แรงกดดันจากเบื้องบน

"แฟ้มประวัติของเซน โซลาริส... บางเสียจนน่าแปลกใจสำหรับเด็กที่สอบเข้าด้วยคะแนนภาคปฏิบัติเกือบศูนย์ แต่กลับแก้ไขโครงข่ายเวทมนตร์ระดับสามในหอคอยทดสอบได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบหนาทีครับ ท่านผู้อำนวยการ" เสียงทุ้มต่ำของรองผู้อำนวยการฝ่ายวินัยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ ณ ชั้นสูงสุดของหอคอยกลางสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดีย แสงไฟจากคริสตัลเวทสีนวลสะท้อนบนโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีเนื้อดี เผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำปักดิ้นทอง ผู้ซึ่งนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่ง ผู้อำนวยการวาเลนไทน์ไม่ได้กล่าวตอบทันที เขายกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมของใบชาป่าจากเทือกเขาด้านเหนือลอยกรุ่นอยู่ในบรรยากาศ ก่อนที่นิ้วมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลาจะเคาะลงบนแฟ้มหนังสีดำเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ความผิดปกติมักซ่อนอยู่หลังความเรียบง่ายเสมอ... คุณเวนเดล" ผู้อำนวยการวาเลนไทน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้ผู้ฟัง "เด็กคนนั้นสูญเสียมานาแก่นแท้ไปจากอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน ข้อมูลจากสภาเวทมนตร์ระบุไว้ชัดเจนว่าเขาเป็นเพียง 'เศษซาก' ที่ไร้ค่าต่อการขับเคลื่อนวงเวทใดๆ แต่สิ่งที่เขากำลังทำในชั้นเรียนของศาสตราจารย์มาร์คัส... มันไม่ใช่สิ่งที่คนไร้มานาจะทำได้" "ท่านกำลังสงสัยว่าเขา... ใช้ศาสตร์ต้องห้ามหรือครับ?" เวนเดลขมวดคิ้วมุ่น "เปล่าเลย... เขากำลังใช้สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น" วาเลนไทน์วางถ้วยชาลง เสียงกระทบกับจานรองดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ "เขากำลังใช้ 'ความเข้าใจ' ที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ที่เราเขียนขึ้นมา" ตัดภาพมายังห้องสมุดลับใต้ดิน ชั้นสามที่ซึ่งกลิ่นอัปของกระดาษโบราณและละอองมานาเจือจางปกคลุม เซน โซลาริสกำลังกวาดสายตาอ่านตำราเวทมนตร์บทวิเคราะห์โครงสร้างธาตุโบราณ แสงจากตะเกียงเวทสะท้อนแววตาสีเข้มที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ "เซน... ฉันรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่คาบเรียนช่วงบ่ายแล้วนะ" เสียงกระซิบอันแผ่วเบาแต่เจือด้วยความกังวลดังขึ้น ลินน์ เอสเทลทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเรียวเล็กดูซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนก "ตอนที่ท่านรองผู้อำนวยการเดินตรวจแถวในห้องปรุงยา เขาส่งกระแสจิตตรวจสอบวงแหวนเวทของฉัน... และสายตาคู่นั้น เขามองมาที่เธอ นานมากกว่าใครเพื่อน" เซนยังคงไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้ากระดาษ ปลายนิ้วหยุดเคาะชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและไหวพริบที่ยากจะคาดเดา "เขาก็แค่หมาป่าที่กำลังดมกลิ่นหาเหยื่อที่หลุดรอดจากกรงครับ ลินน์" เซนปิดหนังสือเสียงดัง ‘ทึบ’ จนฝุ่นละอองฟุ้งกระจายเล็กน้อย "การที่พวกมันเริ่มขยับตัว แสดงว่าสมมติฐานของเราถูกต้อง... โครงสร้างมานาของสถาบันแห่งนี้กำลังมีรอยรั่ว และพวกเขากลัวว่าจะมีใครบางคนเข้าไปแตะต้องมันก่อนที่แผนการของพวกเขาจะสำเร็จ" "แต่... แต่ถ้าพวกเขาจับได้ว่าเธอไม่ได้ใช้มานาตามปกติ แต่กำลังใช้การคำนวณโครงสร้างรากฐานล่ะ? แบบนั้นมัน..." ลินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอย่อมรู้ดีว่ากฎของสถาบันเข้มงวดเพียงใด หากถูกกล่าวหาว่าใช้เวทมนตร์นอกรีต บทลงโทษไม่ใช่แค่การไล่ออก แต่มันคือการถูกลบความทรงจำและเนรเทศออกนอกอาณาเขต "ความกลัวมักทำให้คนเรามองเห็นศัตรูในเงาของตัวเองครับ" เซนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาสสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาว "จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม? ระบบเวทมนตร์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความยุติธรรม แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาอำนาจของคนกลุ่มเดียว เมื่อเราเริ่มตั้งคำถามกับรากฐานของมัน เราก็กลายเป็นความเสี่ยงทันที... ไม่ใช่เพราะเราอ่อนแอ แต่เพราะเราฉลาดเกินไปต่างหาก" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องสมุดลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว โครงสร้างเวทมนตร์ป้องกันรอบห้องสมุดสั่นกระดอนเบาๆ ราวกับถูกคลื่นพลังงานภายนอกกดทับ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเซน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงเขตอาคมระดับสูง] [เป้าหมาย: ผู้อำนวยการวาเลนไทน์ กำลังเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในรัศมี 50 เมตร] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาที่มองไม่เห็น" ถูกกระตุ้น] [เงื่อนไข: หลบหนีการตรวจสอบของผู้อำนวยการโดยไม่ใช้มานา หรือเปิดโปงกลไกอาคมของหอคอยเพื่อสร้างความได้เปรียบ] [เวลาที่เหลือ: 02:45 นาที] เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากหายไป แทนที่ด้วยความนิ่งสงบอันน่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระดาษบันทึกย่อทั้งหมดกวาดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปคว้าข้อมือของลินน์ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "จับมือฉันไว้ให้แน่นครับ ลินน์..." เซนกระซิบเสียงต่ำด้วยความสุขุมที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ดูเหมือนว่าบทเรียนภาคค่ำของเราวันนี้ จะเริ่มเร็วกว่าที่คิดเสียแล้วล่ะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์ในตอนนี้ด้วยนะครับ