ศึกตัดสินมหานครลอยฟ้า (ตอนที่ 1)

"ถ้าพวกนายก้าวเกินเขตอาคมนี้ไปอีกก้าวเดียว ฉันไม่รับประกันนะว่าปีกคริสตัลของพวกนายจะเหลือไว้ให้เอาไปประดับฝาบ้านหรือเปล่า" เสียงหวานใสแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวดังขึ้น ท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเซเฟอร์ นักดาบมือฉมังประจำกลุ่ม เธอกำลังใช้คมดาบเรียวยาวปักลงบนพื้นศิลาสีขาวบริสุทธิ์ของมหานครลอยฟ้า 'ซีlestia' รอยร้าวราวดั่งใยแมงมุมแผ่ขยายออกไปรอบตัวเธอเป็นวงกว้าง พร้อมกับกระแสลมปราณสีฟ้าครามที่สะท้อนถึงความเดือดดาล เบื้องหน้าของพวกเขาคือเหล่าทหารพิทักษ์แห่งวิหารลอยฟ้า—สิ่งมีชีวิตกึ่งเทพสวมเกราะทองคำอร่ามที่ถือหอกยาวประดับอัญมณีเวทมนตร์ ดวงตาของพวกมันไร้ซึ่งความรู้สึก มีเพียงคำสั่งเดียวในระบบที่ถูกฝังไว้: *กำจัดผู้บุกรุก* ลีโอยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของกองทัพมอนสเตอร์สุดป่วน เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือหนาสัมผัสเบาๆ บนแผงคอของ 'พุดดิ้ง' สไลม์นกกระจอกเทศคู่ใจที่พองขนจนตัวกลมดิ๊ก ดวงตากลมโตสีชมพูของพุดดิ้งจ้องมองเหล่าทหารเทพเบื้องหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าความกลัว เจ้าสสไลม์น้อยส่งเสียง "ปุ๊ดๆ" ในลำคอเบาๆ ราวกับจะบอกเจ้านายว่า *'พวกนี้ตัวใหญ่จัง จะกินได้กี่คำนะ?'* "พุดดิ้ง อย่าเพิ่งคิดเรื่องกินสิคะ... งานนี้เราไม่ได้มาหาของว่างกินเล่นนะ" ลีโอเอ็ดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้สถานการณ์รอบตัวจะตึงเครียดจนแทบจะตัดอากาศได้ก็ตาม เขากวาดสายตามองไปรอบมหานครลอยฟ้าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดินแดนแห่งความฝัน ที่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสงครามและเสาพลังงานสีแดงฉานที่กำลังสูบกลืนอิสรภาพของมอนสเตอร์ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ "ลีโอ ทางด้านซ้ายเริ่มขยับแล้ว!" เซเฟอร์ตะโกนเตือน เสียงหอบหายใจเล็กน้อยบ่งบอกว่าเธอต้องแบกรับภาระในการต้านทานแนวหน้าไว้เกือบทั้งหมด ดาบในมือของเธอสะบัดวูบเดียว ปลดปล่อยคลื่นพลังดาบซัดร่างทหารเทพสามนายกระเด็นถอยหลังไป แต่ช่องว่างที่เปิดออกเพียงเสี้ยววินาทีก็ทำให้กองทัพเสริมพรูเข้ามาแทนที่ราวกับฝูงมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนไร้ก้น "รู้แล้วครับ... อ่า ไม่สิ ฉันหมายถึง ฉันรู้แล้วค่ะ!" ลีโอเกือบเผลอหลุดปากพูดภาษาถนัด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคมกริบเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่น มือข้างหนึ่งยกขึ้นวาดวงเวทสีทองอร่ามกลางอากาศ "ได้เวลาแสดงให้พวกเขาเห็นแล้วค่ะว่า พื้นที่ปลอดภัยที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร!" สิ้นเสียงคำสั่งของลีโอ เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั้งผืนฟ้าก็ดังขึ้น *โฮกกกกก—!