ดันเจี้ยนแห่งแรก: ถ้ำคริสตัลพكسี่

“ส่งไข่ใบนั้นมาซะ... หรือจะให้พวกเราล้างบางป่านี้ให้ราบเป็นหน้ากลองพร้อมกับหัวของแก!” คมดาบสีนิลกาฬสะท้อนประกายแสงเย็นเยียบจากคบเพลิงข้างผนังถ้ำ เงาดำนับสิบสายเคลื่อนไหววูบวาบอยู่หลังม่านหมอกสีเทาจางๆ กลิ่นอายกดดันระดับผู้เล่นฮาร์ดคอร์แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายดูจะหนาแน่นขึ้นจนหายใจลำบาก ทว่ากลางวงล้อมอันตรายนั้น ลีโอกลับยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งลูบแผงคอสีชมพูอ่อนของพุดดิ้งที่เกาะอยู่บนไหล่เบาๆ เพื่อปลอบประโยคความตื่นตระหนก เจ้าสไลม์นกกระจอกเทศส่งเสียงร้อง “จุ๊บๆ” เบาๆ พร้อมกับเอาแก้วกลมๆ ถูไถกับแก้มของเขาอย่างออดอ้อน ราวกับไม่รับรู้เลยว่าพวกตนกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย ลีโอปรายตาไปยังชายหนุ่มผู้สวมเกราะหนักตระกูลขุนนางที่ยืนอยู่แถวหน้า ดวงตาเรียบนิ่งแต่แฝงประกายความท้าทายไว้ลึกๆ “ไข่แห่งราชันย์อะไรกันคะ? ฉันเก็บมันได้จากโพรงไม้ข้างทางต่างหาก ถ้าอยากได้นัก... ทำไมไม่ลองเข้ามาหยิบเองดูล่ะคะ” น้ำเสียงของลีโอราบเรียบแต่มั่นคง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้หัวหน้าหน่วยล่าสังหารกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ “ปากดีนักนะไอ้นักสำรวจกระจอก! เซเฟอร์! แกคิดจะปกป้องไอ้หมอนี่จริงๆ เหรอวะ ถึงได้ยอมเอาชื่อเสียงกิลด์ระดับท็อปมาทิ้งไว้ที่นี่!” เสียงคำรามตวาดลั่นไปทั่วโถงถ้ำ เซเฟอร์ที่ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่ไม่ไกล ขยับรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีเข้มมองตรงไปยังกลุ่มผู้เล่นตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน เขาชักดาบยาวออกจากฝักช้าๆ เสียงเหล็กเสียดสีกันดัง “กริ๊ง” ชวนให้ขนหัวลุก “ชื่อเสียงกิลด์ของพวกนาย... ฉันไม่เคยสนใจอยู่แล้วล่ะค่ะ” เซเฟอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่ทรงพลัง “อีกอย่าง... เจ้าตัวเล็กบนไหล่นั่นน่ะ ฉันเป็นคนช่วยมันขึ้นมาจากซากปรักหักพังนะ ถ้าใครบังเอิญคิดจะแตะต้องมัน... ก็ต้องก้าวข้ามซากศพของฉันไปก่อน” บรรยากาศในถ้ำคริสตัลพิกซีพลันตึงเครียดถึงขีดสุด ประกายไฟจากเวทมนตร์เตรียมพร้อมถูกร่ายขึ้นบนปลายนิ้วของฝ่ายตรงข้าม ทว่า ในจังหวะที่คมดาบแรกกำลังจะพุ่งเข้าปะทะ ลีโอกลับตัดสินใจทำสิ่งที่เราคาดไม่ถึง—เขวี้ยงผลึกคริสตัลเรืองแสงลงกับพื้นเบาๆ! *แคร็ก!* แสงสว่างวาบสีฟ้าครามระเบิดออกกลบ ัศนียภาพรอบด้านจนทุกคนต้องหลับตาลงชั่วพริบตาเดียว และเมื่อแสงนั้นจางหายไป เงาร่างของลีโอ เซเฟอร์ และพุดดิ้งก็หายลับเข้าไปในรอยแยกของผนังถ้ำชั้นใน—ดินแดนต้องห้ามที่ไร้ซึ่งผู้เล่นคนใดเคยเหยียบยกเว้นแต่พวกเขา “ดันเจี้ยนถ้ำคริสตัลพิกซี” ลมหายใจหอบถี่ของลีโอดังก้องอยู่ในความเงียบ ความเย็นยะเยือกของผนังคริสตัลแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรู้สึกได้ ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ป่าธรรมดา แต่เป็นดันเจี้ยนระดับกลางที่เต็มไปด้วยผลึกแร่ระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า แต่ทว่า... ความงามนี้ซ่อนเร้นไว้ด้วยอันตรายมหาศาล เสียงกรอบแกรบของอะไรบางอย่างที่กำลังคืบคลานอยู่ใต้พื้นกระจกใสทำให้ต้องระวังตัวขั้นสุด “นายบ้าไปแล้วเหรอ, ลีโอ?” เซเฟอร์เก็บดาบเข้าฝักพลั่งพรูลมหายใจออกยาวเหยียด “วิ่งหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ ดันเจี้ยนนี้ไม่มีแผนที่นะ แถมมอนสเตอร์ข้างในก็ไม่ใช่ไก่กาด้วย” “ฉันไม่ได้บ้าสักหน่อยค่ะเซเฟอร์” ลีโอหันมายิ้มกว้าง ดวงตาระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นแบบนักสำรวจ “นายลืมไปแล้วเหรอคะว่าเราต้องการแร่ ‘คริสตัลจันทรา’ เพื่อเอามาสร้างบ้านหลังใหม่ให้พุดดิ้ง แล้วก็... เผื่อว่าเราจะได้เพื่อนร่วมทางตัวใหม่เพิ่มด้วยไงคะ” พุดดิ้งกระโดดลงจากไหล่กลิ้งดุ๊กๆ ไปบนพื้นคริสตัลใส ร่างกายของมันเริ่มเปลี่ยนสีตามเฉดแสงของแร่รอบตัว กลายเป็นสีม่วงมุกระยิบระยับอย่างสวยงาม มันส่งเสียงร้องตื่นเต้นก่อนจะพุ่งชนเข้ากับก้อนผลึกขนาดใหญ่ที่ขวางทางอยู่ *เปรี๊ยะ!* ผลึกคริสตัลแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นห้องโถงกว้างเบื้องหน้า ที่นั่น... ใจกลางห้องมีบ่อน้ำเรืองแสงสีฟ้าอ่อน และรอบๆ บ่อน้ำนั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่มีปีกใสราวกระจก ตัวเท่าฝ่ามือ กำลังส่งเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความตกใจ พวกมันคือ ‘พิกซีคริสตัล’ มอนสเตอร์หายากที่ขึ้นชื่อเรื่องความพยศและเวทมนตร์ธาตุดิน “ว้าว... น่ารักจังเลยค่ะ” ลีโอก้าวเข้าไปช้าๆ พยายามทำตัวไม่ให้เป็นภัยคุกคาม มือเรียวยื่นผลึกผลไม้ป่าสีหวานที่เก็บมาจากป่าก่อนหน้าออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พุดดิ้งทำหน้าที่เป็นทูตสันถวิตร โดยการแปลงร่างเป็นก้อนพุดดิ้งดุ๊กดิ๊กเต้นระบำเรียกเสียงหัวسลุกจากเหล่าพิกซีจิ๋ว ทว่า... ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที เมื่อผืนน้ำในบ่อเกิดแรงกระเพื่อมอย่างรุนแรง เงาดำมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากก้นบ่อ แรงกดดันมหาศาลซัดกระหน่ำจนพวกเขากระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง “ระวังค่ะ!” เซเฟอร์ตะโกนลั่น ชักดาบออกมาตั้งรับแทบไม่ทัน ร่างของ ‘ราชินีพิกซีคริสตัล’ บอสประจำดันเจี้ยน ปรากฏกายขึ้นในความมืด ดวงตาสสีแดงก่ำจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความโกรธเกรี้ยว ปีกสีดำสนิทแผ่กว้างจนบังแสงสว่างทั้งหมดในห้องโถงจนมืดมิด ทว่าสิ่งที่เราไม่คาดคิดยิ่งกว่าคือ... บนหน้าผากของราชินีตัวนั้น มีรอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์แปลกประหลาด—สัญลักษณ์เดียวกับกิลด์ของผู้เล่นที่ตามล่าพวกเขาเมื่อครู่! ลีโอกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง “นี่มัน... ไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมชาติธรรมดาแล้วล่ะค่ะเซเฟอร์” เซเฟอร์หรี่ตามองบอสตรงหน้าอย่างระแวดระวัง “หมายความว่ายังไง?” “มีคนจงใจ ‘ดัดแปลง’ บอสตัวนี้ให้คลุ้มคลั่ง เพื่อใช้มันเป็นกับดักกำจัดพวกเราตั้งแต่แรกแล้วค่ะ” และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ราชินีพิกซีคริสตัลก็กรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วแทบแตก พร้อมกับผนังคริสตัลรอบด้านที่เริ่มแตกร้าวพร้อมกันทุกทิศทุกทาง... และเงาร่างของผู้เล่นกลุ่มเดิมก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดของทางเข้าด้านหลัง พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ประกาศกร้าวว่าพวกเขากำลังเดินเข้าสู่ ‘กรงขัง’ ที่ไร้ทางออกอย่างแท้จริง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเหล่ามอนสเตอร์ตัวจิ๋วในทุกๆ ตอนนะคะ!