ปมในใจของอาจารย์

กลิ่นอายของโลหะไหม้เกรียมและหยดน้ำค้างยามดึกยังคงเกาะกะอยู่บนแผ่นศิลาโบราณ ณ ชั้นใต้ดินลึกที่สุดของหอคอยวิจัยเวทมนตร์เก่า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของเซน โซลาริส สะท้อนก้องกังวานไปตามทางเดินแคบๆ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างจากตะเกียงเวท มีเพียงแสงเรืองรองจางๆ จากวงแหวนมานาในดวงตาของเขาเท่านั้นที่คอยนำทาง "ท่านอาจารย์... ร่องรอยของพลังตรงนี้มันแปลกพิสดารมากครับ" ลินน์ เอสเทล เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเบาๆ มือเรียวเล็กของเด็กสาวเอื้อมไปแตะผนังหินที่ถูกกัดกร่อนด้วยไอเวทสีดำทมิฬ โครงสร้างเวทมนตร์ระดับรากฐานที่เธอมองเห็นผ่านดวงตาสีมรกตกำลังสั่นพละพลานราวกับหวาดกลัวบางสิ่ง เซนหยุดเดินทันที แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อคลุมสีเข้มขยับไหวเล็กน้อยจากการถอนหายใจยาว เขายังไม่หันกลับไปมองลูกศิษย์ตัวน้อย ดวงตาคมกริบจดจ้องไปยังรอยแผลเป็นลึกบนผนังหิน ซึ่งเป็นรอยดาบเวทที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าเงาของตัวเอง "ถอยห่างจากตรงนั้นซะ ลินน์" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ แต่มันเจือด้วยความเยียบเย็นที่หาได้ยากยิ่ง "พลังงานความมืดที่ตกค้างอยู่ในรอยแผลนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เด็กปีหนึ่งอย่างเธอควรเข้าไปสัมผัสด้วยตาเนื้อ... และยิ่งไม่ควรใช้โครงสร้างเวทของเธอไปแกะรอยมัน" ลินน์ชะงัก เธอยอมลดมือลงอย่างว่าง่าย แต่สายตาคู่นั้นยังคงฉายแววเป็นห่วงผู้เป็นอาจารย์อย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่เหตุการณ์ทดสอบพลังในสัปดาห์ก่อน เซนมีพฤติกรรมแปลกไป เขาใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการหมกมุ่นอยู่กับตำราโบราณที่ถูกขึ้นบัญชีดำ และมักจะแอบมาที่ชั้นใต้ดินแห่งนี้ในยามวิกาลเสมอ "ท่านกำลังตามหาอะไรอยู่หรือครับ?" ลินน์ถามต่อ น้ำเสียงเจือความลังเล "หรือว่า... สิ่งที่ท่านกำลังตามหา มันคือสาเหตุที่ทำให้ท่านสูญเสียมานาเกือบทั้งหมดในอดีตกันแน่ครับ?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง เซนยังคงยืนนิ่งสนิท ไหล่ทั้งสองข้างเกร็งขึ้นเล็กน้อย ราวกับก้อนหินหนักอึ้งนับตันกำลังกดทับลงบนบ่าของเขา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่กลั่นตัวและร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินดัง *ติ๋ง... ติ๋ง...* เป็นจังหวะที่บีั้นหัวใจ เซนค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กสาว แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจในทุกสถานการณ์ กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับปี "เธอช่างเป็นเด็กที่อยากรู้อยากเห็นเสียจริงนะ ลินน์" เซนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากช่างฝาดเฝื่อนและขมขื่น "การขุดคุ้ยอดีตของคนอื่น มันไม่ได้ช่วยให้เกรดการประยุกต์เวทมนตร์ของเธอดีขึ้นหรอกนะ" "แต่อดีตของท่าน... มันกำลังกัดกินท่านอยู่จากข้างในต่างหากล่ะครับ" ลินน์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอไม่ยอมหลบสายตาคมคู่นั้น "ผมอาจจะไม่มีพลังเวทมากมายเหมือนคนอื่น ผมอาจจะถูกตราหน้าว่าเป็นขยะของรุ่น แต่ผมอ่านโครงสร้างเวทออก... และรอยแผลบนผนังนั่น มันไม่ได้เกิดจากการต่อสู้กับปีศาจทั่วไป แต่มันคือร่องรอยของ 'เวทสะท้อนวิญญาณ' เวทต้องห้ามที่มีเพียงจอมเวทอัจฉริยะแห่งราชสำนักในยุคก่อนเท่านั้นที่ใช้งานได้!" เซนเบิก The eyes ของเขาขึ้นเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดในเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะถูกกลบฝังด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "เธอช่างสังเกตเกินไปแล้ว..." เซนพึมพำเสียงแผ่วเบา เขาหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความทรงจำที่พยายามหนีมาตลอดหลายปีไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด ภาพของห้องโถงสีขาวบริสุทธิ์ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง และ... แสงสว่างสีครามเจิดจ้าที่แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้คามือของเขาเอง นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดจากอุบัติเหตุทางเวทมนตร์ แต่มันคือ 'ราคา' ที่เขาต้องจ่ายเพื่อแลกกับการปกป้องบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต ในขณะที่เซนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดอันดำมืด จู่ๆ อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานอันคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [ระบบตรวจพบการแทรกแซงเขตอาคมระดับสูง!] [คำเตือน: ตรวจพบร่องรอยพลังมานาของ "บุคคลในอดีต" กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในระยะ 300 เมตร!] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ความทรงจำที่ถูกผนึก 15% กำลังจะถูกปลดล็อกโดยไม่สมัครใจ!] เซนลืมตาโพรงขึ้นทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดเมื่อมองเห็นตัวเลขถอยหลังบนหน้าต่างระบบที่กำลังวิ่งลดลงอย่างรวดเร็ว "บ้าจริง... มันเร็วกว่าที่คิดไว้" เซนสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะคว้าแขนของลินน์แล้วออกแรงดึงให้ถอยหลังทันที "เราต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะก้าวเท้าวิ่ง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและทรงพลังก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากทางเข้าชั้นใต้ดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เยือกเย็นจนน่าขนพองสะเกลียว "ไม่เจอกันนานเลยนะ... เจ้าศิษย์เนรคุณ โซลาริส" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์ในตอนนี้ด้วยนะครับ