พลังแห่งสายสัมพันธ์

แรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างไม่ได้เพียงแค่เขย่าพื้นหินใต้ฝ่าเท้า แต่มันกำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดที่ลีโอเคยมี พื้นห้องโถงใต้ดินแตกออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไอสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นราวกับลมหายใจของอสูรกายที่หลับใหลมานานนับศตวรรษ เสียงคำรามต่ำทึบสะท้อนก้องจนแก้วหูอื้ออึง บรรยากาศกดดันจนแม้แต่การหายใจยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก "ถอยไป ลีโอ! นั่นมันไม่ใช่บอสธรรมดาแล้ว..." เซเฟอร์ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าชายหนุ่มไว้ มือขวาตวัดกระชับด้ามดาบแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดมองเงาดำมหึมาที่กำลังโผล่ขึ้นมาจากรอยแยกด้วยความระแวดระวังขั้นสุด "ระบบแจ้งเตือนภัยระดับ S กำลังทำงาน... พวกเราไม่มีทางสู้กับมันได้ด้วยกำลังที่มีหรอกนะ" ลีโอนิ่งงัน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสทางจิตวิญญาณบางอย่างที่กำลังส่งเสียงร่ำไห้อยู่ในหัว ความโกลาหล ความหวาดกลัว และความโดดเดี่ยวที่แผ่ออกมาจากเบื้องล่างนั้น ไม่ใช่ความอาฆาตมาดร้ายของมอนสเตอร์ป่าทั่วไป แต่มันคือ "ความเจ็บปวด" ของสิ่งมีชีวิตที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ในความมืดมิด "ไม่หรอกค่ะ เซเฟอร์..." เสียงของลีโอเบาราวกับกระซิบ แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำให้เพื่อนร่วมทางหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ ร่างโปร่งของชายหนุ่มก้าวเดินผ่านแผ่นหลังของนักดาบหนุ่มไปเผชิญหน้ากับรอยแยกนั้นโดยตรง ดวงตาสีนิลคู่สวยสะท้อนแสงเรืองรองของไอความมืด "เขากำลังร้องไห้ต่างหากล่ะคะ" "เจ้าโง่! แกกำลังพูดเรื่องอะไรกัน!" เสียงตะคอกของ 'วัลแคน' หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสมาชิกกิลด์ระดับแนวหน้าอีกสิบคน อาวุธเคลือบเวทมนตร์เปล่งประกายวาววับด้วยเจตนาฆ่าฟัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปากของหัวหน้ากิลด์ผู้กระหายอำนาจ "ช่างหัวมันจะร้องไห้หรือหัวเราะสิ! บอสลับตัวนี้คือสมบัติของกิลด์เรา ใครก็ตามที่ขวางทาง... ต้องตาย!" พริบตาเดียว วัลแคนก็พุ่งทะยานเข้าหาลีโอด้วยทักษะพุ่งตัวความเร็วสูง ดาบใหญ่ในมือเงื้อขึ้นหมายจะปลิดชีพอีกลำดับเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้สิ้นซาก เซเฟอร์พยายามจะพุ่งไปรับการโจนั้น แต่ระยะทางมันไกลเกินกว่าจะขยับทัน "ลีโอ!" *ปุ๊ด!* เสียงเล็กแหลมดังขึ้นพร้อมกับร่างกลมสีชมพูใสที่พุ่งเข้ามาขวางกลางอากาศ พุดดิ้งในร่างสลาฟนกกระจอกเทศขยายตัวออกจนใหญ่โตขึ้นสามเท่า มันอ้าปากกว้างแล้วพ่นก้อนโคลนเหนียวหนืดผสมผลเบอร์รี่พิษเข้าใส่ใบหน้าของวัลแคนอย่างจัง แรงกระแทกทำให้วิถีดาบเบี่ยงเบนไปเฉียดหัวไหล่ลีโอไปเพียงนิดเดียว "อ๊าก! ตัวประหลาดน่ารังเกียจอะไรวะเนี่ย!" วัลแคนคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว สะบัดดาบฟันร่างของพุดดิ้งจนกระเด็นกระแทกกำแพงหินอย่างแรง เสียงร้องเอ๋งด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างนิ่มๆ นั้นจะร่วงลงมากองกับพื้น เลือดสีชมพูจางๆ ไหลซึมออกมาจากรอยขีดข่วน "พุดดิ้ง!" ลีโออุทานด้วยความตกใจ หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความโกรธที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังเดือดพล่านขึ้นในอก เขาไม่ได้โกรธที่ตัวเองเกือบตาย แต่เขาโกรธที่เพื่อนตัวน้อยของเขาต้องมารับบาดเจ็บเพราะความโลภของคนอื่น ชายหนุ่มทรุดตัวลงโอบอุ้มร่างสลึงนิ่มที่สั่นเทาไว้แนบอก นิ้วเรียวสั่นเทาลูบกลุ่มขนนุ่มที่เปื้อนฝุ่นอย่างทะนุถนอม "เจ็บมากไหมคะเด็กดี... พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะ" "พุด... ปุ๊ด..." เสียงครางแผ่วเบาตอบกลับมา เจ้าตัวเล็กซุกหัวเข้ากับฝ่ามือของเขา ราวกับพยายามจะบอกว่ามันไม่เป็นไร ทั้งที่ดวงตากลมโตเริ่มพร่าเลือนด้วยพิษบาดแผล ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นตรงหน้าลีโอ รัวเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนระบบ: สัตวบาลลีโอ ได้รับความเสียหายทางจิตวิญญาณจากความเจ็บปวดของคู่หู] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: "สายสัมพันธ์แห่งวิญญาณบริสุทธิ์" (Pure Soul Bond) เริ่มทำงาน] [คำเตือน: นี่คือการวิวัฒนาการขั้นสูงสุดของอาชีพสายสนับสนุน ตรวจพบค่าความผูกพันเกินระดับสูงสุด (1000%)] แสงสว่างเจิดจ้าสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากร่างของลีโอและพุดดิ้ง หลอมรวมกันเป็นวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่สลักลวดลายอักษรโบราณ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่เคยมาจากรอยแยกสีดำด้านหน้า ค่อยๆ สงบลงราวกับถูกสะกดด้วยพลังงานบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่า วัลแคนและลูกน้องที่กำลังจะพุ่งเข้ามาซ้ำ ต่างต้องชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านด้วยสัญชาตญาณดิบที่ร้องเตือนภัยอันตรายถึงชีวิต "นะ... นั่นมันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?" วัลแคนหน้าซีดเผือด เมื่อมองเห็นลีโอลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างของชายหนุ่มถูกห่อหุ้มด้วยเกราะแสงโปร่งใสที่ถักทอขึ้นมาจากดวงวิญญาณของมอนสเตอร์นับร้อยชนิดที่เขาเคยช่วยเหลือ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองประกายเจิดจ้า ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงความเมตตาอันไพศาลและพลังอำนาจที่พร้อมจะพิพากษา พุดดิ้งลอยตัวขึ้นจากพื้น ร่างกายของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีรุ้งเรืองรอง ปีกนกขนาดใหญ่ที่โปร่งแสงราวกับคริสตัลกางออก พลังชีวิตและมานาของมอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมีร้อยเมตรฟื้นฟูขึ้นจนเต็มในพริบตา ลีโอยกมือขึ้นช้าๆ ไม่ได้หยิบอาวุธใดๆ ขึ้นมา แต่รอยแยกสีดำเบื้องหน้ากลับค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างนุ่มนวล พร้อมกับร่างของบอสลับที่คุกเข่าลงยอมจำนนต่อหน้าชายหนุ่มผู้เป็นสัตวบาล "กฎของฟาร์มแห่งนี้..." ลีโอเอ่ยขึ้น เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องโถง สะท้อนอยู่ในหัวของทุกคนอย่างไร้ที่หลบหนี "ผู้ใดก็ตามที่ทำร้ายครอบครัวของฉัน จะต้องชดใช้ด้วยความเท่าเทียม" เขากวาดสายตามองหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬที่กำลังก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนแต่น่าสะพรึงจะปรากฏบนใบหน้า "เซเฟอร์คะ... ช่วยจัดการสั่งสอนแขกที่ไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ให้เรียบร้อยทีนะคะ ส่วนฉัน... มีเรื่องต้องคุยกับเจ้าของบ้านตัวจริงคนนี้เสียหน่อยค่ะ" เซเฟอร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของเพื่อนสนิท ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ชักดาบออกจากฝักอีกครั้งพร้อมกับจิตสังหารที่รุนแรงกว่าเดิม "รับทราบครับ ท่านสัตวบาล..." แต่ทว่า ในจังหวะที่เซเฟอร์กำลังจะก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่วัลแคนนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงกระพือปีกนับพันก็ดังสนั่นมาจากทางอุโมงค์ด้านหลังที่ควรจะว่างเปล่า เงาร่างนับร้อยพุ่งทะลักเข้ามาปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดของกิลด์อัคคีทมิฬ และคนที่เดินนำหน้าฝูงมอนสเตอร์เหล่านั้นออกมา คือหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาสีแดงสดที่จ้องมองมาที่ลีโอนั้น... เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่คุ้นเคยอย่างประหลาด "แหมๆ คิดว่าจะจัดการกันเองเงียบๆ เสียอีกนะคะ ลีโอ... ดูท่าทางนายจะเล่นสนุกเกินไปหน่อยแล้วมั้งคะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