การขยายอาณาจักรฟาร์มครั้งใหญ่

"ถ้าแกยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะเอาพุดดิ้งกรดพิษปาใส่หน้าจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงใสของลีโอตวาดลั่นท่ามกลางความโกลาหลหน้าประตูรั้วไม้ของ 'ฟาร์มรุ่งอรุณ' ฝุ่นตลบอบอวลจากฝูงมอนสเตอร์นับสิบตัวที่เบียดเสียดกันเข้ามา พร้อมกับเสียงร้องระงมผสมปนเปกันจนแทบไม่ได้ศัพท์ ร่างโปร่งในชุดหนังนักสำรวจเปื้อนคราบโคลนและรอยแผลเป็นจางๆ หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวข้างหนึ่งกำลังประคองลูกกริฟฟินปีกหักที่ส่งเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวด ส่วนอีกข้างพยายามดึงเชือกกั้นไม่ให้ฝูงชนด้านนอกทะลักเข้ามาเหยียบย่ำแปลงหญ้าเวทมนตร์ เซเฟอร์ นักดาบหนุ่มผู้มักจะรักษาความเยือกเย็นเสมอ บัดนี้กำลังใช้ดาบใหญ่ค้ำยันพื้นเพื่อกันแรงกระแทกจากผู้เล่นเลเวลสูงกลุ่มใหญ่ที่พยายามยัดเยียดสัตว์เลี้ยงบาดเจ็บของตนเข้ามาในเขตฟาร์ม "ถอยไปให้หมด! ลีโอบอกว่ารับไม่ไหวแล้วไง หูหนวกกันหรือไงวะ!" เซเฟอร์ตะคอกเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้เล่นรอบด้านอย่างดุดัน แต่กระนั้น เขากลับระวังไม่ให้คมดาบไปเฉี่ยวโดนเจ้าเป็ดสามตาตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนกวิ่งพล่านอยู่แถวนั้น "โธ่ ท่านเซเฟอร์! ช่วยรับ 'เจ้าเขี้ยวเงิน' ของผมไว้เถอะครับ มันโดนบอสยักษ์ตบมา อาการปางตายแล้ว หมอประจำกิลด์ก็บอกว่าหมดปัญญา ถ้าท่านลีโอไม่ช่วย มันตายแน่ๆ! ผมยอมจ่ายหินเวทมนตร์สามร้อยก้อนเลยเอ้า!" ผู้เล่นสายอาชีพนักรบคนหนึ่งคุกเข่าลงแทบเท้า ชูสุนัขป่าตัวโตที่มีแผลฉกรรจ์กลางลำตัวขึ้นเวทนา ลีโอกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อสบตากับดวงตากลมโตสีฟ้าใสที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของเจ้าสุนัขป่า มันไม่ใช่แค่อาการบาดเจ็บทางกาย แต่มันคือความหวาดกลัวต่อโลกกว้างที่โหดร้าย—ความรู้สึกที่ลีโอเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่มีวันปล่อยให้มอนสเตอร์ตัวไหนต้องเผชิญลำพังอีกเด็ดขาด "พา... พาเข้ามาข้างในค่ะ" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำสั่นเครือ "เซเฟอร์ เปิดประตูให้เขาก. เปิดทางให้กว้างที่สุด อย่าให้พวกมันตกใจ" "แต่วันนี้รับเกินโควต้าไปสามเท่าแล้วนะลีโอ นายจะรับภาระไม่ไหว..." เซเฟอร์แย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวลแกมดุ แม้ปากจะบ่น แต่ร่างกายกลับขยับถอยหลังและดึงสลักประตูไม้บานใหญ่ออกทันที ทันทีที่ประตูเปิดออก ฝูงมอนสเตอร์หลากหลายสายพันธุ์—ทั้งที่บาดเจ็บ พิการ หรือถูกทอดทิ้ง—ต่างกรูเข้ามาด้านในราวกับรู้ว่าที่นี่คือ "บ้าน" หลังสุดท้ายที่ปลอดภัย พุดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศคู่หูตัวแสบ กระโดดดึ๋ๆ เข้ามาเอาหัวนิ่มๆ ชนข้อเท้าของลีโอเพื่อส่งกระแสจิตให้กำลังใจ ร่างสีชมพูเรืองแสงของมันพองโตขึ้นเล็กน้อยเพื่อแผ่ออร่าอบอุ่น