รอยร้าวในมิตรภาพ

“นายโกหกผม… เซน” เสียงของลินน์สั่นเครือ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดินที่ไร้ผู้คน ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่กัน ผมหยุดนิ้วที่กำลังกรีดกรายไปบนวงจรเวทมนตร์จำลองกลางอากาศ หันไปมองเด็กสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลัง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเธอในยามนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างเคย แต่มันกลับสะท้อนความหวาดระแวงอย่างเด่นชัด ผมถอนหายใจแผ่วเบา ลดมือลงช้าๆ บรรยากาศรอบตัวผมยังคงความนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำที่ถูกสาปให้หยุดนิ่ง “การโกหกเป็นส่วนหนึ่งของวิถีจอมเวท ลินน์ ถ้าเธอไม่เคยทำ เธอคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้กับผมหรอก” “อย่าเอาตรรกะบิดเบี้ยวของนายมากลบเกลื่อน!” เธอขยับก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากตะเกียงเวทมนตร์ริบหรี่วูบไหว เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “บันทึกการทดลองที่ฉันพบในห้องเก็บเอกสารเก่า... รายชื่อเหยื่อที่มานาสูญสลายเมื่อห้าปีก่อน นายเป็นคนทำบัญชีนั่นเองเหรอ? หรือว่านายคือต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาต้องเป็นแบบนั้นกันแน่?” ผมขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผมรู้ดีว่ามันดูน่ารังเกียจแค่ไหนในสายตาคนทั่วไป แต่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยมานาและอำนาจ ผมจำเป็นต้องใช้อาวุธที่เรียกว่า ‘ความคลุมเครือ’ เพื่อเอาชีวิตรอด “ห้าปีที่แล้ว ผมเป็นแค่เด็กชายที่พยายามจะกอบกู้ซากปรักหักพังของตระกูลโซลาริส” ผมก้าวเข้าหาเธอ ลดระยะห่างจนเกือบชิด “ถ้าการเก็บข้อมูลเพื่อหาทางย้อนกระบวนการสลายมานาถือเป็นความผิด ผมก็คงเป็นอาชญากรคนสำคัญ แต่ลินน์... เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอว่า ทำไมเธอถึงสื่อสารกับ ‘โครงสร้างรากฐาน’ ได้?” ลินน์ชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง “นั่นมันไม่เกี่ยวกัน” “เกี่ยวสิ” ผมกดเสียงต่ำลง “เพราะถ้าผมไม่พบเธอที่นี่ ถ้าผมไม่ใช้เธอเป็นตัวเชื่อมในการประสานวงจรเวทมนตร์ที่พังทลายของผม ป่านนี้เธอก็คงเป็นแค่เด็กสาวไร้พลังที่ถูกส่งตัวกลับบ้านไปใช้ชีวิตธรรมดาๆ โดยไม่มีวันรู้เลยว่า โลกที่เธอเหยียบอยู่นี้มันเน่าเฟะแค่ไหน” เธอผลักอกผมเต็มแรง แม้แรงนั้นจะไม่ได้ทำให้ผมสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย แต่แววตาของเธอที่สื่อถึง ‘ความผิดหวัง’ กลับบาดลึกยิ่งกว่าดาบเวทมนตร์เล่มใด “ฉันไม่ได้อยากเป็นเครื่องมือของนาย!” ลินน์ตะโกน “ฉันเชื่อใจนาย เพราะฉันคิดว่าเราต่างก็เป็นคนนอกคอกที่พยายามยืนหยัดในโรงเรียนที่มองข้ามเรา แต่ที่นายทำอยู่ตอนนี้... มันต่างอะไรกับพวกอาจารย์ที่เห็นนักเรียนเป็นเพียงวัตถุดิบในการทดลองเลื่อนระดับพลัง?” ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ผมรู้ดีว่าถ้าผมอธิบายความจริงทั้งหมด—ว่าการทดลองของผมคือกุญแจดอกเดียวที่จะหยุดยั้ง ‘รอยแยกแห่งมิติมืด’ ที่กำลังจะกลืนกินสถาบันแห่งนี้—เธอจะยอมเสี่ยงชีวิตไปกับผมโดยไม่ลังเล แต่ความโง่เขลาของผมคือการอยากเก็บเธอไว้ในที่ปลอดภัยเกินไป [แจ้งเตือนระบบ: ความสัมพันธ์ระดับ [พันธมิตรที่เชื่อใจ] ลดลงเหลือ [พันธมิตรที่มีเงื่อนไข]] [คำเตือน: ความเสี่ยงในการเปิดเผยตัวตนของลินน์ต่อสภาจอมเวทเพิ่มขึ้น 15%] ผมแค่นหัวเราะในลำคอ “ถ้าเธอมองว่าผมเลวร้ายขนาดนั้น ก็เชิญไปฟ้องอาจารย์ใหญ่ได้เลยนะ ลินน์ แต่อย่าลืมล่ะว่าในวันที่เธอถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี คนที่ยื่นมือมาดึงเธอขึ้นจากเหว คือผม... ไม่ใช่คนพวกนั้น” ลินน์นิ่งไป เธอหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วเธอก็หยุดกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้น “ฉันจะยังไม่บอกใคร” เธอกล่าวโดยไม่หันกลับมา “แต่หลังจากวันนี้... อย่าหวังว่าฉันจะทำตามที่นายสั่งโดยไม่ถามเหตุผลอีก เซน โซลาริส” ร่างเล็กเดินลับหายไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งไว้เพียงผมที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงจรเวทมนตร์ที่ยังคงหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบจดหมายประทับตราครั่งสีดำที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา ตราประทับนั้นเป็นรูปกรงเล็บมังกรที่พันด้วยโซ่... ตราของสภาเงาที่ผมเคยทำลายทิ้งไป ทันใดนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าผม รัวเร็วและรุนแรงจนแสงจากมันสั่นไหวไปทั่วทั้งห้อง [ภารกิจระดับ SSS: กวาดล้างรอยร้าว] [เงื่อนไข: สังหารสายลับที่แทรกซึมอยู่ในโรงเรียนภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นความทรงจำของ 'ลินน์ เอสเทล' จะถูกรีเซ็ตด้วยเวทมนตร์ระดับสูง] [สถานะเป้าหมาย: สายลับที่แทรกซึมอยู่ คือผู้ที่เพิ่งเดินออกจากห้องนี้ไปเมื่อครู่] ผมตัวชาดิ่ง มือที่ถือจดหมายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน... สายลับที่ผมต้องฆ่า คือลินน์อย่างนั้นหรือ? ก่อนที่ผมจะได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด เสียงเคาะประตูที่ฟังดูเหมือนการพิพากษาดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นร่างที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "อาจารย์ใหญ่..." ผมพึมพำ ขณะที่ชายชราในชุดคลุมสีเงินก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เยือกเย็นจนถึงกระดูกสันหลัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์ในตอนนี้ด้วยนะครับ