เชลยไร้ทางสู้

"หนี้ของพ่อเธอไม่ได้มีค่าแค่เงินสดในบัญชี แต่มันรวมถึงอิสรภาพที่เธอกำลังจะสูญเสียไปนับจากวินาทีนี้" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินดังก้องอยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรูที่ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชัน บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยแรงกดดันมหาศาล รินรดายืนตัวสั่นอยู่กลางห้อง พื้นหินอ่อนเย็นเยียบส่งผ่านความรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมาตามฝ่าเท้า เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่สะท้อนเงาของเขาดูราวกับปีศาจร้ายที่ไร้หัวใจ คีรินหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองร่างบางที่ดูบอบบางเหลือเกินในชุดที่แทบจะไม่ปกปิดร่องรอยความหวาดกลัว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่เชื่องช้า แต่ละย่างก้าวเปรียบเสมือนการบีบเค้นลมหายใจของคนตรงหน้า "มองฉันให้ชัด รินรดา" เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา "ที่นี่ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่ที่พักพิง แต่มันคือ 'กรงทอง' ที่ฉันสร้างไว้ขังของเล่นชิ้นใหม่... อย่างเธอ" "ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ!" รินรดาเค้นเสียงตอบโต้ แม้ในใจจะหวาดหวั่นจนสั่นสะท้าน เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสร้อนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วของเขา แต่มือแกร่งกลับกระชับแน่นขึ้น บังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์นั้น "งั้นก็พิสูจน์สิ" คีรินแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยสื่อถึงความเมตตา "พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอมีค่าพอที่จะต่อรอง... หรืออย่างน้อย ก็มีค่าพอที่จะให้ฉันเก็บไว้ทรมานเล่นบนเตียงจนกว่าหนี้ก้อนนั้นจะหมดไป" เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนอกอิ่มปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมยาสูบผสมผสานกับความหอมหวานอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้สัญชาตญาณดิบในตัวคีรินตื่นเต็มที่ เขาไม่รอช้าที่จะบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างจาบจ้วง รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายและอำนาจกดขี่ รินรดาพยายามดิ้นรน แต่เรียวแรงของเธอกลับมลายหายไปเมื่อถูกมือหนาช้อนร่างขึ้นอุ้มแนบอกแล้วเดินตรงไปยังบันไดวนสู่ห้องนอนชั้นบน ในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำสนิทและสีทองหรูหรา คีรินวางร่างบางลงบนเตียงคิงไซส์ราวกับโยนตุ๊กตาลงสู่ห้วงเหว เขาตามลงมาคร่อมทับทันที กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำด้วยแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านใบหน้าเธอ ก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง "อย่าดื้อ... ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องลงไม้ลงมือ" คีรินกระซิบเสียงแหบพร่าพลางใช้จมูกโด่งคลอเคลียตามซอกคอขาวระหง "วันนี้เธอคือเชลย และหน้าที่ของเชลยคือการปรนนิบัติเจ้าชีวิตของเธอให้ถึงที่สุด" สัมผัสจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามสรีระอย่างหวงแหนและหิวกระหายทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เธอสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เขามีต่อเธอ แต่มันเป็นความปรารถนาที่เจือไปด้วยความโกรธแค้นและความต้องการที่จะครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จ ชุดเดรสของเธอถูกมือหนากระชากออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดที่กำลังขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายและอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วน ความร้อนแรงบนเตียงกว้างเริ่มทวีคูณขึ้นเมื่อลิ้นร้อนของคีรินลากไล้จากลำคอลงมายังเนินอกอิ่ม เขาปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและรุนแรงในเวลาเดียวกัน รินรดาเชิดหน้าขึ้น ลมหายใจขาดห้วงเมื่อมือแกร่งแทรกซึมเข้าสู่จุดที่อ่อนไหวที่สุด ความรู้สึกวาบหวามถาโถมเข้าใส่จนเธอเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างลืมตัว "อื้อ... คีริน... ไม่..." เสียงหวานครางประท้วงแต่แฝงไปด้วยความรัญจวน "บอกสิว่าเธอต้องการมัน... บอกว่าเธอเป็นของฉัน" เขาเค้นเสียงต่ำข้างใบหู ก่อนจะสอดประสานความเป็นตัวตนเข้าหาเธออย่างช้าๆ แต่หนักแน่นและทรงพลัง ความรู้สึกเต็มตื้นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้รินรดาเหมือนตกอยู่ในพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำ ทั้งตัวของเขาและเธอเริ่มขยับไหวไปตามจังหวะแห่งสัญชาตญาณ เสียงลมหายใจหอบกระเส่าประสานไปกับเสียงครางต่ำและเสียงเตียงที่สั่นไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว ทุกสัมผัสของเขาคือการตีตราว่าเธอคือสมบัติส่วนตัวของคีริน ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด และยิ่งเธอตอบสนองด้วยความร้อนแรงที่ซ่อนอยู่ภายใน เขาก็ยิ่งบดขยี้และกระแทกกระทั้นความรักที่เจือไปด้วยความแค้นนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จนกระทั่งความสุขสมระเบิดออกดั่งภูเขาไฟที่พรั่งพรูออกมาท่ามกลางความมืดมิด หลังจากพายุแห่งอารมณ์สงบลง คีรินทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างร่างบางที่กำลังหอบหายใจรวยริน เขาลูบไล้เส้นผมของเธออย่างเบามือ แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ทว่าในจังหวะที่รินรดากำลังจะจมลงสู่ห้วงนิทรา เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ คีรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาใบหน้าคมเข้มเปลี่ยนไปทันที เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจจะสวมเสื้อผ้าด้วยซ้ำ "เกิดอะไรขึ้นคะ?" รินรดาถามเสียงสั่นด้วยความสังหรณ์ใจ คีรินหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความปรารถนาอย่างเมื่อครู่ แต่เป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "เมฆามันส่งคนมาถล่มคาสิโนสาขาที่ฉันรักมากที่สุด... และที่แย่ไปกว่านั้น มันบอกว่าคนที่ลอบเข้ามาขโมยข้อมูลลับของฉันเมื่อคืนนี้ คือคนใกล้ตัวที่ฉันไว้ใจที่สุด" เขาโน้มตัวลงมาประชิดใบหน้าเธออีกครั้ง มือแกร่งบีบปลายคางเธอแน่นจนเจ็บ "บอกฉันมา รินรดา... คืนที่เธอหนีมาหาฉัน ใครเป็นคนเปิดทางให้เธอเข้าถึงเซฟส่วนตัวของฉันได้กันแน่!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาและเงื่อนงำไปกับนิยายเรื่องนี้นะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน -