ปฏิบัติการกู้ภัยฉบับมอนสเตอร์ป่วน

"แหม... ดูเหมือนว่าฉันจะมาทันงานเลี้ยงสนุกๆ พอดีเลยสินะคะ..." เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดิน บรรยากาศภายในฐานลับของกิลด์ 'เบรฟฮาร์ด' อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นอายโลหะจากเครื่องจักรกักขังมอนสเตอร์ แสงไฟสีแดงชาดกะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าผู้เล่นระดับท็อปที่ยืนล้อมรอบกรงเหล็กกล้า ลีโอสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบฉายแววโล่งอกปนประหลาดใจ เมื่อร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีรัตติกาลก้าวผ่านม่านพลังเวทเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวใคร ผมยาวสลวยสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟสลัว ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา นั่นคือ 'เซเฟอร์' เพื่อนร่วมทางสายดาบผู้มักจะมาในเวลาคับขันเสมอ... และมักจะมีแผนการบ้าระห่ำซ่อนอยู่เสมอเช่นกัน "เซเฟอร์! เธอมาได้ยังไง..." ลีโอกระซิบพรางก้าวถอยหลังเพื่อหลบวิถีดาบของสมาชิกกิลด์เบรฟฮาร์ดที่หันมาเล็งเป้าใส่ผู้มาใหม่ "ถ้าฉันไม่มา มีหวังคุณกับเจ้าพวกก้อนนุ่มฟูพวกนี้คงโดนจับไปทำเป็นน้ำยาเพิ่มพลังราคาแพงหมดพอดีค่ะ" เซเฟอร์แย้มยิ้ม เธอไม่ได้ชักดาบออกจากฝักด้วยซ้ำ แต่ปลายนิ้วเรียวกลับดีดอากาศเบาๆ เกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์สีครามกระจายตัวออกไปขัดขขากลุ่มมือสังหารที่พุ่งเข้ามาจนล้มคะมำไม่เป็นท่า ภายในกรงเหล็กขนาดใหญ่ตรงกลางห้อง 'พุดดิ้ง' สไลม์นกกระจอกเทศตัวน้อย กำลังพยายามใช้หัวกลมๆ ดุ๊กดิ๊กโขกกลอนประตูเวทมนตร์อย่างเอาเป็นเอาตาย รอบตัวมันมีมอนสเตอร์จิ๋วอีกหลายสิบตัว ทั้งกระรอกน้อยหางไฟและเพนกวินน้ำแข็งตัวจิ๋วที่ต่างส่งเสียงร้องระงมด้วยความหวาดกลัว ภาพนั้นทำให้หัวใจของลีโอปวดแปลบ ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นทีละน้อย มอนสเตอร์เหล่านี้ไม่ใช่แค่ข้อมูลในเกมสำหรับเขา แต่มันคือเพื่อน คือครอบครัวที่เขาฟูมฟักมาด้วยหยาดเหงื่อและความรัก "ปล่อยพวกมันซะเถอะค่ะ" ลีโอหันไปเผชิญหน้ากับ 'โกรัช' หัวหน้ากิลด์เบรฟฮาร์ดชายร่างใหญ่กล้าม2ชิ้นที่ยืนกอดอกมองพวกเขาด้วยสายตาสดูถูก น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องชะงัก "การหากำไรบนความหวาดกลัวของสิ่งมีชีวิตอื่น มันไม่ได้ทำให้พวกคุณเก่งขึ้นเลยสักนิด" "โอ้? พูดจาเข้าท่าดีนี่ เจ้าหนูนักสำรวจ" โกรัชหัวร่อในลำคอ ร่างใหญ่โตเดินอาดๆ เข้ามาใกล้ พร้อมกับชandดาบยักษ์พาดบ่า "แกคิดว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นของแกหรือไง? ฐานลับแห่งนี้ถูกป้องกันด้วยระบบความปลอดภัยระดับสูงสุด แถมไอ้มอนสเตอร์พวกนี้... ฉันก็ขายสิทธิ์การครอบครองให้กิลด์ใหญ่อื่นไปเรียบร้อยแล้วด้วย!" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงก็เด้งขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้อง *[แจ้งเตือนระบบ: สิทธิ์การเป็นเจ้าของมอนสเตอร์ในกรงทั้งหมด กำลังถูกโอนย้ายไปยัง...]* "ไม่มีทางซะหรอกค่ะ!" เซเฟอร์พุ่งทะยานออกไปราวกับสายลมคมดาบ ร่างของเธอหายวับไปจากจุดเดิมก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งเบื้องหน้าแผงควบคุมระบบ พริบตาเดียว ดาบคาตานะสีนิลก็ถูกชักออกจากฝักครึ่งเล่ม ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากการปะทะกับบาเรียเวทมนตร์ที่ถูกกางขึ้นอย่างกะทันหัน แรงระเบิดจากการปะทะทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ลีโอไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวไปที่กรงขัง มือเรียวควักผลไม้ป่ากลิ่นหอมหวานออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พุดดิ้งที่เกาะลูกกรงอยู่ "พุดดิ้ง! ใช้สกิลพิเศษแปลงร่างแล้วกินกุญแจเวทมนตร์ซะ!" ลีโอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เจ้าสไลม์น้อยส่งเสียง "ปุ๊ง!" เบาๆ ร่างสีชมพูเรืองแสงพองโตขึ้นชั่วพริบตา ก่อนจะเหลวเป็นของเหลวหนืดแล้วไหลทะลักผ่านซี่กรงเหล็กเข้าไปอย่างไร้รอยต่อ มันอ้าปากงับกลอนเวทมนตร์สีฟ้าที่เรืองแสงอยู่ แล้วกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว เสียง *'คลิก!'