รุ่งอรุณแห่งความสงบสุข

"ถ้าเจ้านกกระจอกเทศตัวกลมนี้ยังแอบจิกขโมยชีสเค้กในร้านข้าอีกรอบ ข้าจะเอาดาบเล่มนี้ฟันขนมันให้เรียบจริงๆ ด้วย!" เซเฟอร์กระแทกจานกระเบื้องลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังสนั่น แต่นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบกลับไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ปากพูด ตรงกันข้าม มุมปากของนักดาบหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในกิลด์กลับกระตุกยิ้มเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด เมื่อร่างสีเหลืองนวลปุกปุยของ 'พุดดิ้ง' สไลม์นกกระจอกเทศตัวแสบ กำลังใช้ปีกจิ๋วๆ ต่างมือจับก้อนชีสเค้กชิ้นโตยัดเข้าปากจนแก้มตุ่ยกลมดิ๊ก ราวกับกลัวว่าจะมีใครแย่งมันไป ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ชายหนุ่มวางถาดใส่อาหารเม็ดสูตรพิเศษสำหรับมอนสเตอร์ลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีที่แผ่ขยายอยู่กลางจัตุรัสของเมืองเริ่มต้น ซึ่งบัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น 'เขตพิทักษ์ธรรมชาติร่วม' ระหว่างผู้เล่นและมอนสเตอร์ไปเสียแล้ว สายตาคู่คมที่ผ่านการเดินทางข้ามผ่านหุบเขาแห่งความตายและมหาสมุทรแห่งความมืดมาด้วยกัน ทอดมองภาพความวุ่นวายแสนน่ารักตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในอก นี่ไม่ใช่ความฝัน... ภาพของหมาป่าพายุที่กำลังนอนหมอบให้เด็กน้อยเผ่าเอลฟ์ใช้เป็นหมอนหนุน, มังกรเหมันต์ตัวน้อยที่พ่นไอเย็นออกมาเป็นเกล็ดหิมะรูปดาวให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าใช้แช่ผลไม้สด, และฝูงแฟรี่เรืองแสงที่บินวนเวียนหยอกล้อกับเสียงหัวเราะใสๆ ของผู้เล่นหน้าใหม่ กำแพงแห่งความหวาดกลัวที่เคยคั่นกลางระหว่างเผ่าพันธุ์ในโลก Aetheria Online พังทลายลงจนไม่เหลือซาก กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้... พวกเขาต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ คราบน้ำตา และความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ว่า มอนสเตอร์ไม่ใช่แค่ "ค่าประสบการณ์" ที่รอวันถูกกำจัด หากแต่พวกมันคือหัวใจอีกดวงหนึ่งที่เต้นระรัวอยู่ในโลกใบนี้เช่นเดียวกับมนุษย์ "เจ้าเหม่ออะไรอีกแล้วลีโอ?" เซเฟอร์ทรุดตัวลงนั่งบนม้าไม้ตัวยาวข้างๆ พางandส่งแก้วชาสมุนไพรหอมกรุ่นมาให้ มือหนาข้างนั้นยังมีรอยแผลเป็นจางๆ จากศึกครั้งใหญ่หลงเหลืออยู่ แต่มันกลับดูเท่และทรงพลังในสายตาของทุกคน "อย่าบอกนะว่ากำลังคิดชื่อให้เจ้าลูกสไลม์รุ่นใหม่ที่เพิ่งฟักออกจากไข่เมื่อคืนนี้อีกตัว?" "เปล่าสักหน่อยค่ะ... แค่กำลังคิดว่า สายลมในวันนี้มันช่างหอมกลิ่นดอกไม้ป่าเสียจริงนะ" ลีโอยกชาขึ้นจิบรสชาติละมุนลิ้น ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง "เจ้าพุดดิ้งเองก็ดูจะมีความสุขกับการกินชีสเค้กฝีมือท่านจนพุงกางไปหมดแล้ว" "หึ ความสุขของมันน่ะสิไม่ใช่ความสุขของข้า ข้าต้องเสียเงินซื้อวัตถุดิบทำขนมแพงขึ้นเป็นเท่าตัวก็เพราะเจ้าตัวกินจุพวกนี้แหละ" เซเฟอร์บ่นอุบอิบ แต่ก็เอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดปากมาบรรจงเช็ดคราบครีมที่เลอะอยู่ข้างปากให้สไลม์นกกระจอกเทศอย่างเบามือ ชนิดที่หากเพื่อนร่วมกิลด์คนอื่นมาเห็นคงต้องขยี้ตาจนตาแตก พุดดิ้งส่งเสียงร้อง "จิ๊บ!" สั้นๆ พร้อมกับเอาหัวกลมๆ ไปถูไถกับฝ่ามือของนักดาบหนุ่ม