เทศกาลเก็บเกี่ยวประจำปีของเมือง

"อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องพวกมันเด็ดขาดค่ะ เซเฟอร์!" เสียงตะโกนของลีโอดังลั่นก้องอุโมงค์มืดทึบตัดผ่านเสียงคำรามกึกก้องของฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา ประกายไฟจากคบเพลิงในมือสั่นไหวรุนแรงตามแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่จ้องมองมาจากความมืดมิดไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้แก่ชายหนุ่มผู้รักสัตว์แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับฉายประกายความมุ่งมั่นและห่วงใยอย่างสุดซึ้ง ราวกับเด็กๆ ที่กำลังปกป้องครอบครัวของตัวเองจากอันตราย เซเฟอร์กระชับดาบในมือแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับของนักดาบหนุ่มผู้เจนจัดสนามรบ เขากัดฟันกรอดพลHางเหลือบมองสไลม์นกกระจอกเทศสีชมพูพาสเทล หรือ 'พุดดิ้ง' ที่กำลังพองตัวกลมดิ๊กด้วยความโกรธอยู่บนไหล่ของลีโอ "นายจะบ้าหรือไง ลีโอ! นั่นมันบอสระดับราชาเงาพ่วงด้วยสมุนระดับสูงอีกเป็นโขลงนะ! ทางออกสุดท้ายถูกพวกมันปิดตายหมดแล้ว ถ้าไม่สู้ เรา—" เซเฟอร์ยังพูดไม่ทันจบประโยค "ไม่ใช่เวลาสู้ค่ะ!" ลีโอขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน เขาทิ้งคบเพลิงลงกับพื้น ก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความกลัว พร้อมทั้งสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มส่งเสียงฮัมเพลงทำนองแปลกประหลาดที่นุ่มนวลและคุ้นเคยออกมาจากลำคอ ทำนองเพลงนั้น... มันคือบทเพลงกล่อมมอนสเตอร์ที่ลีโอใช้ยามพวกมันบาดเจ็บและหวาดกลัว ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้เซเฟอร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตะลึงงัน เสียงคำรามกึกก้องค่อยๆ เงียบลง แรงสั่นสะเทือนที่เคยแผ่นดินไหวเริ่มเบาบางลง ดวงตาสีแดงฉานนับคู่ไม่ถ้วนกะพริบปริบๆ ความดุดันน่าเกรงขามในตอนแรกมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยเงาสูงตระหง่านของราชาเงาที่ค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ ก้มหัวลงมาถูไถกับฝ่ามือของลีโออย่างออดอเซาะราวกับลูกแมวตัวน้อยๆ ที่กำลังอ้อนขอความรักจากเจ้าของ "เก่งมากค่ะเด็กๆ เป็นเด็กดีจริงๆ นะคะ" ลีโอยิ้มกว้าง ลูบศีรษะของบอสระดับตำนานด้วยความเอ็นดู พุดดิ้งกระโดดดึ๋งลงไปทักทายเหล่าสมุนเงาด้วยการพ่นฟองสบู่รูปดาวสีรุ้งกระจายไปทั่วอุโมงค์ มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวในคราแรก บัดนี้กลับกลายเป็นสวนสนุกขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น *** แสงแดดยามสายส่องกระทบหลังคาบ้านเรือนทรงยุโรปโบราณของ 'เมืองลูเมนเทีย' เมืองหลวงแห่งการค้าขายและจุดพักแรมหลักของผู้เล่น เสียงหัวoเราะและเสียงพูดคุยจอแจดังระงมไปทั่วจัตุรัสกลางเมือง เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของ "เทศกาลเก็บเกี่ยวประจำปี" เทศกาลที่ผู้เล่นและ NPC จะมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองผลผลิตและสัตว์เลี้ยงคู่ใจ "โอייה ดูนั่นสิแม่! ตัวอะไรน่ะ น่ารักจังเลย!" เสียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดกระโปรงลายลูกไม้ร้องอุทานเสียงหลง ชี้ไม้ชี้มือไปยังขบวนแห่ที่กำลังเดินเข้าสู่ประตูเมืองอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางผู้เล่นสายบู๊ที่สวมเกราะหนักติดอาวุธครบมือ ขบวนของลีโอกลับกลายเป็นจุดสนใจและสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งงาน ลีโอก้าวเดินนำขบวนด้วยรอยยิ้มสดใส สวมชุดนักสำรวจสีน้ำตาลอ่อนประดับด้วยขนนกหลากสี ข้างกายมีเซเฟอร์ที่เดินกอดอกทำหน้ามึนตึงแต่ก็คอยกวาดสายระแวดระวังความปลอดภัยให้อยู่ไม่ห่าง