ฉันมาเพื่อเตือน... วันพรุ่งนี้ตอนเที่ยง ถ้าฉันไม่ได้สิ่งที่ต้องการ จดหมายฉบับถัดไปที่จะส่งถึงมือแก จะไม่ใช่แค่ภาพถ่าย แต่มันจะเป็น 'ชิ้นส่วน' ของเธอ" เมฆาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้คีรินแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่จงใจให้รินรดาได้ยิน "ส่วนเธอ... รินรดา เตรียมตัวให้ดี เพราะเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าคีรินจะปกป้องเธอได้ดีแค่ไหน แต่คนของเธอจะต้องชดใช้ให้กับความโง่เขลาของเขา!" ร่างสูงของเมฆาหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่หนักอึ้งจนหายใจไม่ออก รินรดาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้ม เธอไม่สนศักดิ์ศรี ไม่สนความเจ็บปวด เธอสนเพียงชีวิตของน้องสาวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ "คีริน... ช่วยน้องฉันด้วย ฮือ..." เธอปล่อยโฮออกมาโดยไม่อาย คีรินก้าวเข้ามาหา เขาย่อตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวลนัก แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปั่นป่วน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย "เงยหน้ามองฉัน รินรดา" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้จะดูโหดร้าย แต่แววตาของเขากลับซ่อนความห่วงใยที่เขามักจะพยายามกดทับไว้ภายใต้หน้ากากมาเฟีย "ฉันไม่มีวันปล่อยให้ใครมาแตะต้องคนของฉัน... เธอควรจะจำไว้ว่าคนที่จะทำร้ายเธอได้ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น" คำพูดนั้นแม้จะดูเห็นแก่ตัว แต่มันกลับเป็นคำมั่นสัญญาที่หนักแน่น รินรดาเม้มปากแน่นก่อนจะโน้มตัวเข้าหาแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้นิรดาใจสั่น เธอโหยหาไออุ่นนี้ในยามที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย คีรินตวัดแขนรวบตัวเธอขึ้นมาในอ้อมกอด ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวและเดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปในอาณาเขตคาสิโน ทันทีที่ประตูปิดลง เขาก็ผลักร่างบางให้ชิดกับบานประตูไม้แกะสลักอย่างแรง ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ราวกับต้องการถ่ายทอดความแค้นที่อัดอั้นผ่านรสสัมผัส "เธอต้องเป็นของฉัน ทั้งร่างกายและลมหายใจ... และเพื่อแลกกับชีวิตน้องสาวเธอ ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอเป็นมากกว่าแค่สมบัติชิ้นหนึ่ง" เขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างไม่ปราณี มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้อำนาจของเขา รินรดาหอบหายใจรัว แรงปรารถนาในตัวเขาส่งผ่านมาถึงเธอผ่านสัมผัสที่ซ่านสยิวจนร่างกายอ่อนเปลี้ยไปหมด ในขณะที่มือของเขากำลังลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างหิวกระหาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ คีรินชะงัก แววตาคมกริบฉายแววหงุดหงิด เขาผละออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าถมึงทึง ลูกน้องคนสนิทของเขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน ในมือถือซองจดหมายสีดำสนิทที่ดูประณีตผิดปกติ "นายครับ... มีจดหมายปริศนาถูกส่งมาวางไว้ที่หน้าประตูห้องทำงานครับ ไม่มีจ่าหน้าซอง แต่มีตราประทับที่เป็นสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มเงาพยัคฆ์' ครับนาย" คีรินรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เขารีบฉีกออกทันที แสงไฟในห้องดูเหมือนจะมืดมัวลงในวินาทีที่เขากางกระดาษแผ่นนั้นออก ดวงตาของมาเฟียหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือสวัดเฉวียนบนแผ่นกระดาษ 'อยากได้ตัวน้องสาวคืน ต้องแลกด้วยชีวิตของคนที่เธอรักที่สุด... ในคืนนี้ ที่ท่าเรือหมายเลข 9 หากช้าไปเพียงนาทีเดียว สิ่งที่เธอจะได้รับ คือความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม' คีรินกำจดหมายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ เขาสบถออกมาเสียงต่ำด้วยความเดือดดาล ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ยืนมองเขาอย่างหวาดหวั่นจากมุมห้อง "รินรดา... เตรียมตัวให้พร้อม" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเสียจนเธอต้องสั่นสะท้าน "คืนนี้เรามีนัดที่ท่าเรือ และจำไว้ว่าอย่าได้ส่งเสียงหรือขัดคำสั่งฉันแม้แต่นิดเดียว เพราะถ้าเราก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว... ชีวิตของน้องสาวเธอจะไม่มีทางหวนกลับมา" เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่างที่ทำให้เธอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "เพราะคืนนี้... ไม่ใช่แค่ชีวิตน้องสาวเธอที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ความลับของฉันที่เธอไม่เคยรู้... กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เธอกำลังกลัวความจริงที่เขากำลังจะเปิดเผย... ความจริงที่จะเปลี่ยนสถานะของเธอไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปกับวังวนแห่งแรงปรารถนาในตอนนี้ของ 'ธานินทร์แดนเถื่อน' นะครับ