ทฤษฎีเวทบทแรก

"หลบไปหลังชั้นวางหนังสือ ถ้าไม่อยากถูกลากไปเป็นจำเลยในคดีบุกรุกเขตหวงห้าม" เซนกระซิบเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือของลินน์ดึงเข้าสู่มุมอับที่เงาไม้ของตู้ตำราโบราณทอดทับ ฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบข้างนอกนั่นไม่ได้มาเพื่อเจรจา แรงสั่นสะเทือนจากรองเท้าบูทเหล็กที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมา มันคือกลุ่มหน่วยรักษาความปลอดภัยเวทมนตร์ของสถาบัน—กลุ่มคนที่ไม่เคยใช้สมองมากกว่ากำลัง "เซน... ถ้าพวกเขาเข้ามาเห็นเราที่นี่ ลินน์จะถูกไล่ออก!" เด็กสาวกระซิบตอบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แววตาที่จ้องมองเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวแบบคนไร้ทางสู้ แต่มันมีความสงสัยซ่อนอยู่เบื้องลึกเหมือนคนพยายามอ่านรหัสลับในอากาศ "ชู่ว" เซนยกนิ้วแตะริมฝีปาก สายตาคมกริบกวาดมองไปที่หน้าต่างระบบโปร่งแสงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า [ตรวจพบพลังงานเวทมนตร์ระดับต่ำกว่ามาตรฐาน: 0.02% (วิเคราะห์โครงสร้าง: กำลังถูกบีบอัดด้วยแรงดันภายนอก)] *หึ พยายามจะใช้เวทตรวจจับผนังงั้นรึ? วิธีการที่ไร้ประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา* เซนไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายื่นมือออกไปในอากาศราวกับกำลังสัมผัสพื้นผิวที่มองไม่เห็น ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ลงบนจุดเชื่อมต่อของวงจรเวทมนตร์ที่ล่องหนอยู่ข้างผนัง สำหรับคนอื่นมันคือความว่างเปล่า แต่สำหรับอดีตอัจฉริยะที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดอย่างเขา นี่คือ 'พิมพ์เขียว' ของห้องสมุดที่พังทลาย "ลินน์ มองที่ปลายนิ้วฉัน" เซนกล่าวเสียงเรียบ "เวทมนตร์ไม่ใช่สายน้ำที่ไหลไปตามทาง แต่มันคือโครงสร้างที่วางทับซ้อนกันเหมือนตัวต่อที่ไม่มีวันจบสิ้น ถ้าเธออยากจะรอดจากไอ้พวกที่อยู่ข้างนอกนั่น อย่าพยายามสร้างโล่ป้องกัน แต่มันคือการ 'เปลี่ยนสถานะ' ของข้อมูล" "เปลี่ยนสถานะ?" ลินน์ทวนคำ พลางจ้องตามนิ้วของเซนที่วาดเส้นสายซิกแซกในอากาศด้วยมานาที่เหลือน้อยนิด "ถ้าเธอทำให้อากาศในจุดนี้มีค่าความหนาแน่นเท่ากับผนังหิน วงจรการตรวจจับของพวกมันก็จะมองเห็นที่นี่เป็นเพียง 'เนื้อเดียวกับกำแพง' ไม่ใช่ทางเข้า" เซนสะบัดมือเบาๆ วงแหวนเวทมนตร์จางๆ สีควันบุหรี่พุ่งวาบออกไปเหมือนหยดหมึกที่หยดลงในน้ำใส มันไม่ได้รุนแรง แต่มันลึกซึ้งและเฉียบคมราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนโครงสร้างของโลกแห่งความจริง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เคยรุกคืบเข้ามาใกล้ก็ชะงักลง ก่อนจะดังสวนทางออกไปอีกด้าน พวกเขารอดแล้ว... ในทางเทคนิค "วิชาทฤษฎีเวทบทแรกที่ฉันจะสอนเธอ คือการเลิกใช้ความเชื่อมั่นในการร่ายเวท" เซนหันกลับมามองลินน์ แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ไหววูบทำให้ใบหน้าของเขาดูลึกลับ "เวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่ใช่เวทที่รุนแรงที่สุด แต่คือเวทที่แทรกซึมไปในตรรกะของโลกได้อย่างแนบเนียนที่สุดต่างหาก" ลินน์สูดลมหายใจเข้าลึก ความตื่นเต้นแล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้วของเธอ สิ่งที่เซนกำลังทำไม่ใช่การสอนให้เธอเป็นจอมเวท แต่เป็นการสอนให้เธอเป็น 'ผู้ควบคุมรหัส' ของจักรวาลนี้ "ทำไม... ทำไมคุณถึงสอนลินน์?" ลินน์ถามขึ้นในความเงียบ เสียงของเธอมีความลังเลเล็กน้อย "คุณเองก็เกือบจะรักษาตัวเองไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือคะ... เอ้ย, ครับ" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขามองไปที่หน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาใหม่ [ภารกิจสำเร็จ: หลบหลีกการตรวจจับระดับสูง] [สถานะ: มานาคงเหลือ 5%] [แจ้งเตือนระบบ: สังเกตการณ์พบว่า 'ลินน์ เอสเทล' มีความสามารถในการดัดแปลงโครงสร้างมานาโดยสัญชาตญาณ... เป้าหมายระดับ SSS พร้อมเริ่มกระบวนการปลดล็อกศักยภาพ] "เพราะเธอคือคนเดียวที่มองเห็นสิ่งที่ฉันมองเห็นยังไงล่ะ ลินน์" เซนกล่าวพลางเดินนำออกไปจากมุมมืด "ในสถาบันที่เต็มไปด้วยความหลอกลวง คนตาบอดที่แท้จริงคือพวกที่พยายามใช้พลังเวทอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เข้าใจรากฐานของมัน ส่วนเรา... เราจะเปลี่ยนกฎของที่นี่ใหม่" ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบดังสนั่นขึ้นในหัวของเซนจนเขาต้องกุมขมับ มันไม่ใช่เสียงเตือนจากเหตุการณ์ทั่วไป แต่มันคือสัญญาณของความหายนะที่กำลังคลืบคลานเข้ามาในรูปแบบของพลังที่เขารู้จักดีที่สุด... พลังที่ควรจะตายไปพร้อมกับเขาเมื่อสามปีก่อน ปัง! ประตูโถงทางเดินหลักถูกถีบออกจนพังกระจาย ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดไม่ใช่ความรุนแรงของการบุกรุก แต่เป็นเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามาจากกลุ่มคนเหล่านั้น... ร่างที่ควรจะถูกฝังอยู่ในสุสานเวทมนตร์ชั้นใต้ดินไปแล้ว "เซน โซลาริส... ทฤษฎีที่เธอสอนเด็กนั่นน่ะ มันน่าสนใจดีนะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลังดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่เงาบนพื้นดิน ลินน์หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ฉีกกระชากโครงสร้างเวทมนตร์รอบตัวจนแตกละเอียด ราวกับว่ากฎฟิสิกส์ทั้งหมดในห้องนี้เพิ่งถูกสั่งระงับ เซนหยุดนิ่ง นิ้วมือของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยามออกมา "นึกว่าจะต้องรออีกสักพักกว่าที่ 'ความผิดพลาดของประวัติศาสตร์' อย่างแกจะโผล่หัวออกมาซะอีกนะ... อาจารย์ใหญ่" ความลับที่เขาปิดตายมาตลอดชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าคนที่ไม่ควรจะได้รับรู้ที่สุดในเวลานี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนและลินน์ในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์