ความคลั่งรักที่ไม่หยุดยั้ง

“ก้าวเท้าออกจากห้องนี้เพียงก้าวเดียว เธอจะได้รับรู้ว่านรกบนดินที่ฉันสร้างไว้ มันมีไว้สำหรับคนทรยศเท่านั้น รินรดา” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ชายหนุ่มไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากนัยน์ตาคู่คมดุจเหยี่ยวราตรีนั้นกลับบีบคั้นหัวใจของรินรดาจนแทบหยุดเต้น เขาขยับกายจากโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวเขื่อง ก้าวช้าๆ เข้าหาเธอด้วยท่วงท่าของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม รินรดาพยายามตั้งสติ เธอถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง “ฉันแค่จะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัว... คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้เหมือนนักโทษแบบนี้ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือคะว่าหนี้สินส่วนนั้นฉันจะชดใช้ให้ด้วยการทำงาน” “งานของเธอคือการปรนนิบัติฉัน และเป็นของเล่นให้ฉันเพียงคนเดียว!” คีรินตวาดลั่น พร้อมกับฝ่ามือหนาที่กระแทกเข้ากับบานประตูเหนือศีรษะของเธอ แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก เขาก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งสันแทบจะสัมผัสกับพวงแก้มใส นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่ผสมปนเปไปกับความหึงหวงอย่างบ้าคลั่ง “เมฆามันกำลังจ้องจะขย้ำเธออยู่ รินรดา เธอคิดว่าตัวเองใสซื่อจนมันจะปล่อยให้รอดไปได้งั้นหรือ? ออกไปนอกเขตคาสิโนของฉันเพียงไม่กี่นาที เธออาจจะกลายเป็นศพที่ถูกส่งกลับมาให้ฉันเชยชมในสภาพไม่ครบสามสิบสองก็ได้” คำขู่ของเขาไม่ได้ทำให้รินรดากลัวตายเท่ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรัก เขาไม่ใช่แค่เจ้าหนี้ที่โหดเหี้ยม แต่คือชายผู้ที่ต้องการครอบครองทุกตารางนิ้วของร่างกายและจิตวิญญาณของเธอ “คีริน... คุณมันบ้า” เธอพึมพำ ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ใช่... ฉันบ้า” เขาตอบรับพลางก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ปลายจิ้นร้อนผ่าวขบเม้มเบาๆ อย่างย่ามใจ “ฉันบ้าเพราะเธอคนเดียว รินรดา ฉันสั่งให้คนของฉันจับตาดูเธอทุกฝีก้าว ห้ามใครเข้าใกล้ ห้ามใครแม้แต่จะมอง... ถ้าเธอยังดื้อรั้นอยากจะออกไปข้างนอกนัก ฉันก็จะทำให้เธอก้าวขาไม่ออกไปอีกสามวันเต็มๆ” เขาไม่รอให้เธอโต้ตอบ ร่างสูงใหญ่ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกก่อนจะพาร่างบางไปยังเตียงนุ่มขนาดคิงไซส์กลางห้อง กลิ่นอายความหรูหราของคาสิโนที่เขาเป็นเจ้าของดูเลือนหายไปเมื่อบรรยากาศในห้องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของความเสน่หาที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง คีรินวางร่างเธอลงบนผ้าปูที่นอนสีเข้ม ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าของเธออย่างถือสิทธิ์ เขาจูบซับตั้งแต่ริมฝีปากนุ่มไปจนถึงร่องอกอิ่ม สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของรินรดาให้ลุกโชน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงอารมณ์ที่เขากำลังถ่ายทอดผ่านจุมพิตที่เร่าร้อนและหิวกระหาย เขากระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น “ร้องออกมา... ให้ฉันได้ยินว่าเธอเป็นของใคร และไม่มีวันเป็นของใครอื่นได้นอกจากฉัน” สัมผัสรุกเร้าของเขาเปรียบเสมือนพันธนาการที่มองไม่เห็น รินรดาโอนอ่อนตามแรงรักที่เขามอบให้ แม้จะรู้ว่าความรักในคาสิโนหนี้สวาทแห่งนี้คือกับดักที่ไม่มีวันทางออก แต่ในวินาทีที่เขาสอดประสานกายเข้าหาเธอ ร่างกายของเธอกลับทรยศสมองด้วยการตอบรับอย่างลึกซึ้งและเต็มใจ ทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยอันตราย ทว่า ท่ามกลางความสุขสมที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงรายงานของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง ซึ่งทำให้คีรินหยุดชะงัก ร่างหนาถอนหายใจอย่างหงุดหงิดพลางผละออกจากรินรดาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา “บอสครับ... มีสายด่วนจากคนของเมฆา มันส่งรูปถ่ายของรินรดาที่ถูกแอบถ่ายในห้องนี้มาให้เราครับ มันบอกว่า... นี่เป็นเพียงของขวัญชิ้นแรกก่อนที่มันจะบุกเข้ามาถึงห้องนอนของบอส” ใบหน้าของคีรินที่เคยเปี่ยมไปด้วยความกระสันเปลี่ยนเป็นถมึงทึง เขากระชากตัวลุกขึ้น มือหนาสั่นเทาด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมาใหม่เมื่อเห็นรูปในมือถือที่ลูกน้องส่งให้ เขาหันมาจ้องหน้ารินรดาที่ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยไอสังหาร “ดูเหมือนว่าหนูตัวน้อยของฉัน... จะถูกคนนอกแอบมองมานานเกินไปแล้วสินะ” เขาหยิบปืนพกข้างหมอนขึ้นมาปลดเซฟตี้ “คืนนี้เราคงไม่ได้นอนกันแล้วรินรดา เพราะสงครามที่ฉันพยายามจะหลีกเลี่ยงเพื่อเก็บเธอไว้ ได้เริ่มขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาฉันนี่เอง” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความปรารถนาอันบ้าคลั่งในทุกตัวอักษรนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อนขอให้ทุกท่านเตรียมรับมือกับพายุแห่งความแค้นที่จะปะทุในตอนหน้าให้ดีนะครับ