วันเปิดศึกประลอง

เสียงตบเท้าสะท้อนก้องกังวานไปทั่วพื้นหินอ่อนขัดเงาของอารีน่ากลางสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดีย แรงสั่นสะเทือนจังหวะต่ำนั้นไม่ใช่แค่เสียงย่างก้าวธรรมดา แต่เป็นคลื่นความถี่มานาที่ถูกขับออกมาจากวงแหวนเวทนับร้อยวง ซึ่งเรียงรายซ้อนกันอยู่ใต้พื้นสนามเพื่อกดดันสภาพจิตใจของผู้เข้าแข่งขันทุกคน "ดูสีหน้าของพวกปีหนึ่งฝั่งนั้นสิครับท่านผู้ชม... ดูเหมือนความตื่นเต้นจะทำให้มานาในกระแสเลือดของพวกเขาปั่นป่วนจนแทบจะควบคุมไม่อยู่แล้วกระมัง" เสียงพากย์จากระเบียงชั้นบนดังลอดผ่านคริสตัลขยายเสียง ดึงดูดสายตานับพันคู่ให้พุ่งเป้ามาที่สนามประลองเบื้องล่าง ที่ซึ่งกลุ่มนักเรียนปีหนึ่งยืนรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน ท่ามกลางบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนเวทมนตร์และเหงื่อกาฬ เซน โซลาริส ไม่ได้สนใจเสียงพากย์น่ารำคาญเหล่านั้น ดวงตาสีเทาเข้มของเขาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองไปยังแผงหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัว—อินเทอร์เฟซระบบที่กำลังประมวลผลอัตราการเต้นของหัวใจและระดับมานาในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง [ ตรวจพบสถานะ: พลังเวทคงเหลือ 14% ] [ ข้อเสนอแนะจากระบบ: แนะนำให้ใช้กลยุทธ์ 'ประหยัดพลังงานขั้นสูงสุด' หรือเตรียมใจรับความอับอายขายหน้าในระดับตำนาน ] "ปากเสียไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้าหน้าต่างบ้า..." เซนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ริมฝีปากหยักแยกยิ้มเยาะเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดในกล้ามเนื้อคอ "คุณเซนไหวไหมคะ... เอ๊ย! หมายถึง... ไหวหรือเปล่าครับ?" ลินน์ เอสเทล ที่ยืนอยู่เคียงข้างกันสะดุ้งน้อยๆ รีบเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงการพูดทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าเผลอใช้คำพูดไม่เป็นทางการออกไปในสถานที่สาธารณะเช่นนี้ ใบหน้าเรียวเล็กของเธอซีดเผือด ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด นิ้วมือทั้งสองข้างบิดเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว เซนเหลือบมองเด็กสาวผู้ถูกตราหน้าว่าไร้พลังเวท เขารู้ดีว่าใต้ความเงียบงันและท่าทางหวาดกลัวนั้น ลินน์กำลังมองเห็น 'โครงสร้างรากฐาน' ของสนามประลองแห่งนี้ทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าอาจารย์ผู้คุมสอบเสียอีก "ผ่อนคลายซะลินน์" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะดึงสติของเธอให้กลับมา "จำกฎสามข้อที่เราตกลงกันไว้ได้ไหม? หนึ่ง... อย่าแสดงมานาส่วนเกิน สอง... ปล่อยให้พวกมันมั่นใจในชัยชนะจนประมาท และสาม... ห้ามร้องไห้เด็ดขาดถ้าฉันชนะแล้วไม่มีเงินรางวัลเลี้ยงข้าว" ลินน์เผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความตึงเครียดในอากาศรอบตัวเธอลดลงไปครึ่งหนึ่งทันที "ค่ะ... เอ่อ... ครับ! ฉันจำได้ขึ้นใจเลยค่ะ... ครับ!" "ดีมาก" เสียงระฆังเวทมนตร์กังวานขึ้นเป็นสัญญาณเตือนครั้งสุดท้าย ม่านพลังบาเรียสีทองคำขาวส่องประกายระยิบระยับแผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมพื้นที่อารีน่าทั้งหมด ปิดกั้นเสียงจากอัฒจันทร์ด้านนอกให้เหลือเพียงเสียงอื้ออึงราวกับอยู่ใต้น้ำ [ ภารกิจจำM: "ชัยชนะนัดประเดิม" ] [ เงื่อนไข: เอาชนะคู่ต่อสู้ในรอบแรกภายในเวลาไม่เกิน 3 นาที โดยไม่ใช้เวทมนตร์ธาตุโจมตีโดยตรง ] [ รางวัล: แต้มทักษะ +500, ปลดล็อกสิทธิ์เข้าถึง 'คลังตำราเวทโบราณ' ชั้นที่ 2 ] [ บทลงโทษหากล้มเหลว: มานาที่เหลืออยู่จะลดลงเหลือ 0% เป็นเวลา 24 ชั่วโมง ] เซนอ่านข้อความบนหน้าจอระบบแล้วลอบถอนหายใจยาว ระบบนี้ช่างสรรหาวิธีสร้างความลำบากให้เขาในยามที่สถานการณ์ย่ำแย่อยู่แล้วเสมอ การไม่ให้ใช้เวทมนตร์ธาตุโจมตีโดยตรงสำหรับอดีตจอมเวทสายระเบิดทำลายล้างอย่างเขา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการบอกให้ราชสีห์เดินไปสู้กับฝูงไฮยีน่าด้วยมือเปล่า "คู่ต่อสู้ในรอบแรกของพวกเรา..." เซนพึมพำเบื้องหน้า ขณะที่ประตูเหล็กฝั่งตรงข้ามกำลังเลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมา ร่างสูงใหญ่ของ 'แบรดلي' นักเรียนปีหนึ่งจากตระกูลอัศวินเวทมนตร์ก้าวออกมาจากกลุ่มควัน ร่างกายของเขากำยำล่ำสัน สวมเกราะเวทมนตร์น้ำหนักเบาที่สลักลวดลายตระกูลอย่างภาคภูมิใจ ในมือถือดาบใหญ่สองมือที่เคลือบด้วยออร่าธาตุไฟสีส้มจ้า ความร้อนระอุแผ่พุ่งออกมาจนอากาศเหนือพื้นสนามบิดเบี้ยว "อ้าวๆ ดูสิว่าเราเจอใคร... ขยะไร้ค่ากับไอ้จอมเวทตกอับ" แบรดليหัวเราะเสียงดังลั่น อัฒจันทร์ฝั่งกองเชียร์ของเขาส่งเสียงโห่ร้องสนับสนุนอย่างคึกคะนอง "ฉันภาวนามาตลอดเลยนะว่าขอให้ได้เจอแกในรอบแรก อยากรู้จริงๆ ว่าไอ้คนที่เคยอวดเก่งในห้องเรียนวันนั้น จะมีสภาพเป็นยังไงหลังจากที่ดาบของฉันฟันลงไปที่กลางอก!" เซนไม่ได้โต้ตอบทันที เขายืนกอดอก มือขวาเคาะเบาๆ ที่ต้นแขนซ้ายราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่างในหัวสมอง สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ปลายดาบของแบรดلي ลามมาถึงข้อต่อเกราะเวทมนตร์ และหยุดอยู่ที่จุดศูนย์ถ่วงของอีกฝ่าย "พูดมากจังนะ" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว "นายรู้ไหมว่าดาบเล่มนั้น... มีจุดอ่อนอยู่ที่รอยต่อตรงด้ามจับที่เชื่อมกับตัวใบดาบ?" แบรดليชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะหัวเราะรơiร่า "ฮ่าๆๆ จะเบี่ยงเบนความสนใจงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" สิ้นเสียง แบรดليก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงขับเคลื่อนจากเวทมนตร์ธาตุลมที่ฝ่าเท้าทำให้เขาราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว คมดาบเคลือบไฟพุ่งตรงมาที่ศีรษะของเซนหมายปลิดชีพในดาบเดียว รอบสนามส่งเสียงร้องตกใจด้วยความหวาดเสียว ลินน์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ แต่เซนยังคงยืนนิ่ง ราวกับเวลาหยุดเดิน ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบอยู่ห่างจากปลายจมูกเพียงไม่ถึงคืบ ดวงตาสีเทาเข้มของเซนก็เปล่งประกายแสงสีเงินจางๆ ออกมา สมองส่วนวิเคราะห์ของระบบทำงานเต็มกำลัง คำนวณวิถีลม แรงเสียดทาน และจุดบอดของเกราะเวทมนตร์ *แกร๊ก...* เซนก้าวเท้าหลบไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับใช้มือซ้ายดีดเข้าที่รอยต่อด้ามดาบของแบรดليอย่างแม่นยำราوกับจับวาง แรงกระแทกจุดเล็กๆ แต่ใช้มุมองศาที่สมบูรณ์แบบ ส่งผลให้วงจรมานาภายในดาบเกิดอาการ 'สะท้อนย้อนกลับ' ชั่วพริบตา *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นที่ด้ามดาบ แรงดันมานาระเบิดใส่ข้อมือของแบรดليจนเขาต้องปล่อยมือด้วยความเจ็บปวด ดาบใหญ่ร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนที่แบรดليจะทันได้ตั้งตัว เซนก็ก้าวประชิดตัว ใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดประสาทใต้ต้นคอของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน ร่างใหญ่โตของแบรดليแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะล้มฟุบลงไปนอนกองกับพื้นสนามอย่างไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วทั้งอารีน่า ไม่มีใครคาดคิดว่าการประลองจะจบลงด้วยการโจมตีเพียงสองครั้ง และไม่มีเวทมนตร์รุนแรงใดๆ ถูกใช้เลยแม้แต่น้อย [ ภารกิจจำM: "ชัยชนะนัดประเดิม" สำเร็จ ] [ คุณได้รับ แต้มทักษะ +500 ] [ ปลดล็อกสิทธิ์เข้าถึง 'คลังตำราเวทโบราณ' ชั้นที่ 2 เรียบร้อยแล้ว ] เซนก้มมองคู่ต่อสู้ที่หมดสติไปแล้วด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังระเบียง VIP ชั้นบนสุด ที่ซึ่งคณาจารย์และผู้อำนวยการกำลังนั่งชมการแข่งขันอยู่ สายตาของเซนประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่หนึ่งที่มองลงมาจากมุมมืด—ดวงตาสีอำพันที่สะท้อนรอยยิ้มเยือกเย็นและลึกลับ ซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทของบุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในวันนี้ ร่างนั้นขยับริมฝีปากพูดไร้เสียง ส่งข้อความตรงมาถึงจิตใจของเซนโดยไม่ผ่านเวทมนตร์สื่อสารทั่วไป *“เก่งมาก... เจ้าหนูโซลาริส แต่เกม 'คัดสรร' ของจริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนี้นี่แหละ...”* -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอาร์เธอร์มนตราสวรรค์ในตอนนี้ด้วยนะครับ