* จากกลุ่มเมฆหมอกสีเทาเบื้องล่าง ฝูงมอนสเตอร์สารพัดรูปแบบที่ลีโอฟักและเลี้ยงดูมากับมือตั้งแต่ยังเป็นไข่ใบจิ๋ว ต่างพากันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างพร้อมเพรียง 'ดรากอนฟลาย' แมลงปอักษรยักษ์ปีกประกายรุ้งบินนำทัพ ตามด้วย 'แบร์คุกกี้' หมีน้อยขนฟูตัวยักษ์ที่แบกต้นไม้เวทมนตร์ไว้บนหลัง และเหล่าภูตพรายจิ๋วที่โปรยละอองเกสรเรืองแสงเพื่อบัฟพลังให้พรรคพวก ภาพของกองทัพมอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงประดับฟาร์ม บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นกองกำลังพิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามที่สุดในประวัติศาสตร์ VRMMO พุดดิ้งกระโดดลอยตัวขึ้นสูงกลางอากาศ ร่างกายสีชมพูใสขยายใหญ่ขึ้นสามเท่าในพริบตา มันพ่นบอลน้ำกรดเหนียวหนืดเข้าใส่บาตรป้องกันของวิหารลอยฟ้าจนเกิดเสียงดัง *ฟู่* ควันสีขาวพวยพุ่ง บาตรเวทมนตร์ที่เคยไร้เทียมทานเริ่มปรากฏรอยแตกร้าวทีละน้อย "สุดยอดไปเลยพุดดิ้ง!" ลีโอส่งเสียงเชียร์พลางวิ่งหลบหอกยาวที่พุ่งเฉียดหัวไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เซเฟอร์พุ่งเข้ามาซ้อนหลังเธอ ใช้ดาบปัดป้องการโจมตีสวนกลับได้อย่างงดงาม แม้เหงื่อจะโทรมกายแต่รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักดาบสาว "นายเนี่ยนะ... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นที่หนึ่งเลยจริงๆ ลีโอ" เซเฟอร์บ่นอุบออมาด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดู "แต่ก็นะ... ภาพนี้น่ะ ไม่เลวเลยเหมือนกันค่ะ" การปะทะกันระหว่างกองทัพมอนสเตอร์แห่งความรักความเข้าใจกับกองทัพเทพจักรกลแห่งวิหารลอยฟ้าดำเนินไปอย่างดุเดือด แสงสีเสียงของเวทมนตร์ระเบิดตระการตาจนท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างวาบราวกับมีดวงอาทิตย์นับร้อยดวง ลีโอวิ่งหลบหลีกเศษซากศิลาที่ร่วงหล่น เขาพยายามหาทางเข้าไปยังแกนกลางของวิหารเพื่อปิดระบบควบคุมหลัก แต่ทว่า... ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางวิหารมากเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งเย็นเยียบและผิดแปลกไปจากเดิม ทันใดนั้น เสียงระฆังโบราณที่ดังก้องกังวานด้วยคลื่นความถี่ต่ำก็สะท้อนเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงระฆังของระบบเกม แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอันเก่าแก่ กองทัพมอนสเตอร์ทั้งหมดที่กำลังฮึกเหิมพลันชะงักงัน พุดดิ้งร่วงหล่นลงมาบนพื้นศิลาด้วยความอ่อนแรง เจ้าสไลม์น้อยส่งเสียงร้องครางหงิงๆ และมุดเข้ามาซุกใต้เท้าของลีโอตัวสั่นเทา ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบทรุดตัวลงอุ้มคู่หูขึ้นมาแนบอก หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อพบว่าค่าพลังชีวิตของมอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมีร้อยเมตรกำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีสาเหตุ "เกิดอะไรขึ้น... บาเรียลดทอนพลังงานเหรอคะ?" ลีโอหันไปมองเซเฟอร์ แต่ใบหน้าของนักดาบสาวกลับซีดเผือด เธอมองตรงไปยังเบื้องหน้า—จุดที่ใจกลางวิหารลอยฟ้ากำลังแยกตัวออกจากกัน หมอกควันสีดำสนิททะลักออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อควรจะมีอยู่จริงในพื้นที่นี้ มันคือมอนสเตอร์ระดับบอสลับที่ถูกลบชื่อออกจากสารานุกรมเกมไปเมื่อสามปีก่อน—'โครนอส ราชันย์อสูรไร้กาลเวลา' และเหนือร่างมหึมานั้น มีร่างของบุคคลในชุดคลุมสีเทาคุ้นตาคนหนึ่งยืนอยู่... คนที่ลีโอคิดว่าได้หายสาบสูญไปจากฟาร์มเมื่อนานมาแล้ว "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏใต้ฮู้ด ซึ่งทำให้ลมหายใจของลีโอแทบหยุดชะงักไปในทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