หนี้เสน่หา

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของคาสิโนหรูระดับวีไอพี ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังเบาบางลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอาการสั่นเทาของเรียวนิ้วที่กำกระเป๋าถือแน่น ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของ 'คีรินทร์เอ็มไพร์' บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงติ๊กของนาฬิกาเรือนทองบนผนังที่ตอกย้ำว่าเวลาของเธอเหลืออยู่น้อยเต็มที บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขัดเงา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนกำลังนั่งไขว่ห้าง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะตกกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเย็นชาดุจรูปสลักหิน คีรินกำลังจ้องมองเอกสารในมือด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงราวกับคลื่นพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า “สามสิบล้าน...” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ยืดเยื้อมานานหลายนาที “พ่อคุณใช้เงินเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะ รินรดา” รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอขยับตัวก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แม้จะรู้ว่าพื้นที่ตรงนี้เปรียบเสมือนกรงขังเสือ “ดิฉันทราบดีค่ะ... แต่ทางครอบครัวเราไม่มีเงินก้อนนั้นจริงๆ ขอเวลาให้ดิฉันอีกสักเดือน... หรือแค่สองอาทิตย์ก็ได้ค่ะ ดิฉันจะหางานทำเพิ่ม จะพยายามหาเงินมาคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์” คีรินโยนเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวูบไหวที่เธออ่านไม่ออก มันเป็นสายตาที่ทั้งเหยียดหยามและ... หิวกระหาย “เวลา? คุณคิดว่าที่นี่คือธนาคารการกุศลหรือยังไงกัน” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ก้าวเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า แต่ละจังหวะที่เขาขยับ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ของเขาบดบังกลิ่นไอคาสิโนจนมิด เธอพยายามถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับประตูกระจกบานใหญ่จนหมดทางหนี “คนอย่างคุณ...” คีรินขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาใช้มือข้างหนึ่งยันประตูกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขน “มีอะไรมาเป็นหลักประกันล่ะ? ในเมื่อเงินที่คุณมีมันไม่มีค่าพอจะซื้ออิสรภาพให้ตัวเองด้วยซ้ำ” “ดิฉัน... ดิฉันทำได้ทุกอย่างค่ะ” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเธอด้วยความสั่นเครือ รินรดาช้อนสายตามองเขาอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ดวงตาจะรื้นไปด้วยม่านน้ำตา “ขอแค่คุณอย่าทำร้ายน้องสาวของดิฉัน อย่าให้พวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับหนี้ก้อนนี้เลย” คีรินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งถึงดวงตา แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรุนแรงบางอย่างที่ทำให้รินรดาร้อนผ่าวไปทั่วร่าง เขาใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธอ ก่อนจะเชยคางมนให้เงยขึ้นรับสายตาที่จ้องมองมาอย่างหื่นกระหาย “ทุกอย่างเหรอ?” เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้ขนอ่อนทั่วร่างเธอตั้งชัน “น่าสนใจ... ถ้าคุณกล้าพูดขนาดนี้ งั้นเรามาทำความเข้าใจกันใหม่ ว่าการเป็น ‘ลูกหนี้’ ของผม มันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง” มืออีกข้างของเขาสอดเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างถือวิสาสะ แรงดึงรั้งทำให้ร่างกายของเธอบดเบียดเข้ากับอกแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ รินรดาสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพง ความเขินอายปะทะกับความกลัวจนใจสั่นรัว เธอพยายามจะผลักไส แต่ฝ่ามือที่วางบนแผงอกเขากลับสั่นระริกจนไร้เรี่ยวแรง “คีริน... คุณจะทำอะไร” “ผมจะสอนให้คุณรู้จักคำว่า ‘ชดใช้’ ในแบบที่ผมชอบยังไงล่ะ” เขาก้มลงต่ำจนริมฝีปากหยักได้รูปจดจ่ออยู่เหนือกลีบปากสีระเรื่อของเธอ สัมผัสถึงความร้อนแรงที่กำลังแผ่ซ่านท่ามกลางความเย็นเยียบของห้องทำงาน แต่ก่อนที่เขาจะทาบทับลงมา เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วอย่างร้อนรนก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังเดือดพล่าน “บอสครับ! มีเรื่องด่วน... เมฆามันส่งคนมาป่วนที่หน้าทางเข้าคาสิโน บอกว่าต้องการพบคุณเดี๋ยวนี้ครับ!” คีรินชะงัก สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับริมฝีปากของรินรดาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาสบถออกมาคำหนึ่งก่อนจะผละตัวออกจากเธออย่างไม่เต็มใจ มือหนากระชากคอเสื้อเธอขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปล่อย “ถือว่าคุณโชคดีที่วันนี้ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการ” เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน หยิบปืนพกกระบอกสวยขึ้นมาเสียบที่ข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว ทว่าก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไป เขาก็หยุดนิ่งและหันมาคว้าข้อมือรินรดาเอาไว้แน่นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “อยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา” คีรินก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่งการที่ดุดัน “เพราะถ้าคุณหนี... ผมจะตามไปลากตัวคุณกลับมา และคราวนี้... ผมจะไม่ปรานีให้เหมือนกับที่กำลังจะทำตอนนี้แน่นอน” ประตูห้องถูกเปิดออกและปิดลงพร้อมกับเสียงปังที่ดังก้อง รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความหมดแรง หัวใจยังคงเต้นรัวแรงราวกับกลองศึก เธอไม่รู้เลยว่าการก้าวเข้ามาในห้องนี้ คือการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล หรือเป็นการเดินเข้าสู่กรงขังแห่งความปรารถนาที่ไม่มีวันได้กลับออกไปอีกเลย ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเช็ดน้ำตา เสียงปลดล็อกอุปกรณ์บางอย่างจากมุมมืดของห้องก็ดังขึ้น... ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนที่ไม่ได้เดินออกไปพร้อมกับคีริน รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเงาสลัวที่ปรากฏตัวท่ามกลางความมืด และต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาและเงื่อนงำไปกับนิยายเรื่องนี้นะครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน -