ข่าวลือเรื่องกิลด์ใหญ่และปัญหามอนสเตอร์

คมดาบสีนิลกาฬวาววับสะท้อนกับแสงจันทร์สลัว ปลายแหลมคมของมันจดนิ่งอยู่ห่างจากกึ่งกลางอกของลีโอเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านออกมาจากเกราะเหล็กสีดำสนิทจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับอยู่ในห้องแช่แข็ง บทสนทนาที่ควรจะดำเนินต่อไปถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพุดดิ้งที่แปลงร่างเป็นสไลม์ก้อนกลมสั่นเทาอยู่บนไหล่ของชายหนุ่ม "ลีโอ... ข้างหลัง!" เซเฟอร์ตะโกนแทรกความเงียบ มือเรียวตวัดกระชับด้ามดาบในมือแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองกองทัพอัศวินโครงกระดูกไร้เงาที่ล้อมวงเข้ามาเป็นชั้นๆ พวกมันไม่ได้ส่งเสียงคำรามโหยหวนเหมือนมอนสเตอร์ทั่วไป ความเงียบงันนี่แหละที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันบ่งบอกถึงวินัยและการถูกควบคุมด้วยคำสั่งอันเด็ดขาด ลีโอยังคงยืนนิ่ง ไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสือกตระหนักรู้และความเห็นอกเห็นใจมองทะลุผ่านความน่ากลัวของโครงกระดูกเหล่านั้น ไปยังจิตวิญญาณเบื้องหลังเกราะสีดำ เขาเห็นร่องรอยของคำสาปโบราณที่พันธนาการพวกมันไว้ในวังวนแห่งการต่อสู้ที่ไม่รู้จักจบสิ้น "พวกเราไม่ได้มาเพื่อทำลายพวกท่าน..." ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะสะท้อนก้องในความมืด มือข้างหนึ่งยกขึ้นช้าๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แม้ว่านิ้วโป้งจะยังคงสัมผัสกับกระเป๋ามอนสเตอร์ข้างกายด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง "พวกเราแค่ต้องการเดินทางผ่าน... พาเพื่อนตัวน้อยเหล่านี้กลับบ้าน" ร่างในชุดเกราะสีดำชะงักไปเล็กน้อย ปลายดาบที่จ่ออยู่กับอกของลีโอสั่นไหวราวกับมีความขัดแย้งบางอย่างเกิดขึ้นภายในจิตสำนึกที่หลงเหลืออยู่ แต่ก่อนที่ความตึงเครียดจะคลี่คลาย แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากทิศทางเบื้องหน้า—ประตูทางเข้า 'เซเลสเทีย' เมืองหลวงแห่งการค้าและมหานครอันดับหนึ่งของเกม VRMMO แห่งนี้ ลำแสงเวทมนตร์สีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ตามมาด้วยเสียงระเบิดกัมปนาทและเสียงกรีดร้องของผู้เล่นนับร้อย "เกิดอะไรขึ้นที่นั่น?" เซเฟอร์ขมวดคิ้วแน่น หันไปมองกลุ่มควันหนาทึบที่ลอยละลิ่วขึ้นปกคลุมยอดแหลมของปราสาทหินอ่อนสีขาว ในจังหวะนั้นเอง กองทัพอัศวินโครงกระดูกไร้เงากลับลดระดับดาบลงพร้อมเพรียงกัน ราวกับได้รับสัญญาณเตือนภัยบางอย่างจากใจกลางเมือง พวกมันหันหลังกลับและละลายหายไปกับเงาไม้ในชั่วพริบตา ทิ้งให้ลีโอยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าและความสงสัยที่ถาโถมเข้ามา "พุดดิ้ง... ไปกันเถอะ" ลีโอคว้าตัวสไลม์นกกระจอกเทศเข้ามากอดแนบอก ก่อนจะวิ่งนำหน้าเซเฟอร์มุ่งตรงไปยังประตูเมืองเซเลสเทียทันที ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเมื่อทะลุผ่านซุ้มประตูหินแกรนิตขนาดมหึมาไม่ใช่ความสงบเรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็น ถนนสายหลักที่ปูด้วยหินอ่อนสะอาดตาบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ รอยไหม้เกรียมจากเวทมนตร์ธาตุไฟกระจายอยู่ทั่วกำแพงเมือง และที่สำคัญที่สุด—กรงเหล็กขนาดใหญ่หลายสิบกรงถูกวางเรียงรายอยู่กลางจัตุรัส ด้านในเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ป่าตัวเล็กตัวน้อยที่กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เสียงโห่ร้องด้วยความสะใจดังมาจากกลุ่มผู้เล่นสวมเกราะหรูหราลายตราสัญลักษณ์รูปเขี้ยวหมาป่าสีเงินสะท้อนแสงไฟ พวกเขาคือสมาชิกของ 'Shadow Fang' กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ "ลากพวกมันออกมาให้หมด! วันนี้กิลด์ของเราจะเคลียร์โซนป่ารอบนอกให้เกลี้ยง ไม่ให้เหลือเศษซากมอนสเตอร์ชั้นต่ำมารบกวนพื้นที่ล่าสมบัติของพวกเราอีก!