ไข่ปริศนาและสมาชิกตัวแรก

"ถอยไปเซเฟอร์! เจ้านั่น... มันไม่ได้มาเพื่อเจรจา!" เสียงตะโกนของลีโอขาดห้วงไปเมื่อแรงอัดอากาศมหาศาลซัดกระหน่ำจนร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับรากไม้โบราณ หมอกสีดำสนิทที่แผ่ขยายออกมาก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้กลายเป็นกรงเล็บแห่งความมืดที่พยายามตะปบกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาสีแดงฉานคู่โตราวกับโคมไฟโลหิตจ้องมองทะลุความมืดมาที่พวกเขาทั้งสอง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ เซเฟอร์กัดฟันกรอด สัมผัสได้ถึงความต่างชั้นของพลังจนเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง มือหนากระชับดาบยาวในมือแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับวินาทีแห่งความเป็นความตาย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น เงาสูงใหญ่ตระหง่านนั้นกลับหยุดชะงัก เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสูดลมหายใจฟوتฟิต ราวกับเจ้าแห่งความมืดกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาด ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อย ความดุดันน่ากลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความงุนงงชั่วขณะ ก่อนที่เงาร่างมหึมานั้นจะค่อย ๆ ถอยร่นกลับเข้าไปในม่านหมอกอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและเศษซากใบไม้ที่ร่วงหล่น "มะ... มันเกิดอะไรขึ้นกันคะเนี่ย?" ลีโอพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นช้า ๆ พลางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตายังคงจ้องมองไปยังจุดที่เงาสีดำหายตัวไป เซเฟอร์ลดดาบลงอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบตัวด้วยความไม่ไว้วางใจ "ฉันไม่รู้... แต่ที่แน่ ๆ เจ้าตัวเมื่อกี้ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ธรรมดาในเขตเริ่มต้นแน่ ๆ ระวังตัวไว้ลีโอ ที่นี่อาจจะมีเบื้องหลังที่อันตรายกว่าที่เราคิด" ในจังหวะที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง ลีโอก็สังเกตเห็นบางสิ่งสะท้อนแสงเรืองรองอยู่ใต้รากไม้ที่เขาเพิ่งกระเด็นไปกระแทก เมื่อเดินเข้าไปใกล้และปัดเศษดินออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ "ไข่" ขนาดใหญ่เท่าศีรษะมนุษย์ พื้นผิวของมันปกคลุมด้วยลวดลายเรืองแสงสีฟ้าอ่อนและม่วงสลับกัน ราวกับดวงดาวในกาแล็กซี่อันไกลโพ้น และที่สำคัญ... มันกำลังส่งเสียง "ดึ๊บ ๆ" เบา ๆ คล้ายกับเสียงหัวใจเต้น [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่นลีโอได้รับ "ไข่มอนสเตอร์ปริศนา (ระดับตำนาน?)" จากเควสต์ลับ: เงาแห่งพงไพรโบราณ] หน้าต่างสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับข้อมูลเควสต์ที่อัปเดตอัตโนมัติ ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความปีติยินดี ความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหลงใหลในสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่กำลังรอวันลืมตาดูโลก "เซเฟอร์ ดูนี่สิคะ! มัน... มันคือไข่มอนสเตอร์จริง ๆ ด้วย!" ลีโอหันไปบอกเพื่อนร่วมทางด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มปริ ดวงเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่เจอของเล่นชิ้นโปรด