ศึกตัดสินมหานครลอยฟ้า (ตอนที่ 2)

“หยุดดาบของคุณเถอะค่ะ เซเฟอร์! ความเกลียดชังไม่ได้สร้างเกราะคุ้มกันให้ใครทั้งนั้น!” เสียงตะโกนของลีโอก้องกังวานไปทั่วลานประลองหินอ่อนสีขาวนวล เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือ ‘ดราโกเนล’ มหาราชามังกรโบราณ บอสใหญ่ประจำมหานครลอยฟ้า ร่างมหึมาของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีนิลกาฬสะท้อนประกายแสงจันทร์ รอยแผลเป็นลึกพาดผ่านดวงตาสนต์ซ้าย และเสียงคำรามต่ำในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ บ่งบอกถึงความเจ็บปวดและความหวาดระแวงที่สะสมมานานนับร้อยปีในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ เซเฟอร์ยืนหอบหายใจอยู่เคียงข้าง ดาบยาวในมือสั่นระริกด้วยความเหนื่อยล้าและแรงกดดัน “นายจะบ้าหรือไง ลีโอ! นั่นมันบอสระดับตำนานนะ HP ของมันเหลือไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้าเราพลาดแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว พวกเราทั้งหมดจะกลายเป็นขี้เถ้า!” เซเฟอร์คัดค้าน เสียงของเข้มงวดแต่แฝงด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “แต่เราไม่ได้มาเพื่อทำลายเขานี่คะ...” ลีโอสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าแห่งมอนสเตอร์ทีละก้าวอย่างระมัดระวัง สายตาของชายหนุ่มไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความอบอุ่นและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง “มองแววตาของเขาสิคะ เซเฟอร์... เขาไม่ได้อยากสู้ เขาแค่กลัว... กลัวว่าจะถูกทอดทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยวอีกครั้งเหมือนในอดีต” พุดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศคู่ใจกระโดดดึ๋งๆ ออกมาจากย่ามข้างเอวของลีโอ ร่างจิ๋วของมันพองลมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปล่งแสงเรืองรองสีรุ้งอ่อนๆ พุดดิ้งส่งเสียงร้อง “คุยเก๊ก! คุยเก๊ก!” พร้อมกับส่ายหัวดุ๊กดิ๊กด้วยท่าทางสุดแสบแต่น่ารักน่าเอ็นดู มันแปลงร่างเป็นเบาะนุ่มฟูสีพาสเทลกลิ้งเข้าไปใกล้เท้าขนาดมหึมาของดราโกเนลอย่างไม่เกรงกลัว ชวนให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ดราโกเนลชะงัก กรงเล็บอันคมก్రిบที่ง้างขึ้นเตรียมจะขยี้ผู้บุกรุกหยุดค้างกลางอากาศ ดวงตาสีเพลิงคู่โตมองลงมายังก้อนสไลม์นกกระจอกเทศตัวจิ๋วที่กำลังทำหน้าทะเล้นใส่ มันพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเบาๆ ราวกับถอนหายใจ ความเกรี้ยวกราดในแววตาเริ่มสั่นคลอน ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและความโหยหาบางอย่างที่ขาดหายไปนาน “เจ้า... มนุษย์ตัวจ้อย... ทำไมถึงไม่กลัวข้า?” เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาทของทุกคน ราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในถ้ำลึก “เพราะพวกเราเข้าใจความรู้สึกของการถูกกักขังและถูกมองว่าเป็นภัยค่ะ” ลีโอยิ้มอ่อนโยน ยื่นมือเปล่าออกไปเบื้องหน้าอย่างช้าๆ ไม่มีอาวุธ ไม่มีจิตสังหาร มีเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านดวงตาคู่ใส “ฟาร์มของเรามีที่ว่างเสมอสำหรับมอนสเตอร์ทุกตัว ไม่ว่าคุณจะตัวใหญ่แค่ไหน หรือมีบาดแผลในอดีตลึกเพียงใด... ที่นี่ปลอดภัยสำหรับคุณเสมอนะคะ” เซเฟอร์มองภาพนั้นด้วยความทึ่ง ดาบในมือค่อยๆ ลดระดับลง เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ในใจมอดดับลง เหลือเพียงความเคารพต่อจิตใจที่ยิ่งใหญ่ของเพื่อนร่วมเดินทางคนนี้ ทุกฝ่ายที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่รอบลานประลองต่างเงียบกริบ ลมหายใจทั้งหมดถูกกลั้นไว้ รอคอยการตัดสินใจครั้งประวัติศาสตร์ของมหาราชมังกร ดราโกเนลนิ่งเงียบไปนานนับนาที บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ก่อนที่เกล็ดสีนิลกาฬทั่วร่างจะค่อยๆ คลายตัวลง แรงกดดันมหาศาลที่กดทับมหานครลอยฟ้าจางหายไปในพริบตา มังกรยักษ์ค่อยๆ ลดตัวลงหมอบราบกับพื้นหินอ่อน ก้มหัวอันสูงส่งลงมาจรดใกล้ฝ่ามือของลีโออย่างยอมจำนน หยาดน้ำตาใสๆ ของสัตว์อสูรไหลรินลงมากระทบพื้น กลายสภาพเป็นอัญมณีแห่งความไว้วางใจที่ส่องประกายระยิบระยับ “ข้า... เหนื่อยเหลือเกิน... มนุษย์น้อย” เสียงของดราโกเนลอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด พุดดิ้งกระโดดขึ้นไปเกาะบนจมูกของมังกรยักษ์แล้วเอาแก้วถูไถอย่างออดอเซาะ เรียกรอยยิ้มจากลีโอและเสียงหัวเราะเบาๆ จากเซเฟอร์ ภารกิจอันยาวนานในการสยบบอสใหญ่ด้วยสันติวิธีประสบความสำเร็จอย่างงดงาม มหานครลอยฟ้ากลับมาสว่างไสวอีกครั้งด้วยแสงสีทองแห่งความสงบสุข ความฝันของลีโอในการสร้างพื้นที่ปลอดภัยสำหรับมอนสเตอร์ก้าวเข้ามาอีกขั้นหนึ่งแล้ว ทว่า... ในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองความสำเร็จและเดินเข้าไปล้อมรอบมหาราชมังกรด้วยรอยยิ้ม หน้าต่างระบบสีแดงฉานไร้ที่มาก็เด้งขึ้นกลางอากาศอย่างไร้เสียงเตือนภัย ค่าสถานะทั้งหมดของลีโอร่วงกวาดลงสู่ศูนย์ในพริบตาเดียว และเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ “น่าประทับใจเสียจริง... แต่การทดลองของฉัน เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ เจ้าหนูนักสำรวจ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