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเย่อหยิ่งดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมเกราะทองคำประดับเพชร เขาคือหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนของกิลด์ Shadow Fang นามว่า 'โวล์ฟการ์ด' ลีโอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธที่ไม่ค่อยแสดงออกบ่อยนักกำลังเดือดพล่านขึ้นในอก เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นลูกสุนัขจิ้งจอกพายุ (Storm Fox) ตัวจิ๋วสีฟ้าครามในกรงขัง กำลังส่งเสียงร้องครางหงิงๆ ด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกเวทมนตร์โจมตี "พวกเขากำลังทำเกินไปแล้ว..." เซเฟอร์พึมพำเบาๆ ชักดาบออกจากฝักด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน มือหนาเอื้อมมาแตะไหล่ลีโอเพื่อเตือนสติ "ใจเย็นก่อนลีโอ การปะทะกับกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งตอนนี้ไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่" "ถ้าเราไม่ทำอะไร... ใครจะช่วยพวกมันล่ะเซเฟอร์?" ลีโอหันกลับมามองเพื่อนร่วมทาง ดวงตาสองข้างฉายแววเด็ดเดี่ยวชนิดที่เซเฟอร์ไม่เคยเห็นมาก่อน "มอนสเตอร์พวกนั้นไม่ใช่แค่วัตถุดิบในการเก็บเลเวล... พวกมันมีชีวิต มีความรู้สึกเหมือนกับพวกเรา" ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินออกจากเงาตึก มุ่งตรงไปยังกลางจัตุรัสที่มีผู้เล่นนับร้อยยืนล้อมรอบกรงขัง โดยมีพุดดิ้งเกาะแน่นอยู่บนศีรษะเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ ท่ามกลางสายตาดูแคลนและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของผู้เล่นกิลด์ Shadow Fang ที่มองมายังผู้เล่นแต่งตัวธรรมดาอย่างเขา "เฮ้ เจ้าหนูนักสำรวจ อยากมาลองของเล่นชิ้นใหม่ของกิลด์เราหรือไง?" โวล์ฟการ์ดหันมามองด้วยหางตา พร้อมกับกระตุกยิ้มเยาะ ยกดาบยาวขึ้นพาดบ่า "ถ้าอยากได้ซากมอนสเตอร์ไปทำยา ก็ไสกหัวไปซื้อที่ตลาดซะ ที่นี่เรากำลัง 'ทำความสะอาด' เมืองอยู่" ลีโอหยุดยืนอยู่ห่างจากกรงขังเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมจ้องมองตรงไปยังโวล์ฟการ์ดโดยไม่หลบสายตา "การกระทำของพวกคุณมันขัดต่อกฎของระบบนิเวศในเกม... และที่สำคัญที่สุด มันไร้มนุษยธรรม" เสียงหัวเราะครึกโครมดังลั่นไปทั่วจัตุรัสจากสมาชิกกิลด์ Shadow Fang โวล์ฟการ์ดหัวเราะร่าจนหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวลีโอโน้มใบหน้าลงมาขู่กระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงกล้ามาสอนสั่งกิลด์ Shadow Fang? อยากลองลิ้มรสความเจ็บปวดแบบพวกมันดูสักตั้งไหมล่ะ..." โวล์ฟการ์ดหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง "จัดการซะ เอาไอ้คนอวดดีนี่ไปขังไว้กับพวกมันด้วย!" อัศวินเกราะหนักสองคนพุ่งเข้ามาล็อกแขนลีโอจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว เซเฟอร์ชักดาบเตรียมพุ่งเข้าไปช่วย แต่จังหวะนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือเมืองเซเลสเทียก็มืดสนิทลงในฉับพลัน ลมพายุหมุนขนาดมหศจรรย์พัดกระโชกแรงจนผู้เล่นทุกคนต้องยกแขนขึ้นบังฝุ่นควัน เสียงคำรามต่ำลึกดังสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากเบื้องบน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นจากการหลับใหล โวล์ฟการ์ดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความตกใจ เมื่อกลุ่มก้อนเมฆสีดำทมิฬแยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหาสมุทรที่จ้องมองลงมายังจัตุรัสกลางเมือง—และเป้าหมายของมันคือร่างของลีโอที่กำลังถูกพันธนาการอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับผองเพื่อนมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!