คำเตือนจากเงามืด

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับฝุ่นผงแห่งกาลเวลาคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด ทว่าสิ่งที่ตรึงร่างของเซน โซลาริส ให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่ใช่บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวของชั้นใต้ดินเขตต้องห้ามในหอสมุดกลางสถาบันเวทมนตร์อาร์케เลียแห่งนี้ แต่เป็นประโยคคำพูดที่เพิ่งลอยมาปะทะโสตประสาทเมื่อครู่ต่างหาก *“เซน โซลาริส... ฉันตามหาลูกศิษย์คนสุดท้ายของ ‘จอมเวทไร้เงา’ คนนั้นมานานเหลือเกิน ไม่นึกเลยว่าจะมาแฝงตัวอยู่กับเด็กปีหนึ่งแบบนี้”* ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนหยดน้ำจากท่อระบายน้ำใต้ดินเก่าแก่ที่ดัง *ติ๊ง... ติ๊ง...* เป็นจังหวะราวกับนาฬิกานับถอยหลัง เซนยังคงยืนหันหลังให้ต้นเสียง มือข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมเพื่อปกปิดอาการสั่นเทาเล็กน้อยจากพลังมานาที่แผ่ซ่านกดดันรอบตัว เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านความสลัวของแสงตะเกียงเวทสีคราม เบื้องหลังชั้นหนังสือโบราณที่เต็มไปด้วยตำราเวทต้องห้ามซึ่งถูกผนึกไว้ด้วยโซ่อักขระหนาเตอะ ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ปกปิดใบหน้าครึ่งบนด้วยหน้ากากโลหะลายกางเขนกลับหัวกำลังก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคงและไร้ซึ่งซุ่มเสียง ราวกับร่างของเธอลอยอยู่เหนือพื้นหิน "เธอเป็นใครกันแน่..." เซนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวังสูงสุด เขาประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที มานาในจุดตันเถียนของเขาแทบไม่เหลือให้ใช้งานจากการใช้เวทวิเคราะห์โครงสร้างเมื่อบ่าย แต่สมองส่วนการคำนวณยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาทางหนทีไล่ "การที่รู้ว่าฉันเป็นใครในสถาบันแห่งนี้ได้... ไม่ใช่เรื่องที่นักเรียนทั่วไปจะทำกัน" หญิงสาวปริศนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์อันตราย เธอหยุดยืนห่างจากเซนราวสามก้าว ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือเรียวขาวดึงหน้ากากของตนเองออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวคมและดวงตาสีอำพันที่เปล่งประกายเรืองรองในความมืด มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความนัยและความลับที่ถูกฝังกลบมานานนับทศวรรษ "จำฉันไม่ได้จริงๆ หรือ เซน... หรือว่ากาลเวลาอันเนิ่นนานในดินแดนเสื่อมถอย ทำให้ความทรงจำของอัจฉริยะผู้ร่วงหล่นอย่างนายเลือนหายไปหมดแล้ว" เธอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว "ฉันคือ ‘วาเลเรีย’ อดีตผู้ช่วยวิจัยในหอคอยลับของอาจารย์นาย... หรือที่พวกสภาเวทมนตร์ตราหน้าว่าเป็น ‘แม่มดนอกรีต’ ยังไงล่ะ" เซนขมวดคิ้วแน่น สมองของเขาพยายามดึงข้อมูลเก่าๆ ออกมาจากลิ้นชักความทรงจำ ชื่อของวาเลเรียไม่ได้แปลกปลอมเสียทีเดียว ในบันทึกโบราณที่เขาเคยแอบอ่านสมัยยังเป็นเซียนเวทฝึกหัด เคยมีชื่อของนักวิจัยสาวอัจฉริยะผู้หายสาบสูญไปพร้อมกับคัมภีร์เวทต้องห้าม... ไม่นึกเลยว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่ และที่สำคัญกว่านั้น เธอยังมาปรากฏตัวที่สถาบันแห่งนี้ "เธอไม่ได้มาเพื่อรำลึกความหลังสินะ" เซนเปลี่ยนท่าทางจากการตั้งรับเป็นการเจรจา เขารู้ดีว่าในสถานการณ์ที่ไร้พลังเวท การใช้ไหวพริบคือทางรอดเดียว "คนระดับวาเลเรียไม่เอาเวลามาทิ้งไว้ในหอสมุดต้องห้ามตอนเที่ยงคืนแน่ๆ ว่ามา... ต้องการอะไรจากฉัน" วาเลเรียหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา เธอไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองท่าทีที่หยิ่งผยองและระแวดระวังของเขา ตรงกันข้าม แววตาของเธอกลับฉายแววพึงพอใจ "นายฉลาดเสมอ สมกับที่เป็นคนคาดการณ์โครงสร้างเวทของสถาบันนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง" วาเลเรียผินร่างเดินไปยังชั้นหนังสือเก่าแก่หลังหนึ่ง นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามสันหนังสือที่จับฝุ่นหนา ก่อนจะหยุดที่เล่มหนึ่งซึ่งไม่มีชื่อเรื่อง "ฉันไม่ได้มาเพื่อทำร้ายนาย... แต่ฉันมาเพื่อเตือน และมอบหลักฐานบางอย่างที่นายกำลังตามหา" เธอออกแรงผลักหนังสือเล่มนั้นเข้าไปในชั้น เสียงกลไกเฟืองเหล็กด้านหลังส่งเสียงดัง *คลิック* เบาๆ ผนังหินด้านข้างก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องลับขนาดเล็กที่มีกลิ่นอายมานาโบราณพวยพุ่งออกมา วาเลเรียผายมือเชิญให้เซนเข้าไปด้านใน เซนลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าตามเข้าไป ด้านในห้องนั้นมีโต๊ะหินศิลาตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทวางอยู่เล่มเดียว และที่น่าตกใจที่สุดคือ บนหน้าปกสมุดมี ‘สัญลักษณ์รูปดวงตาซ้อนทับด้วยวงแหวนเวทไร้เงา’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาพบในคดีปริศนาเมื่อหลายวันก่อน "นี่คือ..." เซนก้าวเข้าไปใกล้ ใช้มือสัมผัสเบาๆ ที่ผิวสมุด ความรู้สึกเย็นเยียบวิ่งพล่านผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือด "สัญลักษณ์แห่งการ ‘ล้างบาง’" วาเลเรียกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด "สิ่งที่นายกำลังสืบหาเกี่ยวกับความผิดปกติของมานาในสถาบันนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ ของพวกเด็กปีหนึ่งอวดดี แต่มันคือแผนการลับของ ‘กลุ่มเงาอัสดง’ ที่ต้องการใช้พลังของเด็กนักเรียนที่มีพรสวรรค์สูงในการเปิดประตูมิติเชื่อมต่อกับดินแดนต้องห้าม" เซนเงยหน้าขึ้นสบตากับวาเลเรีย "แล้วลินน์ล่ะ? เด็กคนนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ด้วย ทำไมพวกมันถึงพยายามเข้าหาเธอ" วาเลเรียถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความกังวล "เพราะลินน์มีโครงสร้างมานาบริสุทธิ์ระดับรากฐาน เธอคือ ‘กุญแจ’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด... และตอนนี้ พวกมันรู้แล้วว่าเธออยู่กับนาย" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องลับก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟจากตะเกียงเวทสีครามกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลง ความมืดมิดเข้าครอบ ำ ร่างของวาเลเรียหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้า สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด..." วาเลเรียกัดฟันกรอด "นายถูกสะกดรอยตามตั้งแต่เข้ามาที่นี่แล้ว เซน!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเซน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางความมืดโดยไม่ต้องอาศัยมานา [ระบบตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: หน่วยล่าสังหารเงาอัสดง (จำนวน: 4 นาย) กำลังปิดล้อมพื้นที่] [เงื่อนไขฉุกเฉิน: หลบหนีออกจากหอสมุดต้องห้ามภายใน 3 นาที หรือเผชิญหน้ากับความตาย] [คำเตือนพิเศษ: มานาในร่างกายปัจจุบันเพียงพอต่อการใช้เวทระดับศูนย์เพียง 1 ครั้งเท่านั้น] เซนมองตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏบนหน้าต่างระบบ ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็นและท้าทาย ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมซ่อนหากับจอมเวทไร้เงา เขาก็พร้อมจะสอนให้พวกมันรู้ว่า... ต่อให้ไม่มีมานาในมือ เขาก็ยังเป็นคนที่อันตรายที่สุดในห้องนี้อยู่ดี "วาเลเรีย... ถ้าไม่อยากตายที่นี่ ช่วยเปิดทางหนีสำรองให้ฉันที" เซนเอ่ยเสียงเรียบ พลางหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีดำขึ้นมาซ่อนไว้ในเสื้อคลุม "ส่วนเรื่องบัญชีหนี้สินของอาจารย์ เดี๋ยวเราค่อยเคลียร์กันทีหลัง" วาเลเรียมองรอยยิ้มของเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกทึ่งระคนหวาดหวั่น เธอพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะร่ายเวทบทหนึ่งด้วยความเร็วแสง ผนังหินด้านหลังห้องเริ่มสั่นไหวและแตกออกเป็นทางลับทอดยาวลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้ก้าวเท้าเข้าไปในทางหนี เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงโสตประสาทของคนฟังจนขนลุกซู่ *“เจอตัวแล้ว... ลูกศิษย์คนสุดท้ายของจอมเวทไร้เงา”* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อาร์เธอร์มนตราสวรรค์" เสมอมานะครับ