เปิดฟาร์มจิ๋วฉบับกระเป๋า

“อยู่นิ่งๆ สิ เจ้าเด็กดื้อ! อย่าเพิ่งขยับ!” เสียงหอบหายใจของลีโอขาดเป็นห้วง ดวงตาคู่คมกวาดมองเงาดำมหึมาที่กำลังเบียดเสียดผุดขึ้นมาจากผืนดินราวกับซากศพในสุสาน รัศมีสีม่วงคล้ำแผ่ซ่านบีบอัดบรรยากาศรอบตัวจนออกซิเจนแทบเจือจาง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากลัวที่สุด—สิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มหล่นไปอยู่ตาตุ่มคือเจ้าก้อนสไลม์สีเหลืองนวลในอ้อมแขนต่างหาก พุดดิ้งส่งเสียงร้อง “จุ๊บ… จิ๊บ!” ออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เจ้าตัวจิ๋วเอียงคอสงสัย ใช้ลิ้นเล็กๆ เลียแก้มของเขาเบาๆ ทั้งที่รอบตัวพวกเขากำลังถูกโอบล้อมด้วยฝูง ‘ชาโดว์ฮาวด์’ หรือสุนัขเงาอสูรระดับสิบ ที่แยกเขี้ยวแหลมคมน้ำลายยืดเยื้อ ส่งเสียงขู่คำรามในลำคอต่ำๆ จนพื้นดินสะเทือน *แย่แล้ว… ถ้าใช้ดาบตอนนี้ พวกมันจะยิ่งแตกตัวเป็นเงาที่โจมตีไม่จบสิ้น…* ลีโอขบกรามแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดัน สัญชาตญาณนักสำรวจบอกเขาว่าความรุนแรงไม่ใช่ทางออกสำหรับมอนสเตอร์ที่เกิดจากความหวาดกลัวในดินแดนไร้ชื่อแห่งนี้ ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งแหวกความมืดเข้ามาขวางหน้า ประกายดาบสีเงินวาววับสะท้อนกับแสงจันทร์สลัว เซเฟอร์ในชุดเกราะหนังเบาหันกลับมามองเขาด้วยแววตาดุดัน แต่มีเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า “ลีโอ! นายจะยืนรอให้พวกมันงับหัวเป็นอาหารว่างรึไง? ถอยไปข้างหลัง ฉันจะเบิกทางให้เอง!” นักดาบหนุ่มคำรามลั่น เตรียมง้างท่าไม้ตายดาบวายุคลั่ง “เดี๋ยวก่อน เซเฟอร์! อย่าโจมตีพวกมันนะ!” ลีโอตะโกนห้ามสุดเสียง มือเรียวคว้าชายเสื้อเพื่อนร่วมทางไว้แน่นจนข้อพาสีขาวโพลน “พวกมันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเรา… ดูแววตาพวกมันสิ” เซเฟอร์ชะงักดาบในมือ หันมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “แววตา? นายเสียสติไปแล้วเหรอ ลีโอ นั่นมันมอนสเตอร์ป่าเถื่อนนะ!” แต่ก่อนที่เซเฟอร์จะได้เอ่ยท้วงอะไรไปมากกว่านั้น ลีโอก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาปล่อยตัวพุดดิ้งลงกับพื้น แล้วก้าวเท้าเปล่าออกจากแนวป้องกันตรงเข้าหาจ่าฝูงชาโดว์ฮาวด์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ร่างเงาพยศคำรามลั่น แยกเขี้ยวพร้อมขย้ำคอหอยเขาได้ทุกเมื่อ ลมหายใจอุ่นจัดพ่นใส่ใบหน้าของลีโอจนได้กลิ่นคาวสนิม ลีโอนิ่งงัน ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาค่อยๆ คุกเข่าลงช้าๆ เพื่อลดระดับสายตาให้อยู่ในระนาบเดียวกัน บังคับลมหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด แม้ฝ่ามือจะชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ *ได้โปรด… ฉันแค่อยากสร้างบ้านให้พวกเธอ…* ชายหนุ่มพึมพำในใจ พร้อมกับปลดปล่อยจิตอธิษฐานผ่านทักษะเฉพาะตัวที่ซ่อนเร้นมานาน ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้า ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจมัน ดวงตาคู่สีน้ำตาลอบอุ่นจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีแดงฉานของชาโดว์ฮาวด์ตัวนั้น ทันใดนั้น ฝ่ามือของลีโอแตะลงบนจมูกที่เย็นเฉียบของเจ้าหมาป่าเงา “เปรี๊ยะ… โครม!” ระเบิดแสงสีเขียวมรกตพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินรอบตัวเขาราวกับต้นไม้ยักษ์ที่เติบโตข้ามคืน รากไม้เรืองแสงถักทอเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นรั้วไม้โอ๊กโบราณสูงท่วมหัว โอบล้อมพื้นที่รกร้างว่างเปล่าให้กลายเป็นอาณาเขตส่วนตัวขนาดกะทัดรัด กลิ่นหอมของดินชื้นหลังฝนตกและดอกไม้อ่อนๆ ลอยอบอวลเข้ามาแทนที่กลิ่นอายความตายในพริบตา ฝูงชาโดว์ฮาวด์ที่เคยเกรี้ยวกราดสะดุ้งเฮือก อาการพยศดุร้ายแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง พวกมันทรุดตัวลงนอนหมอบกับพื้นหญ้านุ่มฟูที่งอกเงยขึ้นมาใหม่อย่างน่าอัศจรรย์ พุดดิ้งกระโดดดึ๋งๆ ไปบนหลังของจ่าฝูงเงาอย่างสนุกสนานโดยไม่มีใครกล้าทำร้าย เซเฟอร์อ้าปากค้าง ตาลุกโพลง ดาบในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นโดยไม่รู้ตัว “นี่มัน… นายทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย? เขตแดนเวทมนตร์ระดับตำนาน… นายปลดล็อกมันขึ้นมาได้ยังไง?!” ลีโอยันกายลุกขึ้น ปัดฝุ่นตามเข่าเบาๆ รอยยิ้มกว้างพิมพ์ใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหนื่อยล้า “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยเซเฟอร์… ฉันแค่สร้าง ‘บ้าน’ ให้พวกเขาก็เท่านั้นเอง” เขากวาดสายตามองไปรอบอาณาเขตใหม่ ฟาร์มจิ๋วฉบับกระเป๋าที่เต็มไปด้วยพืชพรรณเรืองแสง แปลงหญ้าอุ่นๆ สำหรับนอน และลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลรินขึ้นมาเองจากใต้ดิน มันคือสวรรค์บนดินสำหรับมอนสเตอร์ตัวน้อยอย่างแท้จริง “ยินดีต้อนรับสู่… ฟาร์มมอนสเตอร์แห่งแรกของเรานะ พุดดิ้ง” ลีโออุ้มเจ้าสไลม์นกกระจอกเทศขึ้นมาฟัดด้วยความหมั่นเขี้ยว ขณะที่เซเฟอร์ทำได้เพียงถอนหายใจยาวเหยียดกับความเหลือเชื่อตรงหน้า ทว่า… ความเงียบสงบในเขตแดนใหม่นี้อยู่ได้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ที่ดังสะท้านมาจากนอกรั้วไม้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคย ทำเอาลีโอและเซเฟอร์ต้องหันขวับไปมองพร้อมกันอย่างตกตะลึง เงาดำที่พุ่งเข้ามาคราวนี้ไม่ใช่M0nsterป่า แต่เป็นผู้เล่นสวมเกราะเหล็กสีดำสนิทนับสิบคนที่มีตราสัญลักษณ์กิลด์ ‘อัสนีทมิฬ’ ประทับอยู่บนอกเสื้อ และผู้นำกลุ่มนั้นก็คือชายหนุ่มที่ลีโอจำได้แม่นว่าเคยประกาศกร้าวว่าจะกวาดล้างมอนสเตอร์ทุกตัวในเซิร์ฟเวอร์นี้ให้สิ้นซาก… “โอ้โห… ซ่อนตัวอยู่ในเขตแดนลับนี่เองสินะ เจ้าพวกสวะรักสัตว์… นายคิดจริงๆ เหรอวะ ว่าแค่รั้วไม้ก๊อกแก๊กแค่นี้ จะกันพวกเราจากการกวาดล้าง ‘ขยะ’ ในเกมนี้ได้?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับฟาร์มจิ๋วแห่งนี้นะคะ!