ข้อตกลงบนเตียง

กลิ่นบุหรี่คาร์เทียร์จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวชายหนุ่มอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่ปิดตาย รินรดายืนตัวสั่นอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมสันของคีรินที่กำลังจดจ้องเธอราวกับเสือหิวที่พบเหยื่ออันโอชะ “หนี้สิบล้าน... เธอคิดว่าจะเอาปัญญาที่ไหนมาใช้คืน ภายในสามวัน” เสียงทุ้มต่ำของเขากังวานก้อง ราวกับพิพากษาชีวิตของเธอ รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอเชิดหน้าขึ้นแม้ขอบตาจะร้อนผ่าว “ฉันจะหามาให้... ถึงแม้ต้องขายทุกอย่างที่มี ฉันก็ต้องใช้คืนคุณให้ได้” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ เยื้องกรายเข้ามาหาเธอราวกับนักล่าที่ไร้ความปรานี เขาก้าวข้ามเขตแดนความเป็นส่วนตัวจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา ร่างสูงใหญ่กดดันจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง “ขายทุกอย่าง?” เขาทวนคำพลางใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนของเธอขึ้น “รวมถึงตัวเธอด้วยหรือเปล่า รินรดา?” ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาของเขาดุดันและมืดมิดเสียจนเธอมองไม่เห็นทางออก เขาก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบสัมผัสกับพวงแก้มใส “ฉันไม่ได้ต้องการเงินสดที่สกปรกนั่น แต่ฉันต้องการ... ของเล่นที่จะมาดับความเบื่อหน่ายของฉันในคาสิโนแห่งนี้” คีรินกดจูบลงบนซอกคอขาวระหงอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของสาวบริสุทธิ์ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง เขาขบเม้มเนื้อนุ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ รินรดาพยายามผลักอกเขาออก แต่แรงมหาศาลของเขากลับตรึงเธอไว้กับผนังราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “ปล่อยนะคะ... คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้” “สิทธิ์เหรอ?” เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น “ในห้องนี้ ในคาสิโนแห่งนี้ ฉันคือพระเจ้า และสิ่งที่เธอทำได้มีเพียงอย่างเดียวคือ... สนองความต้องการของฉันจนกว่าฉันจะพอใจ ถ้าเธอทำได้ หนี้สิบล้านของครอบครัวเธอจะกลายเป็นศูนย์” มือหนาเริ่มเลื่อนไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลากผ่านส่วนโค้งเว้าของสรีระที่ทำให้เขาแทบคลั่ง รินรดาตัวสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความกลัว ความเกลียดชัง และแรงดึงดูดประหลาดที่เธอไม่เคยสัมผัสจากชายใดมาก่อน “ตกลงไหม? หรือจะให้ฉันส่งพวกมันไปจัดการพี่ชายเธอเสียตั้งแต่วินาทีนี้” คำขู่ที่แฝงด้วยความโหดเหี้ยมทำให้รินรดาตัดสินใจได้ในทันที เธอหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวดและจำยอม “ก็ได้... ฉันตกลง” คีรินไม่รอช้า เขาอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวและเดินตรงไปยังเตียงกว้างกลางห้อง สัมผัสที่เขาถ่ายทอดผ่านฝ่ามือมีความดิบเถื่อนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความโหยหาที่ยากจะควบคุม เขาวางเธอลงบนผ้านวมเนื้อนุ่ม ราวกับจะประกาศศักดาว่านับจากนี้ ร่างกายของเธอคือสมบัติส่วนตัวที่เขาจะตีตราจองจนกว่าจะสาแก่ใจ เสื้อผ้าตัวนอกถูกปลดเปลื้องออกอย่างชำนาญ มือของเขาสำรวจทุกตารางนิ้วบนร่างเปลือยเปล่าของเธอด้วยสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟแผดเผา รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณทุกครั้งที่เขาสัมผัสผิวหนัง ไม่ใช่แค่ความหวามไหวที่เกิดขึ้น แต่มันคือความรู้สึกแปลกใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อเขาก้มลงมาครอบครองริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อน รสจูบที่ทั้งดุดันและดูดดื่มทำเอาเธอแทบขาดใจ ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ร่างกายของเขาทาบทับลงมาจนเธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งและอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้จมหายไปในห้วงอารมณ์ คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านด้วยความปรารถนาของเธอ “จำไว้รินรดา... คืนนี้เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะร้องขอความปรานี เพราะฉันจะสอนให้เธอรู้ว่า... การตกเป็นของมาเฟียมันเร่าร้อนแค่ไหน” เขาสอดประสานร่างกายเข้ากับเธออย่างหนักหน่วงและหนักแน่น ความเจ็บปวดช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันในจังหวะที่เร่งเร้าและบ้าคลั่ง เสียงหอบหายใจและเสียงผิวหนังกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องที่อบอวลไปด้วยไอเสน่หา ท่ามกลางความสุขสมที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คีรินกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เธอต้องสะดุ้งสุดตัว “คิดจะหนีไปจากฉันเหรอ... ไม่มีวัน” ในวินาทีที่อารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวและกระชากอารมณ์ คีรินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด เขาละจากร่างบางแล้วหยิบเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปเปิดประตูด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าฟันใครก็ตามที่ขัดจังหวะ ทว่าเมื่อประตูปรากฏร่างผู้มาเยือน คีรินก็ถึงกับนิ่งงัน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงทันที เมื่อเห็นชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่หน้าห้อง ซึ่งเขาจำได้ดีว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของ 'เมฆา' คู่อริตัวฉกาจที่หายตัวไปนาน “นายครับ... นายท่านส่งของขวัญมาให้ บอกว่าอยากให้คุณคีรินได้เห็น 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในคาสิโนแห่งนี้” ชายคนนั้นวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนมือของเขา ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยแล้วเดินจากไป คีรินแกะซองเอกสารออกด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความโกรธ ทันทีที่ภาพในซองปรากฏแก่สายตา ร่างสูงใหญ่ก็นิ่งสนิทราวกับถูกแช่แข็ง รินรดาลุกขึ้นนั่งมองดูท่าทีของเขาด้วยความหวาดหวั่น ก่อนที่คีรินจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... ไม่ใช่ความปรารถนาอย่างในตอนแรก แต่มันคือความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “บอกฉันมา... รินรดา ว่ารูปพวกนี้มันหมายความว่ายังไง! เธอเป็นใครกันแน่!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาและเงื่อนงำไปกับนิยายเรื่องนี้นะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน -