สนามทดสอบหินผา

"ถ้าเธอยังขืนก้าวเท้าซ้ายนำหน้าอีกแค่ก้าวเดียว โครงสร้างวงแหวนเวทระดับสามใต้พื้นศิลาแลงตรงนั้นจะดีดตัวอัดกระแทกไขสันหลังเธอจนแหลกละเอียด... ลินน์ หุบปากแล้วฟังที่ฉันสั่ง!" เสียงกระซิบที่กดต่ำจนเกือบเป็นเสียงคำรามของเซน โซลาริส ดังลอดผ่านไรฟัน ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของกระแสลมเวทมนตร์ที่ปั่นป่วนอยู่ใน 'สนามทดสอบหินผา' ห้องฝึกซ้อมใต้ดินระดับสี่ของสถาบันเวทมนตร์อาเธอร์เลีย เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือลานประลองหินแกรนิตสีดำสนิทที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมาเป็นระลอก รัศมีสีแดงฉานจากอักขระเวทโบราณกำลังเต้นระรัวราวกับหัวใจที่กำลังคลุ้มคลั่ง ทุกตารางนิ้วบนพื้นสนามถูกเคลือบไว้ด้วยม่านพลังกดดันมหาศาล ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบขีดจำกัดของนักเรียนปีหนึ่งโดยเฉพาะ แต่วันนี้... มันกลับมีความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหิน ซึ่งมีเพียงเซนผู้มีดวงตาแห่งอดีตจอมเวทอัจฉริยะ และลินน์ เด็กสาวผู้มีความสามารถในการอ่านเสียงสะท้อนของโครงสร้างเวทระดับรากฐานเท่านั้นที่รับรู้ ลินน์สะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกจนหยาดเหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามกรอบหน้าเรียว เธอกำชายเสื้อคลุมนักเรียนสีเทาแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด "แต่... แต่ว่าอาจารย์คุมสอบบอกว่าให้เดินตามเส้นทางเรืองแสงสีฟ้าด้านนั้นนี่คะ เซน... ถ้าเราไม่รีบข้ามไปให้ทันเวลาจำกัด สามสิบวินาที..." "เส้นทางสีฟ้าบ้าบออะไรนั่นมันเป็นแค่ภาพสะท้อนหลอนตาที่ถูกสร้างขึ้นจากวงจรเวทที่เสียหายต่างหาก!" เซนสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสสีนิลของเขาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลด้วยความเร็วสูง มานาในร่างของเขาเหลืออยู่น้อยนิดจนแทบไม่พอจุดไฟแช็กด้วยซ้ำ แต่ทว่าประสบการณ์และการอ่านกลไกเวทมนตร์ระดับปรมาจารย์ยังคงเฉียบคม "มีใครบางคนจงใจ "ดัดแปลง" โครงสร้างการทดสอบนี้ให้กลายเป็นกับดักฆาตกรรม... และเป้าหมายของมันคือพวกเรา" ความลับที่เซนพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต—ว่าเขาไม่ใช่แค่นักเรียนทุนตกอับผู้โชคดี แต่เป็นอดีตผู้กุมความลับของสถาปัตยกรรมเวทมนตร์ยุคบรรพกาล—กำลังถูกกระชากออกมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่โหดร้าย เมื่อหินผาเบื้องหน้าเริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำราวกับสัตว์ร้ายใต้พิภพดังสะท้อนก้อง ผนังหินด้านข้างสลายตัวกลายเป็นละอองแสงสีส้ม พร้อมกับที่เสาหินอัคคีสี่ต้นผุดขึ้นล้อมรอบตัวลินน์ในระยะประชิด "ระวัง!" เซนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างกายที่อ่อนแอเกินกว่าจะใช้เวทมนตร์โจมตีพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต เขาคว้าเอวของเด็กสาวแล้วกระโจนหลบวิถีของลำแสงความร้อนที่พ่นออกมาจากเสาหินอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะของคลื่นความร้อนแผดเผาจนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของลินน์ปลิวไสวและส่งกลิ่นไหม้จางๆ ตูม! พื้นศิลาที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วระเบิดออกเป็นหลุมลึก เศษหินคมกริบกระจายราวกระสุนปืนเวท ลินน์ล้มกลิ้งไปกับพื้นสนามฝุ่นตลบอบอวล หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา "เซน... เลือด... แขนของคุณ..." เซนกัดฟันกรอด เขายันกายลุกขึ้นยืนด้วยมือข้างเดียว ขณะที่แขนเสื้อด้านขวาขาดวิ่นและมีรอยแผลไหม้ลึกจนเห็นเนื้อสีแดงสด หยาดโลหิตสีแดงฉานหยดลงกระทบพื้นหินศิลาทีละหยด ส่งเสียงดังเปาะแปะท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด แต่ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มเยาะหยัน กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัว "ฉันไม่เป็นไร... แค่ถากๆ" เซนตอบเสียงเรียบ พยายามซ่อนอาการสั่นเทาจากพิษบาดแผล "เธอลุกไหวไหม ลินน์? ตั้งสติให้ดี มองไปที่ฐานของเสาหินต้นซ้ายสุด... เธอได้ยินเสียงอะไรไหม?" ลินน์พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอาการสั่นเทาในอก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด หลับตาลงแล้วเปิดประสาทสัมผัสพิเศษที่เธอมักจะถูกหัวเยาะเย้ยเสมอว่าไร้สาระ—ประสาทสัมผัสในการฟังเสียงของ "มานา" ในหัวของเด็กสาว... เสียงของอักขระเวทไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์นิ่งๆ แต่มันคือก,องซิมโฟนี่ที่กำลังบรรเลงผิดเพี้ยน *ติ๊ก... ติ๊ก... ครอดดดด—แกร๊ก!* "เสียงมัน... มันกำลังเร่งจังหวะค่ะเซน!" ลินน์ลืมตาขึ้นพรืด นัยน์ตาสีเขียวมรกตฉายแววตื่นตระหนกขั้นสุด "ไม่ใช่แค่เสาหินสี่ต้นนี้... แต่พลังงานใต้ดินทั้งหมดกำลังถูกดึงดูดเข้าสู่แกนกลางวงแหวนระดับห้า มันคือ 'กับดักสูญญากาศเวท' ถ้ามันทำงานเต็มรูปแบบ แรงระเบิดจะล้างผลาญพื้นที่ครึ่งหนึ่งของตึกทดสอบนี้จนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น!" เซนสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางออก ช่องทางหนีฉุกเฉินถูกตัดขาดตั้งแต่ระบบควบคุมหลักถูกแฮกจากภายนอก เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิคของสถาบัน แต่เป็นการลอบสังหารที่มีการวางแผนมาอย่างแยบยลเพื่อกำจัดนักเรียนทุนตัวปัญหาอย่างเขาให้พ้นทาง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเซน ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน [ ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับวิกฤต: กับดักเวทมนตร์โบราณถูกกระตุ้น ] [ เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: คลี่คลายโครงสร้างวงแหวนเวทภายใน 120 วินาที ] [ บทลงโทษหากล้มเหลว: ความตายอย่างสมบูรณ์แบบของโฮสต์และผู้ร่วมชะตากรรม ] [ ของรางวัลพิเศษ: ปลดล็อกทักษะเนตรสวรรค์ขั้นที่ 2 และแต้มมานาสะสม +500 ] "ให้ตายสิ ระบบนี่มันเลือกเวลาประเมินสถานการณ์ได้ยอดเยี่ยมจริงๆ..." เซนมุมปากกระตุกยิ้มฝืดเจื่อน เขายื่นมือซ้ายที่ยังใช้งานได้ดีไปแตะที่ไหล่ของลินน์เบาๆ เพื่อถ่าย "ลินน์ เธอเชื่อใจฉันไหม?" คำถามนั้นเรียบง่าย แต่แฝงด้วยความหนักแน่นที่ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเด็กสาวสงบลงอย่างประหลาด ลินน์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและหยาดเหงื่อ แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายความมุ่งมั่นและสติปัญญาที่เหนือล้ำ "ค่ะ... ฉันเชื่อคุณ เซน" ลินน์พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ดีมาก ถ้าอย่างนั้น... จับมือฉันไว้" เซนสูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ รวบรวมเศษเสี้ยวมานาเฮือกสุดท้ายในร่างกายทั้งหมดมารวมไว้ที่ปลายนิ้ว "ฉันจะบอกโน้ตดนตรีที่เธอต้องร้องออกมา เพื่อสะท้อนเสียงทำลายวงแหวนเวทนั่น... เตรียมตัวให้พร้อม เราจะพลิกเกมนี้ไปด้วยกัน!" เสียงระเบิดครั้งใหม่ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกจนแทบจะบดขยี้ร่างของทั้งคู่ให้แหลกสลาย แต่มือของคนทั้งสองที่กุมเข้าหากันแน่นกลับอบอุ่นและมั่นคง ท่ามกลางประกายไฟสีแดงฉานที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามาประชิดตัว และก่อนที่วินาทีสุดท้ายแห่งความเป็นความตายจะมาถึง— *แกร๊ก!* เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่ง พร้อมกับแรงกดดันจากมาตรวัดพลังระดับมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่า ก็ดังขึ้นที่ประตูทางเข้าสนามทดสอบ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวผ่านม่านควันไฟเข้ามาอย่างเชื่องช้า... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เซนกับลินน์มาโดยตลอด หวังว่าจะสนุกกับบทนี้นะครับ