* ดังขึ้นพร้อมกับประตูเหล็กหนาหนักที่เปิดผางออกอย่างอิสระ "สำเร็จแล้วค่ะ!" ลีโอยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก พรางอ้าแขนรับกองทัพมอนสเตอร์จิ๋วที่กรูวิ่งออกมาซุกตัวอยู่ในอ้อมอกและรอบกายเขาอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง เจ้ากระรอกน้อยหางไฟไต่ขึ้นมาเกาะอยู่บนไหล่ของเขาแล้วเอาแก้วถูไถกับแก้มของชายหนุ่มเบาๆ เป็นการขอบคุณ ทว่า ความดีใจนั้นอยู่ได้เพียงชั่วลมหายใจ "คิดว่าจะหนีพ้นรึไงวะ!" เสียงคำรามดังก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของโกรัชที่สะบัดหลุดจากการโจมตีของเซเฟอร์ได้ ร่างใหญ่ยักษ์พุ่งเข้ามาพร้อมกับทักษะโจมตีหมู่ 'แผ่นดินไหว' ดาบยักษ์ในมือฟาดลงกับพื้นคอนกรีตจนเกิดรอยร้าวลึก คลื่นกระแทกพลังงานสีส้มพุ่งตรงมายังจุดที่ลีโอและเหล่ามอนสเตอร์ยืนอยู่ด้วยความเร็วสูง "ลีโอ ระวังค่ะ!" เซเฟอร์ตะโกนสุดเสียง ร่างบางพยายามจะพุ่งเข้ามาขวาง แต่ระยะทางมันไกลเกินกว่าจะไปถึงทัน ลีโอเบิกตากว้าง เขารู้ดีว่าหากโดนการโจมตีนี้เข้าไป มอนสเตอร์จิ๋วในอ้อมแขนจะต้องคืนชีพใหม่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียค่าความสนิทสนมทั้งหมดเป็นแน่ ชายหนุ่มตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาหันหลังให้คลื่นพลังแล้วใช้ร่างของตัวเองโอบกอดปกป้องมอนสเตอร์ทุกตัวไว้แนบแน่น หลับตาลงรอรับแรงกระแทกที่กำลังจะมาถึง... *ตูมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลฝุ่นตลบอบอวลจนมองไม่เห็นสิ่งใด เสียงเศษหินร่วงหล่นกราวรูดสะท้อนไปทั่วห้องโถง โกรัชหัวเราะลั่นด้วยความสะใจเมื่อเห็นเป้าหมายถูกซัดจนจมอยู่ใต้กองซากปรักหักพัง ทว่า เมื่อควันจางลง รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้ากิลด์เบรฟฮาร์ดกลับแข็งค้าง ไม่มีร่างของลีโอ หรือแม้แต่รอยขีดข่วนบนตัวมอนสเตอร์ เบื้องหน้าลีโอ ปรากฏม่านพลังงานสีทองอร่ามรูปปีกนกขนาดใหญ่กางกั้นไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ละอองแสงเวทมนตร์ระยิบระยับร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ปลายดาบเล่มหนึ่งกำลังจ่ออยู่ที่ลำคอของโกรัชโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันมาอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ "อุ๊ย... ตายจริง มือไม้สั่นไปหน่อย เกือบจะแทงโดนจุดสำคัญเข้าให้แล้วสิคะ" เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นจากด้านหลังของโกรัช หญิงสาวอีกคนในชุดคลุมฮู้ดสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงานั้น เส้นผมสีทองประกายยาวสลวยลู่ไปตามแผ่นหลัง ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่ลีโอด้วยประกายระยิบระยับขี้เล่น เธอยกมือขึ้นทัดผมทุยสวยก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม "ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีแวะไปเก็บเลเวลข้างทางมาเพลินไปหน่อย... เอ๊ะ ดูท่าทางที่นี่จะต้อนรับพวกเราอบอุ่นเกินคาดเลยนี่คะ ลีโอ" ลีโออ้าปากค้างเล็กน้อยเมื่อจำใบหน้านั้นได้ทันที — เธอก็คือ 'มีอา' นักเวทอัญเชิญระดับท็อปที่หายตัวลึกลับไปจากบอร์ดจัดอันดับนานนับเดือน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลีโอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่การปรากฏตัวของเธอ... แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางอากาศเหนือหัวของโกรัชในวินาทีนั้นต่างหาก *[ระบบประกาศฉุกเฉิน: ฐานลับกิลด์ 'เบรฟฮาร์ด' ถูกผู้เล่นภายนอกยึดครองสิทธิ์เบ็ดเสร็จ และ... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนาน กำลังตื่นขึ้นจากชั้นใต้ดินชั้นที่สาม]* พื้นห้องโถงใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงเสียจนทุกคนต้องทรงตัวแทบไม่ไหว รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางห้อง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำทุศลลึกที่ดังทะลุมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจะลืมตาตื่นขึ้นมาทวงคืนอาณาจักรของมัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเอ็นดูเหล่าเด็กๆ ไปด้วยกันเสมอนะคะ