ความลับในหอคอยร้าง

"อย่าขยับ" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันในโถงทางเดินอับชื้นได้อย่างเฉียบคม เซน โซลาริส ใช้มือข้างหนึ่งดันร่างของลินน์ให้แนบชิดกับผนังหินเย็นเฉียบ ปลายมืออีกข้างแตะลงบนด้ามไม้เท้าที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมอย่างมั่นคง นัยน์ตาสสีเข้มหรี่แคบลงเพื่อคำนวณระยะห่างของร่องรอยมานาที่กำลังบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า "เซน... ข้างบนนั้น" ลินน์เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย ดวงตากลมโตสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากอักขระเวทโบราณที่สลักอยู่ตามแนวเพดานหอคอยร้าง เธอชี้ปลายนิ้วไปยังความมืดมิดเหนือศีรษะ "โครงสร้างมานาตรงนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ของสถาบัน มันกำลัง... กลืนกินมานาธรรมชาติรอบตัวเรา" ความผิดปกตินี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ในฐานะอดีตจอมเวทอัจฉริยะผู้เคยผ่านสมรภูมิมานาล่มสลาย เซนย่อมรู้ดีว่ากระแสพลังงานที่ไร้ระเบียบเช่นนี้มักซ่อนความลับระดับอันตรายเอาไว้ "ตามฉันมา ห่างจากรอยแยกนั้นสามก้าว และอย่าส่งเสียงเด็ดขาด" เซนกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้ลินน์พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ทั้งสองลักลอบฝ่าความมืดของหอคอยร้างแห่งนี้มาได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว หอคอยหลังนี้ถูกปิดตายจากสารบบของสถาบันเวทมนตร์มานานหลายทศวรรษ ไม่มีนักเรียนหรืออาจารย์คนใดย่างกรายเข้ามา ด้วยคำเล่าลือเรื่องคำสาปและอาณาเขตเวทที่เสื่อมสลาย แต่สำหรับเซนและลินน์แล้ว ที่นี่คือเบาะแสเดียวที่จะไขปริศนาการสูญหายของมานาในเขตหอพักปีหนึ่ง เท้าของทั้งคู่เหยียบย่างลงบนพื้นหินที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหนา กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ เซนกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่เคยเป็นห้องทดลองเวทมนตร์โบราณ วัตถุเวทที่แตกหักกระจัดกระจายและโครงกระดูกของสัตว์อสูรบางชนิดถูกทิ้งไว้ราวกับไม่มีใครสนใจจะเก็บกวาด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซนไม่ใช่ซากปรักหักพังเหล่านั้น... มันคือใจกลางห้องโถง วงเวทขนาดมหึมาถูกวาดขึ้นด้วยเลือดและผงแร่มานาบริสุทธิ์ เส้นสายของวงเวทเปล่งแสงสีม่วงเข้มเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำอยู่ในความมืด และเหนือวงเวทนั้น ลูกแก้วคริสตัลสีดำสนิทกำลังลอยเคว้งคว้าง ดูดกลืนละอองแสงมานารอบตัวเข้าไปราวกับหลุมดำขนาดย่อม "นั่นมัน... ระบบสูบฉับพลันของโครงสร้างรากฐาน" ลินน์พึมพำออกมาด้วยความตกใจ เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยลืมคำเตือนชั่วขณะ "พวกเขากำลังใช้มานาของนักเรียนทั้งสถาบันเพื่อหล่อเลี้ยงอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้ดิน" "ถอยออกมา ลินน์!" เซนกระชากแขนของเด็กสาวกลับมาด้านหลังทันנטที ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นหินบริเวณที่ลินน์ยืนอยู่เมื่อครู่ก็แตกละเอียดเป็นจุลด้วยแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง แรงระเบิดของมานาสร้างคลื่นกระแทกจนเส้นผมสีเงินของเซนปลิวสยาย ร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดหลังวงเวท ร่างนั้นสวมชุดคลุมยาวสีเข้มปิดบังใบหน้า แต่รัศมีเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากตัวตนนั้นทรงพลังเสียจนเซนต้องกัดฟันกรอด แขนเสื้อของเขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนรวบรวมมานาที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อเตรียมพร้อมรับมือ "ไม่นึกเลยว่าจะมีหนูสกปรกหลงเข้ามาในรังของข้า... แถมยังเป็นเด็กมีปัญหาจากห้องเรียนพิเศษเสียด้วย" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นจากใต้ฮู้ด เซนก้าวขึ้นไปยืนบังหน้าลินน์เอาไว้ มือข้างที่ถือไม้เท้ากระชับแน่นขึ้น เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แววตาของอดีตเซียนเวทกลับประกายความเยือกเย็นออกมาอย่างน่าประหลาด "หนูหรือครับ? เกรงว่าท่านคงจะประเมินเหยื่อผิดไปหน่อยกระมัง... คนที่กำลังจะจนมุมในอีกสามวินาทีข้างหน้านี้ น่าจะเป็นพวกท่านต่างหาก" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นเยียบ ทันทีที่สิ้นคำพูดของเซน หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาพร้อมกับเสียงเตือนที่ดังกระหน่ำในโสประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคาม SSS "ผู้บงการเงาโลหิต" กำลังปลุกผนึก] [เงื่อนไขพิเศษบรรลุ: เริ่มต้นกระบวนการ "หักล้างโครงสร้างเวทโบราณ"] [คำเตือน: วัตถุดิบสังเวยรอบตัวพร้อมใช้งาน ท่านเหลือเวลาอีก 10 วินาทีก่อนที่เขตอาคมจะปิดตายสมบูรณ์ และประตูแห่งหอคอยจะถูกผนึกตลอดกาลพร้อมกับชีวิตของพวกท่าน...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