ชัยชนะของความน่ารัก

"ถอยไปนะเจ้าพวกสัตว์เดรัชฉานน่าโง่! กิลด์ 'อัคคีทมิฬ' ของเราไม่ใช่ที่ที่พวกแกจะมาเล่นขายของได้!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบผาหินผุกร่อน กิลด์มาสเตอร์ ‘แบรด’ แห่งกิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์กำลังใช้ดาบใหญ่เคลือบเปลวเพลิงสีชาดฟาดฟันลงมาหมายจะผ่าร่างของสไลม์ตัวจิ๋วที่ขวางทางอยู่ แต่ทว่า... สิ่งที่เขาได้รับกลับไม่ใช่เสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ควรจะเป็น แปะ! เสียงพุดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศคู่หูตัวจิ๋วของลีโอ กระโดดดึ๋งด้วยความเร็วเหนือเสียงไปเกาะหนับอยู่บนโล่เหล็กกล้าชั้นดีของแบรด ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วของมันกระพริบปริบๆ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แถมยังเอียงคอมองอย่างสงสัย ก่อนที่พุดดิ้งจะพ่นฟองสบู่กลิ่นสตรอว์เบอร์รีหอมหวานใส่หน้ากากเหล็กของอีกฝ่ายเต็มแรง! "ฮ, ฮ่าๆๆ! อะไรวะเนี่ย! นี่มันมอนสเตอร์บ้าอะไรวะเนี่ย?!" ลูกน้องคนหนึ่งในกิลด์อัคคีทมิฬร้องโวยวายด้วยความเสียหน้า เมื่อฟองสบู่สีชมพูหวานแหววทำให้วิสัยทัศน์ของหัวหน้าพวกเขาถูกบล็อกจนมืดบอด แถมกลิ่นหอมฟุ้งยังทำลายบรรยากาศการทำสงครามชิงพื้นที่ทรัพยากรระดับอีปิกจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี ลีโอยืนมองภาพนั้นอยู่ท่ามกลางแนวหลังของกองทัพมอนสเตอร์ที่เขาฟูมฟักมากับมือ ชายหนุ่มระบายยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่คมฉายแววความเห็นอกเห็นใจมากกว่าความสะใจ มือเรียวเอื้อมไปลูบหัวกริฟฟินขนฟูตัวยักษ์ที่หมอบอยู่ข้างกายเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "เก่งมากนะพุดดิ้ง... ทุกคนด้วย ห้ามทำร้ายพวกเขารุนแรงเกินไปล่ะ แค่สั่งสอนให้รู้สำนึกก็พอนะคะ" ลีโอกระซิบเสียงนุ่ม ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิด้วยระบบกระจายเสียงของไอเทมพิเศษ เซเฟอร์ นักดาบหนุ่มมานิ่งขรึมที่ยืนไขว้ดาบพิงผนังหินอยู่ไม่ไกล แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่เคยเย็นชาและระแวดระวังภัยค่อยๆ อ่อนลงเมื่อเหลือบไปเห็นเจ้ากระต่ายน้อยหูตกสีพาสเทลกำลังกระโดดดึ๋งไปคาบหอกระดับตำนานที่หลุดมือของสมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬมาส่งให้ลีโอราวกับมันเป็นกิ่งไม้ธรรมดาๆ "นายเนี่ยนะ... ใจดีเกินไปแล้วลีโอ" เซเฟอร์ถอนหายใจยาวเหยียด ยอมเก็บดาบเข้าฝักอย่างหมดอารมณ์จะสู้ต่อ "ดูพวกมันสิ เก๊กแทบตาย สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความน่ารักไร้พิษภัยของนาย... ให้ตายเถอะ นี่มันสงครามกิลด์นะ ไม่ใช่สวนสัตว์เปิด" "ธรรมชาติของมอนสเตอร์ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเครื่องมือต่อสู้เพื่ออำนาจหรอกนะคะเซเฟอร์" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เต็มไปด้วยความเมตตาที่แผ่ซ่านจนมอนสเตอร์รอบตัวพากันส่งเสียงร้องครางฮัมด้วยความสุข "พวกเขาก็แค่ต้องการพื้นที่ปลอดภัย... พื้นที่ที่พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องหวาดกลัวมนุษย์ต่างหากล่ะคะ" ทว่า แบรดที่เพิ่งปัดฟองสบู่สีชมพูออกจากใบหน้าได้สำเร็จ กลับคำรามลั่นด้วยความแค้นเคืองที่ถูกหยามเกียรติท่ามกลางสายตาผู้เล่นนับร้อยที่แอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้และผ่านระบบถ่ายทอดสดของเกม "แก... ไอ้ผู้เล่นนอกรีต! แกกล้าดียังไงมาหยามเกียรติอัคคีทมิฬ! วันนี้ต่อให้ฉันต้องล้างบางฟาร์มกระจอกๆ ของแก ฉันก็จะไม่ยอมถอยห่างจากที่นี่เด็ดขาด!" แบรดคำรามลั่น เงื้อดาบยักษ์ขึ้นสุดแขน พลังเวทมนตร์ธาตุไฟระเบิดวนรอบตัวจนพื้นดินแตกระแหง แรงกดดันระดับผู้เล่นแรงก์ S แผ่พุ่งเข้าใส่ลีโอและผองเพื่อนมอนสเตอร์จนอุณหภูมิรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน บรรยากาศในหุบผาพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงลมหายใจของเซเฟอร์สะดุดไปเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวเท้าขยับจะพุ่งตัวออกไปปกป้องเพื่อนสนิท แต่ทว่า... มันช้าไปเสียแล้ว พรึบ! มังกรจิ๋วปีกสีรุ้งตัวเท่าฝ่ามือที่นอนขดอยู่บนไหล่ของลีโอเมื่อครู่ จู่ๆ ก็ขยายร่างใหญ่ขึ้นเท่าม้าศึกในพริบตา มันพ่นลมหายใจออกเป็นประกายไฟสีพาสเทลอ่อนโยน แต่วินาทีที่สัมผัสกับเปลวเพลิงสีชาดอันดุร้ายของแบรด เปลวไฟเหล่านั้นกลับสลายกลายเป็นกลีบดอกไม้เรืองแสงนับพันกลีบที่โปรยปรายลงมาอย่างงดงาม ในจังหวะนั้นเอง ฝูงสไลม์นกกระจอกเทศนับร้อยตัวที่ซ่อนอยู่ตามซอกหิน ก็พร้อมใจกันพ่นใยเหนียวหนืดสีรุ้งพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างแม่นยำ ใยเหนียวพิเศษระดับเทพหลอมรวมกันจนกลายเป็นตาข่ายยักษ์ที่ห่อหุ้มร่างของแบรดและลูกน้องระดับหัวกะทิเอาไว้ภายในพริบตาเดียว ดึงรั้งพวกเขาลอยขึ้นไปติดแหง็กอยู่บนผนังหน้าผาสูงชัน ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว! "อ, อะไรวะเนี่ย?! ปล่อยฉันนะเว้ย! นี่มันสกิลอะไรกัน ทำไมฉันถึงขยับไม่ได้!" แบรดโวยวายลั่นด้วยความตกใจกลัว ดาบในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นดังสนั่น ความเงียบสงบปกคลุมสมรภูมิก่อนที่เสียงปรบมือเบาๆ และเสียงหัวเราะคิกคักจะดังขึ้นจากกลุ่มผู้เล่นมุงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบนอก ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังรัวระรัวจนหน้าจอของผู้เล่นทุกคนในเซิร์ฟเวอร์สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน *[ประกาศระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก]:* *[กิลด์อัคคีทมิฬ พ่ายแพ้ต่อ "ฟาร์มมอนสเตอร์สุขสันต์" อย่างราบคาบ!]* *[ผู้เล่น "ลีโอ" สร้างชื่อเสียงระดับตำนาน: ผู้พิชิตสงครามด้วยความน่ารัก (Cute Supremacy)!]* *[ฉายาใหม่ถูกปลดล็อก: "ราช ันแห่งมอนสเตอร์ป่วน" ได้รับการบันทึกในหอเกียรติยศเซิร์ฟเวอร์!]* ลีโอระบายยิ้มกว้างอย่างโล่งอก เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างของแบรดที่ยังคงติดอยู่บนผนังผา ก่อนจะหยิบลูกอมรสนมแอปเปิ้ลยื่นให้เป็นของปลอบใจ พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพ "คราวหน้าคราวหลัง... แวะมาเยี่ยมฟาร์มของเราในฐานะ 'แขกผู้เกียรติ' ดีกว่ามาเป็นศัตรูนะคะ รับรองว่าน้องๆ ในฟาร์มจะต้อนรับด้วยชาสมุนไพรและเค้กสตรอว์เบอร์รีอร่อยๆ อย่างแน่นอนค่ะ" แบรดได้แต่อ้าปากค้าง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความอับอายและสับสนระคนกัน ขณะที่เสียงชื่นชมและเสียงกู่ร้องก้องกังวานจากผู้เล่นทั่วเซิร์ฟเวอร์ดังกระหึ่มขึ้นเพื่อสรรเสริญชัยชนะอันแปลกประหลาดที่สุดในประวัติศาสตร์เกม ทว่า ในขณะที่ลีโอกำลังหันหลังเตรียมพาครอบครัวมอนสเตอร์เดินกลับสู่ดินแดนฟาร์มอันอบอุ่นของตน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากเงื้อมเงาของถ้ำลึกที่ถูกปิดตายมานานนับปี แกรก... กึก... เสียงโซตรอว์เหล็กกระทบพื้นดังระรัว ตามมาด้วยไอความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมพื้นหญ้าสีเขียวขจีให้กลายเป็นสีขาวโพลนในเสี้ยววินาที เงาดำทะมึนของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อนในสารานุกรมมอนสเตอร์ ก้าวเท้าพ้นความมืดออกมาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นที่จ้องตรงมายังร่างของลีโอราวกับมันกำลังรอคอยการปรากฏตัวของเขามาเนิ่นนานนับร้อยปีแล้ว... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