ทางเลือกที่สั่นคลอน

ปลายนิ้วเรียวเล็กของลินน์สั่นระริก ยามที่หยดหมึกสีครามซึมลึกลงไปในแผ่นกระดาษเวทมนตร์แอนตี้เมจิก ตราประทับของสภาสถาบันเวทมนตร์แอสเทรียลสะท้อนแสงเรืองรองสีส้มอ่อน บ่งบอกถึงเวลาถอยหลังที่เหลืออีกเพียงสามนาที ก่อนที่คำร้องขอถอนตัวจากการทดสอบรอบคัดเลือกจะกลายเป็นโมฆะ และเธอกลายเป็นนักเรียนทัณฑ์บนที่ต้องแบกรับภาระชดใช้ค่าเสียหายมหาศาล "เธอแน่ใจแล้วหรือ ลินน์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเหนื่อยหน่ายตามวิสัยของเซน โซลาริส ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องสมุดร้าง เขากำลังใช้ด้ามปากกาขนนกเขี่ยเศษเฟืองมานาที่ชำรุดของเข็มทิศเวทมนตร์ ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นโลหะไม่ได้เงยขึ้นมองเธอด้วยซ้ำ ราวกับสิ่งที่ลินน์กำลังเผชิญอยู่เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศข้างนอกหน้าต่าง "ถ้าฉันเซ็นชื่อลงไป... ฉันจะรอดจากการถูกไล่อציออก..." ลินน์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เสียงของเธอเบาหวิวราวกับขนนกที่ถูกลมพัด "ไม่มีใครอยากเป็นตัวตลกในสายตาของพวกคุณชายตระกูลใหญ่หรอกนะ เซน นายก็รู้ดีกว่าใครนี่" เซนหยุดมือที่กำลังหมุนเฟือง เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊กเบาๆ เขาวางเครื่องมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กสาวตรงหน้า แววตาของอดีตจอมเวทผู้สูญเสียมานาไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจแบบที่คนทั่วไปคาดหวัง ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยการวิเคราะห์และการประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น "การถอนตัวไม่ได้ช่วยให้เธอรอดพ้นจากการเป็นตัวตลกหรอก ลินน์" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าฟัง "มันแค่ช่วยให้พวกเขามีข้ออ้างในการเหยียบย่ำเธอได้นานขึ้นโดยที่เธอไม่ต้องลงสนามแข่งต่างหาก คนที่วิ่งหนีปัญหาไม่ได้แปลว่าฉลาด พวกเขาแค่กลัวว่าความจริงจะสลักอยู่บนหน้าผากต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจ ลินน์สะดุ้งเฮือก มือที่ถือปากกาชะงักงัน หยดหมึกสีครามหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษ เกือบจะโดนเส้นเขตแดนของลายเซ็น "แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงเล่า!" ลินน์เผลอขึ้นเสียงด้วยความอึดอัด เธอกำหมัดแน่นจนข้อต่องอขาวซีด "พลังเวทในตัวฉันมันเป็นศูนย์! โครงสร้างเวทมนตร์บ้าบออะไรนั่นที่นายพยายามสอน ฉันมองเห็นมันก็จริง แต่มันไม่มีมานาพอที่จะขับเคลื่อน! นายกำลังให้ฉันเอามือเปล่าไปต่อยกับมังกรนะ เซน!" ห้องสมุดร้างตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของลินน์และเสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาเวทมนตร์บนผนังที่ดังย้ำเตือนเวลาที่กำลังหมดลง เซนลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ผอมบางภายใต้เสื้อคลุมคลุมเครือขยับเข้าใกล้โต๊ะทีละก้าว เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนหลังมือของลินน์ที่กำลังสั่นเทา ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเขาถ่ายทอดความสงบประหลาดเข้ามาในกระแสเลือดของเธอ "ใครบอกว่าเธอต้องใช้มานาขับเคลื่อน?" เซนกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "สิ่งที่เธอมี ไม่ใช่ความบกพร่อง แต่มันคือ 'การมองเห็นสัจธรรม' ที่พวกจอมเวทสายเลือดบริสุทธิ์ไม่มีวันเข้าใจ พวกเขามองเห็นแค่แสงสีตระการตาและบทสวดที่สืบทอดกันมาแบบผิดๆ แต่เธอ... ลินน์ เธอมองเห็นรหัสรากฐาน" ลินน์หายใจติดขัด สมองของเธอย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ตอนที่เธอสามารถปิดกั้นม่านพลังของอาจารย์คาร์ลได้ด้วยการสัมผัสเพียงครั้งเดียว เธอไม่ได้ใช้มานาเลยแม้แต่นิดเดียว เธอบีบอัด 'จุดเชื่อมต่อ' ของโครงสร้างเวทมนตร์ด้วยความเข้าใจล้วนๆ "แต่วิธีของนายมัน... เสี่ยงเกินไป" ลินน์พึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ "ถ้าฉันพลาด ฉันอาจจะสูญเสียประสาทสัมผัสเวทมนตร์ไปตลอดกาล" "ชีวิตในโลกเวทมนตร์นี้ มีอะไรที่ไม่เสี่ยงบ้างล่ะ?" เซนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่มันเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอันน่าประหลาด "ระหว่างการยอมจำนนให้พวกสภาขยี้ทิ้งเหมือนมดปลวก กับการเดิมพันครั้งใหญ่ด้วยวิถีทางที่เรากำหนดเอง... เธอจะเลือกอะไรล่ะ ลินน์" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเซน พร้อมๆ กับที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อุณหภูมิในห้องสมุดลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจົນเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ โครงสร้างเวทมนตร์สีฟ้าครามที่ลินน์มองเห็นได้เริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "ทางเลือกแห่งปวงปราชญ์" ถูกกระตุ้น] [ผู้ใช้ "เซน โซลาริส" และผู้ช่วย "ลินน์ เอสเทล" กำลังถูกเพ่งเล็งโดยผู้คุมกฎแห่งสภา] ลินน์เบิกตากว้างเมื่อเธอมองทะลุกำแพงหินของห้องสมุดออกไป ด้านนอกนั้น... เงาสะท้อนนับร้อยกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาล้อมรอบตึกร้างแห่งนี้อย่างเงียบเชียบ และหนึ่งในนั้นคือเงาของบุคคลที่ควรจะอยู่ที่หอคอยใหญ่ในเวลานี้ "เซน..." ลินน์ครางชื่อนั้นออกมาด้วยความตื่นตระหนก มือของเธอสลัดปากกาหลุดจากมือ กระดาษคำร้องขอถอนตัวปลิวตกลงพื้น เซนหรี่ตาลง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า เขาดึงมีดสั้นรูนเวทที่ซ่อนไว้ออกมาจากแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงตัวลินน์ให้มาหลบอยู่ด้านหลังของเขา "ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะไม่อดทนรอให้เธอตัดสินใจด้วยซ้ำนะ ลินน์" เซนกล่าวเสียงเรียบ แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวพร้อมรับมือ "เตรียมตัวให้ดี... ตอนนี้ เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อแล้วล่ะครับ" ประดาบไม้เก่าแก่ของประตูห้องสมุดพังครืนลงมาพร้อมกับละอองเวทสีม่วงเข้มที่แผ่พุ่งเข้ามา และในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงไฟจากคบเพลิงของผู้มาเยือนจะสาดส่องเข้ามาถึงตัวพวกเขานั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงก็หยุดลงตรงหน้าประตูปิดตาย พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานที่เอמהชื่อของเซนอย่างเย้ยหยัน— "เจอตัวจนได้นะ... อดีตอัจฉริยะผู้ตกอับ โซลาริส" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์ในตอนนี้ด้วยนะครับ