ปาร์ตี้ชุลมุนและการเดินทางต่อ

“กล้าดียังไง… มาแตะต้อง… ‘ลูกหลาน’ ของเราในอาณาเขตนี้…” เสียงคำรามต่ำทุบกระแทกโสตประสาทของลีโอจนสติที่เกือบหลุดลอยกลับคืนมา แรงกดดันระดับบอสลับแผ่พุ่งออกมาจากร่างเงาขนาดมหาสารที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีม่วงเข้ม มันไม่ใช่แค่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็น ‘ราชันพงไพรเงาจันทรา’ มอนสเตอร์ระดับตำนานที่ซ่อนตัวอยู่ลึกที่สุดในเขตป่าโบราณแห่งนี้ กรงเล็บคู่ใหญ่ที่ยาวราวดาบคมกริบขูดขีดไปกับพื้นดินจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาบ แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าหวาดหวั่นจนแทบหยุดหายใจ กลับมีเสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังขึ้นอย่างสบายใจเฉิบ “อื้อ… อันนี้อร่อยแฮะ เนื้อสัมผัสกรอบนอกนุ่มในดีจัง ลีโอ นายว่าไหม?” เซเฟอร์ นักดาบมือฉมังผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและฝีมือการต่อสู้เป็นเลิศ กำลังใช้ปลายดาบเล่มยาวเขี่ยชิ้นเนื้อย่างสมุนไพรบนเตาไฟขนาดจิ๋วที่ลีโอเพิ่งตั้งขึ้นเมื่อครู่ ใบหน้าคมคายไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบมองราชันพงไพรตรงหน้าด้วยสายตาประเมินค่า… เหมือนกำลังเลือกซื้อวัตถุดิบทำอาหารในตลาดมากกว่าเผชิญหน้ากับความตาย “เซเฟอร์! นั่นมันมอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดนนะ! เก็บดาบแล้วตั้งท่าป้องกันเถอะค่ะ… เอ๊ย ตั้งท่าป้องกันสิคะ!” ลีโออุทานเสียงหลง เกือบหลุดคำพูดแปลกๆ ออกมาด้วยความตกใจ มือข้างหนึ่งรีบคว้าคอเสื้อของพุดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศตัวกลมที่กำลังทำท่าจะกระโดดเข้าไปหาเจ้าบอสยักษ์ด้วยความไร้เดียงสา พุดดิ้งส่งเสียงร้อง “บู้บี้!” อย่างขัดใจ ก่อนจะแปลงร่างยืดหยุ่นเป็นเบาะนุ่มๆ รองรับมือของลีโอไว้ พร้อมกับเอียงคอมองราชันพงไพรด้วยดวงตากลมแป๋วราวกับทารกน้อยไร้เดียงสา ราชันพงไพรเงาจันทราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจอสายตาใสซื่อของสไลม์จิ๋ว ไอหมอกสีม่วงที่แผ่รอบตัวชะงักไปชั่วขณะ มันก้มหัวลงต่ำ จมูกสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยมาจากเตาย่างของลีโอ “กลิ่นนี่มัน… อะไรกัน?” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากพànลึกดังขึ้นในหัวของทั้งสองคน มันไม่ใช่เสียงคำรามเพื่อฆ่าฟันอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของความสงสัย ลีโอเห็นจังหวะจึงรีบผ่อนลมหายใจ ใช้รอยยิ้มที่เป็นมิตรที่สุดส่งไปให้ พร้อมกับหยิบไม้เสียบเนื้อย่างสูตรลับที่โรยด้วยผงสมุนไพรป่าหายาก ยื่นออกไปช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง “สเต็กเห็ดพายุหมุนกับเนื้อกวางป่าหมักน้ำผึ้งพระจันทร์ค่ะ… ถ้าไม่รังเกียจ ลองชิมดูสักคำไหมคะ? ฉันทำมันขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนในป่านี้ได้ผ่อนคลาย ไม่ได้มีเจตนาจะรุกรานอาณาเขตเลยแม้แต่น้อยนะคะ” สุ้มเสียงนุ่มนวลและจริงใจของลีโอดังก้องไปทั่วลานโล่ง เซเฟอร์หรี่ตามองการกระทำของเพื่อนร่วมทางชั่วคราวคนนี้ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก “นายเนี่ย… บ้าบิ่นหรือซื่อบื้อกันแน่ ลีโอ? เอาอาหารไปล่อบอสเนี่ยนะ?” “ไม่ใช่การล่อค่ะ แต่เป็นการทักทายในฐานะเพื่อนบ้านต่างหากล่ะคะ” ลีโอเถียงกลับเบาๆ แต่ดวงตาทอประกายความมุ่งมั่น ราชันพงไพรเงาจันทราจ้องมองเนื้อย่างบนไม้เสียบที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ มันค่อยๆ หุบกรงเล็บอันน่ากลัวลง ร่างกายมหาสารหดเล็กลงครึ่งหนึ่งกลายเป็นเสือดาวเงาสีดำสนิทที่มีดวงตาสง่างาม มันย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ชิมชิ้นเนื้อเล็กๆ ที่ลีโอยื่นให้ผ่านปลายไม้ ดวงตาสีทองของราชันพงไพรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติกลมกล่อม หวานละมุนจากน้ำผึ้งและกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรป่ากระจายไปทั่วปาก มันไม่เคยลิ้มรสชาติอะไรแบบนี้มานานนับร้อยปีแล้ว ในโลกของเกม VRMMO ที่มีแต่การต่อสู้ เลือด และการฆ่าฟัน อาหารส่วนใหญ่เป็นแค่อาหารฟื้นฟูพลังชีวิตรสชาติจืดชืด ไม่มีใครเคยใส่ใจเรื่องความอร่อยอย่างแท้จริงแบบนี้เลย “มนุษย์… เจ้าแปลกคนนัก” ราชันพงไพรเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะสะบัดหางเป็นเชิงอนุญาต “อาณาเขตนี้ ยกเว้นให้พวกเจ้าพักผ่อนได้ชั่วคราว… แต่อย่าได้บังaanสร้างความเสียหายแก่พฤกษาแห่งความทรงจำเด็ดขาด” สิ้นเสียง ร่างของมันก็กลายเป็นกลุ่มควันสีม่วงจางหายไปในความมืดของผืนป่า ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง ลีโอถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าอย่างหมดแรง พุดดิ้งส่งเสียงร้องดีใจพร้อมกับใช้หนวดยืดหยุ่นมาคลอเคลียข้อเท้าของเขาเบาๆ เซเฟอร์เก็บดาบเข้าฝักอย่างนุ่มนวล เดินเข้าไปใกล้เตาย่าง หยิบชิ้นเนื้อที่เหลือขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้ง ดวงตาคมกริบเหลือบมองหนุ่มนักสำรวจที่นั่งยิ้มอยู่กับสไลม์ตัวจิ๋ว ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในเกมนี้กำลังก่อตัวขึ้นในใจ “นี่… ลีโอ” เซเฟอร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “คะ?” ลีโอเงยหน้าขึ้นมอง “อาหารของนาย… ไม่เลวเลยนี่” นักดาบหนุ่มเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “แล้วก็… เจ้าสไลม์นี่ก็น่ารักดี เวลาที่มันไม่แปลงร่างไปกินของในกระเป๋าฉันนะ” “เย้! เซเฟอร์ยอมรับพุดดิ้งแล้ว!” ลีโอหัวسเราะร่วน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นอย่างประหลาด เซเฟอร์มองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตัวเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน “ฉันจะร่วมเดินทางไปกับนาย… ชั่วคราวจนกว่าจะถึงเมืองหน้าก็แล้วกัน แลกกับการที่นายต้องทำอาหารแบบนี้ให้ฉันกินทุกมื้อ… และ… ห้ามทิ้งฉันไว้ข้างหลังตอนที่นายแวะเล่นกับพวกมอนสเตอร์แปลกๆ พวกนั้นเด็ดขาด ตกลงไหม?” ลีโอยิ้มกว้างจนตาหยี ยื่นมือออกไปตรงหน้า “ตกลงค่ะ เซเฟอร์!” การเดินทางของปาร์ตี้สุดประหลาด—ที่มีนักสำรวจผู้รักสัตว์ สไลม์นกกระจอกเทศจอมจุ และนักดาบหนุ่มฝีมือฉมังผู้พ่ายแพ้ให้กับความอร่อย—กำลังจะก้าวเข้าสู่บทใหม่ที่เต็มไปด้วยความท้าทายและเสียงหัวเราะ ทว่า… ในขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมออกเดินทางต่อในยามวิกาล เสียงฝีเท้าม้าศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางของทางหลวงโบราณ แสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าทำลายความมืดมิดของผืนป่า พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของลีโอเย็นเฉียบ “เจอตัวแล้ว! เจ้าคนทรยศที่ขโมย ‘ไข่แห่งราชันย์’ ออกมาจากเขตหวงห้าม จงส่งมันมาซะ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะกวาดล้างทั้งป่านี้ให้ราบคาบ!” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอและผองเพื่อนมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!