เป็นการประจบประแจงในแบบของมัน จนเซเฟอร์ต้องส่ายหัวด้วยความจนใจ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการปะทะกันและการไล่ล่า ในที่สุดก็หลอมรวมกลายเป็นความผูกพันที่ไม่มีวันตัดขาด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเพลงจากเหล่านักดนตรีเร่ร่อนที่บรรเลงบทเพลงสรรเสริญความร่มเย็นเป็นสุข พระอาทิตย์ยามบ่ายสาดแสงสีทองนวลตาอาบไล้ไปทั่วหลังคาบ้านเรือนที่ถูกประดับประดาด้วยเถาวัลย์เรืองแสงและดอกไม้นานาพันธุ์ มอนสเตอร์ทุกตัวเดินเหินได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องหลบซ่อนในเงาไม้อีกต่อไป มันคือรุ่งอรุณแห่งความสงบสุขที่ลีโอเคยตั้งปณิธานไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ล็อกอินเข้ามาในเกมนี้ ไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ไม่มีประกาศเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบหลัก ทุกอย่างช่างเงียบสงบและงดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมันชั้นดี แต่ทว่า... ในความสงบเงียบนั้น ประสาทสัมผัสของนักสำรวจที่ผ่านประสบการณ์เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วนกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เสียงเพลงจากบาร์ริมถนนเงียบลงอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะผู้คนเลิกเล่นดนตรี แต่เป็นเพราะลมหายใจของสิ่งมีชีวิตทุกตัวในจัตุรัสหยุดชะงักลงพร้อมๆ กันราวกับถูกมนต์สะกด พุดดิ้งที่กำลังเคี้ยวชีสเค้กตุ้ยๆ ชะงักกึก ขนฟูฟ่องทั่วร่างพอง30% ด้วยสัญชาตญาณดิบ มันหันขวับไปมองทางประตูทิศเหนือของเมืองทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เซเฟอร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาตวัดกริפด้ามดาบโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาสีฟ้าคมกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดิน ท้องฟ้าสีครามสดใสเมื่อครู่ กลับถูกย้อมด้วยเฉดสีม่วงเข้มประหลาดอย่างรวดเร็วราวกับถูกหมึกดำหยดลงบนผืนผ้าใบ มวลอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นคล้ายความร้อนบนถนนคอนกรีตกลางแดดจัด และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ทุกคนไม่ได้ยินมานานนับเดือน กลับดังขึ้นพร้อมกันในโสดประสาทของเรผู้เล่นนับหมื่นคน *[ประกาศฉุกเฉินจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติของค่าพิกัด Aetheria Core ระดับความรุนแรง: เกินขีดจำกัดสูงสุด]* ลีโอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ สายตาสอดส่องไปยังหมอกควันสีม่วงที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นหินอ่อนโบราณกลางเมือง มอนสเตอร์รอบตัวเริ่มส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอด้วยความหวาดกลัว และในวินาทีที่เงาดำมหึมาเคลื่อนตัวผ่านม่านหมอกควันออกมา เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานานนับปีก็ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของลีโอ จนชายหนุ่มต้องผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง *“ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... ผู้พิทักษ์ตัวน้อยของข้า”* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสรอยยิ้ม และเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนในบทนี้ด้วยนะคะ