ฟาร์มในฝันที่ใหญ่ที่สุดในโลก

"ถ้ายอมถอยไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ ฉันอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้าสไลม์จอมตะกละนี่สักครึ่งนาทีนะคะ... คุณผู้ตรวจสอบ!" เสียงหัวเราะใสกระจ่างดังขึ้นก้องไปทั่วลานกว้างของหุบเขาอัสดง ท่ามกลางสายตาของกลุ่มตัวแทนจากสมาคมผู้เล่นระดับสูงนับร้อยคนที่กำลังยืนอออยู่หน้าประตูรั้วไม้สนขัดเงา ลีโอในชุดเสื้อคลุมนักสำรวจเปื้อนฝุ่น กำลังยืนกอดอกพิงเสารั้วด้วยท่าทางสบายๆ ตรงกันข้ามกับเซเฟอร์ที่ยืนกระชับด้ามดาบในมือแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวัง ด้านหน้าของพวกเขาทั้งสอง พุดดิ้ง หรือเจ้าสไลม์นกกระจอกเทศตัวอ้วนกลมกำลังพองขนฟูฟ่อง ส่งเสียงร้อง "จุ๊บๆ" ขู่ฟ่อใส่คณะกรรมการตรวจสอบระบบนิเวศเกมอย่างไม่เกรงกลัวใคร แถมยังคาบลูกแอปเปิ้ลสีทองไว้ในปากตุงอวดสายตาคนโตๆ อีกต่างหาก "ไม่ใช่ว่าพวกเราอยากจะหาเรื่องใส่ตัวหรอกนะท่านลีโอ..." หัวหน้าผู้ตรวจสอบ ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาขอบทองหนาเตอะ ขยับแว่นด้วยความประหม่า ขณะกวาดสายตามองฝูงมอนสเตอร์นานาชนิดที่กำลังเดินขวักไขว่กันอย่างอิสระภายในอาณาจักร "แต่การที่คุณรวบรวมมอนสเตอร์ระดับบอสและมอนสเตอร์ป่าหายากไว้ในพื้นที่ปิดแบบนี้... มันผิดกฎความสมดุลของเซิร์ฟเวอร์! สมาคมมีคำสั่งให้..." "คำสั่งเหรอคะ?" ลีโอเอียงคอมองเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากไม่ได้ไปถึงดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว "ลองหันไปมองข้างหลังคุณก่อนดีไหมคะ... ก่อนที่จะพูดคำว่าคำสั่งออกมาอีกรอบ" คณะกรรมการทั้งสิบคนสะดุ้งเฮือก หันขวับกลับไปมองตามคำพูดนั้น และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของทุกคนสะดุดกึก พ้นแนวป่าสนโปร่งออกไป กองทัพมอนสเตอร์นับหมื่นชีวิตกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างสงบ ไม่ใช่การบุกรุกเพื่อทำลายล้าง แต่เป็นการเดินทางอพยพตามธรรมชาติ มังกรดินตัวยักษ์เกล็ดสีมรกตเดินนำหน้าด้วยฝีเท้านุ่มนวลเพื่อไม่ให้ฝุ่นตลบใส่เหล่าแฟรี่ตัวจิ๋วที่เกาะอยู่ตามเขาของมัน ด้านหลังมีฝูงกวางปีกใสคอยคาบกิ่งไม้แห้งมาช่วยตกแต่งรั้วฟาร์ม หมาป่าจันทราส่งเสียงหอนรับกันเป็นทอดๆ ในทำนองที่อบอุ่นและปลอดภัย ทุกสายตาของมอนสเตอร์เหล่านั้นไม่ได้มองมาด้วยจิตสังหาร แต่มันคือสายตาของความไว้วางใจ—ความไว้วางใจที่มีต่อชายหนุ่มผู้เปิดประตูรับพวกมันเข้ามาในบ้านหลังสุดท้ายของโลกใบนี้ เซเฟอร์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดที่อั้นไว้ออกมา เขายอมลดดาบลงข้างลำตัว ปล่อยให้พลังปราณสีเงินสลายไปในอากาศ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "บอกแล้วไง... ว่าที่นี่ไม่ใช่คุกมอนสเตอร์ แต่เป็นบ้าน" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชายวัยกลางคนหัวหน้าผู้ตรวจสอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองรายชื่อมอนสเตอร์ในมือที่สั่นเทา ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เคยปรากฏบนหน้าจอของสมาคม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยข้อความสีทองตัวโตที่สว่างวาบขึ้นกลางอากาศเหนือหุบเขา *[ประกาศจากระบบหลัก: อาณาจักรฟาร์มลีโอ ได้รับการอนุมัติสถานะ "เขตรักษาพันธุ์มอนสเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดและอบอุ่นที่สุดในโลก" อย่างเป็นทางการ]* *[สิทธิ์การคุ้มครองระดับสูงสุด: เปิดใช้งาน]* *[มอนสเตอร์ทุกตัวในอาณาเขตนี้ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของกฎหมายเทวดา ห้ามผู้ใดรุกราน มิฉะนั้นจะถูกเนรเทศออกจากระบบถาวร]* เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีจากกลุ่มผู้เล่นระดับสูงที่ตามมามุงดู พวกเขาบางคนอ้าปากค้าง บางคนถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความทึ่ง เพราะไม่มีใครเคยคิดมาก่อนว่าระบบเกม VRMMO ที่เต็มไปด้วยการฆ่าฟันและแย่งชิงทรัพยากร จะมีพื้นที่ที่มอนสเตอร์และมนุษย์สามารถอยู่ร่วมกันด้วยความรักและความเข้าใจได้ถึงเพียงนี้ พุดดิ้งส่งเสียงร้องดีใจจนตัวลอย มันกระโดดขึ้นไปเกาะบนหัวของหัวหน้าผู้ตรวจสอบแล้วพ่นละอองแสงสีรุ้งใส่จนเส้นผมฟูฟ่องกลายเป็นทรงต้นสน สร้างเสียงหัวเราะครื้นเครงให้กับทั้งมนุษย์และมอนสเตอร์รอบด้าน บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงไออุ่นของความสุขที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ ลีโอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคน ยื่นมือออกไปตบไหล่เบาๆ อย่างเป็นกันเอง "ถ้าท่านผู้ตรวจสอบว่าง... อยู่ทานมื้อเย็นฝีมือพวกเราก่อนไหมคะ? วันนี้พุดดิ้งเพิ่งเก็บเห็ดจันทร์เสี้ยวมาได้สดๆ เลยนะคะ รับรองว่าอร่อยจนลืมทางกลับบ้านแน่นอนค่ะ" ท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่อบอุ่นที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกม ลีโอกลับไม่ทันสังเกตเห็นประกายแสงสีดำสนิทที่วาบขึ้นอย่างเงียบเชียบตรงมุมอับของรั้วทิศตะวันตก รอยแยกของมิติขนาดเล็กเท่าฝ่ามือค่อยๆ ฉีกขาดออกช้าๆ พร้อมกับขนนกสีนิลสนิทที่ร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้าสีเขียวขจี ขนนกนั้นไม่ได้สลายกลายเป็นข้อมูล แต่มันกลับแผ่ไอหมอกสีเลือดเย็นยะเยือกออกมา และทิ้งข้อความปริศนาที่สลักไว้ด้วยรอยข่วนลึกบนเสาไม้... *‘เจ้าของฟาร์มคนนี้... น่าสนใจไม่เบา ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้วสินะ’* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสรอยยิ้ม และเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนในบทนี้ด้วยนะคะ