สัญญาณเตือนภัยจากดันเจี้ยนโบราณ

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนระรัว ราวกับหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่กำลังคลั่งไคล้กำลังเต้นเร่าอยู่เบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงเสียจนแครอทเคลือบน้ำตาลบนโต๊ะไม้ในฟาร์มลอยกระดอนขึ้นลง ก่อนจะร่วงหล่นลงมากระจายเกลื่อนพื้น “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? แผ่นดินไหวในเกมระบบปิดอย่างงั้นเหรอคะ เซเฟอร์!” เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความตื่นตระหนกของลีโอดังขึ้น ท่ามกลางฝุ่นละอองที่ร่วงหล่นจากคานไม้ของโรงเรือนเลี้ยงมอนสเตอร์ ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดนักสำรวจพยายามทรงตัวให้มั่นคง พร้อมกับคว้าแขนเสื้อของเพื่อนร่วมทางไว้เป็นหลักยึด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เซเฟอร์ไม่ได้ตอบทันที นักดาบหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มกำลังใช้มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบแน่น ข้อนิ้วของเขาขาวซีดด้วยแรงบีบ สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกหน้าต่างออกไปยังแนวป่าหมอกหนาทึบที่อยู่ไกลออกไป บรรยากาศรอบตัวของนักดาบฝีมือฉมังคนนี้เย็นเยียบลงถนัดตา สัญชาตญาณนักรบของเขากำลังกรีดร้องเตือนภัย “ไม่ใช่แค่แผ่นดินไหวธรรมดาหรอกค่ะ ลีโอ…” เซเฟอร์เอ่ยเสียงต่ำ สีหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว “ลองสัมผัสกระแสมานาในอากาศดูสิคะ มันปั่นป่วนจนแทบจะฉีกกระชากข้อมูลรอบตัวเราอยู่แล้ว” พึดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศตัวจิ๋วที่ปกติมักจะกระโดดโลดเต้นแย่งแครอทกินอย่างอารมณ์ดี บัดนี้กลับหดร่างกลมกลืนไปกับพื้น ขนฟูฟ่องสีพาสเทลลู่ลู่ติดลำตัว ดวงตากลมโตฉายแววหวาดผวา มันส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆๆ” เบาหวิว พร้อมกับมุดหัวเข้าไปซุกใต้รองเท้าบูทของลีโอราวกับต้องการหาที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดในโลก ไม่เพียงแต่พึดดิ้งเท่านั้น เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สะท้อนก้องมาจากส่วนลึกของดันเจี้ยนโบราณทางทิศเหนือ เริ่มดังระรอกแล้วระรอกเล่า มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไปที่พวกเขาคุ้นเคย แต่มันคือคลื่นความกดอากาศที่ทรงพลังมหาศาล จนทำให้ฝูงแร็ปเตอร์ป่าและกระต่ายเขาเดียวหลายร้อยตัวพากันวิ่งเตลิดเปิดเปิงผ่านหน้าฟาร์มของพวกเขาไปอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาของพวกมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ภาพของมอนสเตอร์นับร้อยชนิดที่ปกติมักจะล่ากันเอง หรือไม่ก็ต่างคนต่างอยู่ บัดนี้กลับวิ่งหนีตายมุ่งหน้าลงใต้พร้อมกันอย่างไร้ระเบียบ นั่นคือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด “พวกมันกำลังอพยพ…” ลีโอกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นมอนสเตอร์ตัวน้อยๆ ถูกเหยียบย่ำด้วยความชุลมุน “ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มอนสเตอร์ในเขตอนุรักษ์ของเราจะต้องตื่นตระหนกและได้รับอันตรายแน่ๆ ค่ะ” “คุณยังจะห่วงพวกมันในเวลาแบบนี้อีกเหรอคะ ลีโอ!” เซเฟอร์หันมาขึ้นเสียงเล็กน้อยด้วยความร้อนใจ “บอสใหญ่แห่งโลก VRMMO... ราชาแห่งความมืดที่ถูกผนึกไว้ในดันเจี้ยนโบราณ มันตื่นขึ้นแล้วค่ะ! และเป้าหมายแรกของมันคือการกวาดล้างทุกชีวิตบนแผนที่นี้!” ราวกับคำประกาศิต ท้องฟ้าเหนือป่าหมอกที่เคยเป็นสีครามสดใส กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมดำสนิทในพริบตา เมฆหมอกจับตัวกันเป็นเกลียวพายุหมุนขนาดมหึมา ใจกลางพายุนั้นปรากฏดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่มองลอดลงมา ราวกับกำลังจ้องมองมดปลวกตัวจิ๋วบนพื้นดินด้วยความสมเพชเวทนา แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงมาจนลีโอและเซเฟอร์แทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมกรรโชกแรงพัดหลังคาโรงเรือนเปิดเปิง ข้าวของกระจัดกระจาย ลีโอย่อตัวลงอุ้มพึดดิ้งขึ้นมาแนบอก แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความกลัว แต่แววตาของนักสำรวจหนุ่มกลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างไม่ยอมแพ้ เขาหันไปมองหน้าเซเฟอร์ที่กำลังชักดาบออกจากฝัก แสงสีฟ้าเรืองรองจากคมดาบช่วยต้านทานแรงกดดันรอบตัวได้เล็กน้อย “เซเฟอร์คะ… เราจะถอยไม่ได้เด็ดขาด” ลีโอสูดหายใจเข้าลึก ใช้น้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล “ถ้าเราหนี แล้วพวกพึดดิ้ง... แล้วมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ในฟาร์มนี้ล่ะคะ จะไปอยู่ที่ไหน?” เซเฟอร์มองรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่เด็ดเดี่ยวของลีโอแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างจำยอม มุมปากของนักดาบหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างจนปัญญา “ให้ตายเถอะค่ะ... ฉันลืมไปสนิทเลยว่าคุณน่ะหัวรั้นยิ่งกว่าสไลม์ดื้อยาซะอีก” ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัวเตรียมตั้งรับมหันตภัยเบื้องหน้า พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ก็เกิดรอยแยกขนาดใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับเงาดำทึบมหึมาที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกนั้น บังแสงอาทิตย์จนมืดมิด และในวินาทีที่เงาดำนั้นแผ่กางปีกออก พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้ววิญญาณ ร่างของสิ่งมีชีวิตในตำนานที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเร็วกว่ากำหนด ก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าประตูฟาร์ม... พร้อมกับดวงตาสีทองที่จดจ้องมายังลีโอเพียงคนเดียว! . . . ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