ช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกของมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ที่เพิ่งเดินทางมาถึง บรรยากาศในฟาร์มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากอดีตที่เคยเงียบสงบ บัดนี้ พื้นที่กว้างขวางถูกแบ่งออกเป็นโซนพยาบาล โซนพักฟื้น และโซนวิ่งเล่น เสียงร้องคำรามเบาๆ เสียงกระพือปีก และเสียงหัวเราะปนถอนหายใจโล่งอกของผู้เล่นที่ยอมวางมือจากการต่อสู้เพื่อมาช่วยดูแลสัตว์เลี้ยง กลายเป็นภาพที่ลีโอมองแล้วขอบตาร้อนผ่าว "นายทำได้ยังไงเนี่ย ลีโอ..." เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดใต้ร่มไม้ใหญ่ ลีโอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับร่างสูงโปรงของ 'เรเวน' จอมเวทลึกลับผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสันโดษและเกลียดผู้เล่นด้วยกันเองยิ่งกว่าอะไรดี เขากำลังนั่งยองๆ ป้อนผลไม้ป่าให้เจ้ากิ้งก่าไฟสามหางที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนตัก "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ เรเวน..." ลีโอเดินเข้าไปใกล้ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ พลางยื่นมือไปแตะแผลบนหลังกิ้งก่าไฟอย่างแผ่วเบา "ฉันแค่... ฟังเสียงของพวกเขาก็เท่านั้นเอง มอนสเตอร์พวกนี้ไม่ได้ต้องการไอเทมหายาก ไม่ได้ต้องการเลเวลอัป พวกเขาแค่ต้องการใครสักคนที่มองเห็นว่าพวกเขามีชีวิต มีหัวใจ ไม่ใช่แค่EXPที่จะเอาไปแลกกับรางวัลเควสต์" เรเวนเงยหน้าขึ้นสบตาหนุ่มนักสำรวจ ดวงตาสสีเทาเข้มไหววูบชั่วขณะ รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปาก "นายมันบ้าจริงๆ ลีโอ รู้ตัวไหมว่าตอนนี้กิลด์ใหญ่หลายกิลด์เริ่มจับตาดูลู่ทางที่นายกำลังทำอยู่... และบางกิลด์ไม่ได้มองนายเป็นแค่นักบุญใจดี แต่มองว่านายกำลังสร้างกองทัพที่น่ากลัวที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้มือของลีโอชะงักไปชั่วครู่ ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้กวาดเอากลิ่นอายความอับชื้นของฝนที่กำลังจะตกมาปะทะผิวหน้า เซเฟอร์ที่เดินเข้ามาสมทบกำด้ามดาบแน่นขึ้นทันที ดวงตาคมกวาดมองออกไปนอกรั้วฟาร์มที่เริ่มมีเงาดำปริศนาหลายสายเคลื่อนไหวอยู่ตามแนวชายป่า ในขณะที่ลีโอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงเงาดำเหล่านั้น เสียงแจ้งเตือนระบบระดับเซิร์ฟเวอร์ก็ดังสะท้อนก้องในหัวของทุกคนพร้อมกัน— *[ประกาศจากระบบหลัก: พื้นเขตฟาร์มรุ่งอรุณได้รับการยกระดับเป็น "เขตอนุรักษ์พิเศษระดับตำนาน" ผู้เล่นทุกคนที่สร้างความเสียหายแก่มอนสเตอร์ในเขตนี้ จะถูกเนรเทศออกจากทวีปหลักถาวร และ... ตรวจพบสัญญาณชีพจรของมอนสเตอร์โบราณที่สูญพันธุ์ไปแล้ว กำลังมุ่งหน้าสู่พิกัดของคุณ]* ลีโอเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจและตื่นเต้นระคนกัน เมื่อเงาดำที่ชายป่านั้นไม่ได้เข้ามาเพื่อทำลาย แต่พวกมันกำลังทรุดตัวลงคุกเข่าคำนรับ พร้อมกับเสียงกู่ร้องก้องกังวานของมงกุฎมังกรนิลกาฬร่างยักษ์ที่แหวกเมฆหมอกลงมา— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