เซเฟอร์ถอนหายใจยาวเหยียด เดินเข้ามาใกล้แล้วกอดอกมองไข่ใบนั้นด้วยสายตาสงสัย "ฉันว่านายควรระวังให้มากกว่านี้นะลีโอ ได้ของแปลกมาทีไร ความซวยมักจะตามมาด้วยทุกที... แล้วก็นั่น ดูเหมือนมันจะเริ่มขยับแล้ว" รอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนเปลือกไข่ ตามมาด้วยเสียงเป๊าะแป๊ะเบา ๆ ทั้งสองคนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวด้วยความลุ้นระลึก รอยร้าวขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแสงสว่างวาบสีพาสเทลสาดส่องไปทั่วบริเวณ *ปุv!* เสียงระเบิดเบา ๆ ราวกับฟองสบู่แตกดังขึ้น สิ่งที่ก้าวออกมาจากเศษเปลือกไข่ไม่ใช่สัตว์ร้ายน่ากลัวอย่างที่เซเฟอร์ระแวง แต่เป็นก้อนกลม ๆ นุ่มนิ่มสีชมพูพาสเทลที่มีความยืดหยุ่นสูง ดวงตากลมโตแป๋วแหววสีดำสนิท และที่น่ารักจนแทบละลายก็คือ บนหัวของมันมีขนปุกปุยสีขาวฟูฟ่องคล้ายกับหางนกกระจอกเทศจิ๋วปักอยู่ เจ้าก้อนนุ่มกระดึ๊บ ๆ เข้ามาหาลีโออย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งเสียงร้อง "พุด... พุดดิ้ง!" แล้วกระโดดแปะเข้าที่แก้มของลีโอเต็มแรง ลีโอหัวเราะคิกคักด้วยความจั๊กจี้และเอ็นดู มือบางโอบอุ้มเจ้าก้อนนุ่มนั้นขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม "โอ๋ ๆ ยินดีต้อนรับสู่โลกนี้นะคะเจ้าตัวเล็ก... ต่อไปนี้ฉันจะตั้งชื่อให้เธอว่า 'พุดดิ้ง' ดีไหมคะ?" เจ้าสไลม์นกกระจอกเทศส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างพอใจ มันเอาหัวถูไถกับคางของลีโอไปมาอย่างออดอ้อน ราวกับรู้จักกันมานานแรมปี เซเฟอร์ที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหลุดยิ้มออกมาบางเบา ความแข็งกร้าวในแววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ให้ตายเ่า... สุดท้ายนายก็แพ้ทางพวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ แบบนี้สินะลีโอ แต่ก็นั่นแหละ หน้าตามันดู... เอ่อ แปลกประหลาดดีพิลึก" "ไม่ได้แปลกประหลาดสักหน่อยค่ะ ออกจะน่ารักน่าชังขนาดนี้!" ลีโอย่นจมูกใส่เพื่อนหนุ่มอย่างหยอกล้อ พลางเปิดหน้าต่างสเตตัสเพื่อตรวจสอบข้อมูลของสมาชิกใหม่ [มอนสเตอร์: พุดดิ้ง (สไลม์นกกระจอกเทศ)] [ระดับ: 1 (เติบโตได้)] [ธาตุ: ความมืด / พิเศษ] [ทักษะพิเศษ: กลืนกินความทรงจำ, แปลงร่างเป็นก้อนนุ่ม, วิ่งเร็วเหนือเสียง (เฉพาะตอนตกใจ)] ในขณะที่ลีโอกำลังเพลิดเพลินกับการหยอกล้อกับพุดดิ้ง ทันใดนั้น เจ้าสไลม์น้อยก็หยุดชะงัก ขนสีขาวบนหัวตั้งชันขึ้น ดวงตากลมโตหันขวับไปมองยังพุ่มไม้ทึบเบื้องลึก ร่างกายนุ่มนิ่มพองลมขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอที่ฟังดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว เซเฟอร์ชักดาบออกจากฝักอีกครั้งโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศรอบตัวกลับมาเย็นเยียบขึ้นในพริบตา "ลีโอ... ดูเหมือนว่าเจ้าตัวที่อยู่ในหมอกเมื่อครู่ มันไม่ได้เดินจากไปไหนไกลเลย..." สิ้นเสียงของเซเฟอร์ กิ่งไม้หักดังกรอบแกรบ พร้อมกับเงาสلัวของสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์สวมชุดคลุมขาดวิ่น ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "ในที่สุด... ข้าก็ตามหาภาชนะแห่งพันธสัญญาพบเสียที..." ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและน่ารักของลีโอกับพุดดิ้งในตอนนี้นะคะ!