สมาชิกใหม่: แบร์น้อยจอมตะกละ

"ถอยออกไปซะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์มาฮุบสมบัติของกิลด์เรา!" เสียงตะโกนก้องที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งดังก้องกังวานท่ามกลางเศษซากคริสตัลที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น ผนังถ้ำระยิบระยับที่เคยงดงามราวกับมหาวิหารแห่งอัญมณี บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานจากเวทมนตร์กักขังที่ผู้เล่นกลุ่มใหญ่ร่ายล้อมปิดตายทุกเส้นทาง ลีโอกวาดสายตามองเงาร่างทั้งห้าที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด พวกเขาคือสมาชิกจากกิลด์ ‘เงาอัคคี’ กิลด์สายล่าค่าหัวชื่อกระฉ่อนที่มักจะใช้วิธีสกปรกในการแย่งชิงมอนสเตอร์หายากจากผู้เล่นอิสระ "ราชินีพิกซีคริสตัลเป็นของพวกเรา ตั้งแต่ที่พวกนายบังเอิญเข้ามาเจอในเขตหวงห้ามนี้... กรงขังแห่งนี้ก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อพวกนายโดยเฉพาะแล้วล่ะนะ" หัวหน้ากลุ่มที่ชื่อว่า 'ไพโร' ยิ้มเยาะ มือขวากระชับคทาเพลิงที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟสีดำสนิท เซเฟอร์ก้าวขามาบังหน้าลีโอไว้โดยสัญชาตญาณ คมดาบในมือสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "พวกแกวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ ใช้กลิ่นอายของราชินีพิกซีล่อให้พวกเราตายใจ แล้วค่อยปิดตายทางหนีทีไล่ตอนที่พลังเวทของพวกเรากำลังจะหมดจากการต่อสู้" "ฉลาดนี่... แต่ก็น่าเสียดายที่รู้ตัวช้าไปหน่อย" ไพโรหัวเราะในลำคอ ส่งสัญญาณมือให้พรรคพวกเตรียมร่ายเวทโจมตีชุดใหญ่ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิด พุดดิ้งที่แปลงร่างเป็นสไลม์นกกระจอกเทศตัวจิ๋วก็กระโดดดึ๋งๆ ไปเกาะอยู่บนไหล่ของลีโอ มันพองขนสีชมพูฟูฟ่องพร้อมกับพ่นฟองอากาศกลิ่นสตรอว์เบอร์รีใส่หน้าไพโรอย่างแม่นยำ จนอีกฝ่ายสำลักควันและเสียจังหวะไปชั่วขณะ "เฮ้! เจ้าสไลม์บ้านี่!" ไพโรแผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว "ความโลภน่ะ ไม่เคยทำให้ใครได้ครอบครองสิ่งมีชีวิตที่แท้จริงหรอกนะคะ" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาของชายหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องชีวิตตรงหน้า เขาย่อตัวลงแตะพื้นเบาๆ ส่งพลังฟื้นฟูสีเขียวมรกตให้กับราชินีพิกซีที่นอนบาดเจ็บอยู่บนตัก "พุดดิ้ง เซเฟอร์... ได้เวลาเปิดเส้นทางของเราแล้วค่ะ" สิ้นคำสั่ง พุดดิ้งก็อ้าปากกว้างแล้วสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนจะพ่นระเบิดไอศกรีมเย็นจัดเข้าใส่กำแพงเวทมนตร์จนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ เซเฟอร์ไม่รอช้า พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วแสง ดาบในมือฟันฉับเดียวทะลวงผ่านม่านพลังจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "หนีเร็v!" ลีโออุ้มราชินีพิกซีขึ้นแนบอก โดยมีพุดดิ้งกลิ้งนำทางเปิดเส้นทางหลบหนีลึกเข้าไปในหุบเขาด้านหลังที่ไร้ผู้คน เสียงตะโกนอย่างหัวเสียของกลุ่มเงาอัคคีไล่หลังมาไกลลิบ แต่ลีโอยังคงวิ่งฝ่าความมืดของพงไพรจนกระทั่งมาถึงลำธารสายเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตก ลมหายใจของชายหนุ่มหอบถี่เล็กน้อย เขาวางร่างบอบบางของราชินีพิกซีลงบนพรมมอสส์นุ่มๆ เจ้าตัวน้อยส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความโล่งอก ก่อนจะบินหายลับไปในความมืดเพื่อกลับสู่รังที่ปลอดภัยของมัน "ฟู่... เกือบไปแล้วไหมล่ะ" เซเฟอร์ทรุดตัวลงนั่งพิงโขดหิน เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "นายเนี่ยนะ ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อยเลยลีโอ" "แต่เราก็ได้ช่วยชีวิตพิกซีไว้นะคะ แถมยังรอดมาได้อย่างปลอดภัยด้วย" ลีโอยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงครางต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังมาจากพุ่มไม้ทึบฝั่งตรงข้าม *กร้วบ... แควก...* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลีโอยกมือห้ามเซเฟอร์ที่กำลังจะชักดาบขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างเงียบเชียบ แหวกพุ่มเฟิร์นหนาทึบออกช้าๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของคนรักสัตว์กระตุกวูบ ลูกหมีภูเขาขนปุกปุยสีน้ำตาลเข้มขนาดเท่าสุนัขพันธุ์ใหญ่ตัวหนึ่ง กำลังนอนดิ้นเร่าๆ ขาหลังข้างขวาถูกหนีบไว้ด้วยกับดักเหล็กหนามขึ้นสนิมของพวกนายพราน NPC เลือดสีแดงสดไหลซึมย้อมขนหนาจนเปียกชุ่ม ดวงตากลมโตสีดำสนิทเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความหวาดระแวง มันแยกเขี้ยวขู่คำรามใส่ลีโอด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แม้ว่าร่างกายจะแทบไม่เหลือแรงแล้วก็ตาม "ชูว์... ไม่เป็นไรนะเด็กน้อย พี่ชายมาช่วยแล้วค่ะ" ลีโอส่งเสียงปลอบโยนอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขานั่งลงคุกเข่ากับพื้นช้าๆ ไม่แสดงท่าทีคุกคาม ยื่นมือเปล่าออกไปข้างหน้าเพื่อให้เจ้าหมีน้อยได้ดมกลิ่นทำความคุ้นเคย "ระวังนะลีโอ! แรงกัดของหมีภูเขาต่อให้เป็นเด็กก็ยังมีพิษสงนะ" เซเฟอร์เตือนด้วยความกังวล ลีโอไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ส่งยิ้มอบอุ่นและส่งถ่ายพลังปราณแห่งความเมตตาผ่านปลายนิ้ว เจ้าหมีภูเขาตัวน้อยหยุดชะงัก มันกระพริบตาปริบๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความไร้พิษภัยจากมนุษย์ตรงหน้า ลมหายใจที่หอบกระชั้นเริ่มผ่อนลง ความดุร้ายในแววตาถูกแทนที่ด้วยความเวทนาและออดอعน "เก่งมากค่ะ... อดทนอีกนิดเดียวนะ" ลีโอใช้มือซ้ายกดสปริงกับดักเหล็กไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะใช้มือขวาดึงหนามแหลมออก2จากขาของเจ้าหมีอย่างรวดเร็วและนุ่มนวลที่สุด เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ลีโอจะรีบเทน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางลงบนแผลฉกรรจ์ แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายประสานเนื้อเยื่อและหยุดเลือดในทันที พุดดิ้งกลิ้งเข้ามาใกล้ พร้อมกับคาบผลไม้ป่าสีแดงฉ่ำยื่นให้เจ้าหมีน้อยกินเป็นการปลอบขวัญ เจ้าหมีเคี้ยวตุยมๆ อย่างเอร็ดอร่อย ความหิวโหยและความเจ็บปวดหายเป็นปลิดทิ้ง มันลุกขึ้นยืนทรงตัวได้อีกครั้ง ก่อนจะพุ่งเข้าชนอกลีโอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว จนชายหนุ่มหงายหลังล้มลงไปนอนกับพื้น เสียงหัวingเราะอย่างมีความสุขดังประสานกับเสียงคำรามพึงพอใจของเจ้าหมีน้อย "ดูท่าทางมันจะติดนายแจซะแล้วล่ะนะ ลีโอ" เซเฟอร์ส่ายหัวเบาๆ อย่างระอาใจแต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้ "งั้นเราตั้งชื่อให้เค้าว่า 'โค코 (โกโก้)' ดีไหมคะ เพราะขนสีน้ำตาลเข้มเหมือนช็อกโกแลตเลย" ลีโอลูบหัวเจ้าหมีน้อยที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นก้อนขนกลิ้งคลอเคลียไม่ยอมห่าง *โฮก!* โกโก้ส่งเสียงร้องรับชื่อใหม่อย่างร่าเริง มันวิ่งวนรอบตัวลีโอสามรอบก่อนจะใช้หัวถูไถข้อเท้าอย่างออดอเซ ทว่า ความสงบสุขในหุบเขากลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับเสียงหอนโหยหวนของมอนสเตอร์จำนวนนับไม่ถ้วนที่ดังมาจากปากทางเข้าถ้ำ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ไอหมอกสีดำทมิฬที่แผ่ขยายเข้ามาปกคลุมบริเวณโดยรอบ ปิดกั้นระบบสื่อสารทั้งหมดของเกมจนขึ้นสัญญาณเตือนสีแดงฉาน เซเฟอร์หน้าถอดสีเมื่อมองเห็นเงาร่างนับร้อยที่กำลังพุ่งตรงมาทางนี้ "เฮ้ ลีโอ... ฉันว่าพวกเราไม่ได้ถูกตามล่าแค่กลุ่มเงาอัคคีแล้วล่ะ..." ลีโอหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าเงาร่างที่กำลังรายล้อมพวกตนอยู่ไม่ใช่ผู้เล่นหรือมอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็น 'กองทัพอัศวินโครงกระดูกไร้เงา' ระดับบอสที่ควรจะหลับใหลอยู่ใต้ดันเจี้ยนต้องห้าม และตรงกลางกองทัพนั้น มีร่างสวมชุดเกราะสีดำสนิทก้าวออกมา พร้อมกับดาบยาวที่ชี้ตรงมายังหัวใจของลีโอ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกองทัพมอนสเตอร์สุดป่วนนี้นะคะ