แม้ปากจะบ่นอุบอิบว่าตนเองกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นไปเสียแล้วก็ตาม แต่สิ่งที่สะกดทุกสายตาในจัตุรัส คือกองทัพมอนสเตอร์หลากสายพันธุ์ที่เดินตามหลังลีโอมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พุดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศตัวจิ๋ว แปลงร่างเป็นม้าหมุนขนาดย่อม ให้เหล่าภูติน้อยกระโดดขึ้นขี่อย่างสนุกสนาน ขณะที่ราชาเงาและฝูงสมุนเงาจากอุโมงค์มืดในวันนั้น บัดนี้สวมมงกุฎดอกไม้สดสีสันสดใสที่ลีโอถักให้ด้วยมือ เดินตามมาอย่างสง่างามโดยไร้ซึ่งจิตสังหารใดๆ พวกมันช่วยกันใช้งวงหรือกรงเล็บอันอ่อนโยนแจกจ่ายผลไม้ป่าฉ่ำน้ำให้กับผู้เล่นที่ยืนอออกันอยู่สองข้างทาง "เชิญชิมได้เลยนะคะ ผลไม้พวกนี้เก็บมาจากหุบเขาหมอกบริสุทธิ์ ปลอดภัยและหวานฉ่ำมากๆ ค่ะ" ลีโอส่งยิ้มหวานให้กับหญิงสาวผู้เล่นอาชีพนักเวทที่ยืนถือคฑาอยู่ใกล้ๆ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือมารับผลไม้สีทองคำจากอุ้งมือของราชาเงา "Eek!... มัน... มันไม่งับมือฉันใช่ไหมคะ?" นักเวทสาวถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "ไม่เลยค่ะ พวกเขาใจดีกว่าที่คิดเยอะนะคะ ลองลูบคางมันดูสิคะ ราชาเงาชอบที่สุดเลยล่ะค่ะ" ลีโอแนะนำอย่างใจเย็น เมื่อนักเวทสาวลองเอื้อมมือไปสัมผัสคางของบอสระดับตำนาน ราชาเนาก็ส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความเคลิบเคลิ้ม สร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากฝูงชนรอบข้าง บรรยากาศความหวาดกลัวที่ผู้เล่นเคยมีต่อมอนสเตอร์ป่าถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงในพริบตา ภาพของนักรบผู้เกรียงไกรยืนหยอกล้อกับมอนสเตอร์ตัวยักษ์กลายเป็นภาพที่งดงามและตราตรึงใจ "นายทำได้ดีนี่ ลีโอ" เซเฟอร์เอ่ยปากชมขึ้นเบาๆ ระหว่างที่ยืนพิงเสาหินอ่อน มองดูเด็กๆ วิ่งเล่นไล่จับกับสไลม์พุดดิ้งอย่างมีความสุข "ฉันไม่เคยคิดเลยว่า เกมนี้จะมีมุมแบบนี้อยู่ด้วย" "มอนสเตอร์ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อหรือเป้าหมายในการเก็บเลเวลหรอกนะคะ เซเฟอร์" ลีโอหันมามองเพื่อนร่วมทางด้วยแววตาสุกสกาว "พวกเขามีหัวใจ มีความรู้สึก และถ้าเรามอบความรักให้... พวกเขาก็พร้อมจะมอบความจริงใจกลับคืนมาเสมอค่ะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บรรยากาศรอบตัวในจัตุรัสก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เสียงดนตรีเฉลิมฉลองค่อยๆ เงียบเสียงลง สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกแรงจนคบเพลิงในงานดับวูบลงครึ่งหนึ่ง ฝูงมอนสเตอร์ของลีโอหยุดชะงักพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ราชาเงายกหัวขึ้นจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้าเบื้องบน พุดดิ้งบนไหล่ของลีโอพองขนตั้งชันและส่งเสียงร้องเตือนภัยแหลมสูง ลีโอขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่ฝูงชนจะแตกตื่นเมื่อพื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แรงสั่นจากมอนสเตอร์... มันคือแรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์โบราณที่ทรงพลัง กลางจัตุรัสกลางเมือง มิติอากาศบิดเบี้ยวเป็นรอยแยกสีดำสนิท ร่างของใครบางคนค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ พร้อมกับออร่าสีม่วงเข้มที่แผ่พุ่งกดทับผู้เล่นทุกคนจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ผู้เล่นคนนั้นสวมชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทปิดบังใบหน้าครึ่งบน มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏให้เห็น และที่น่าตกใจที่สุดคือ บนไหล่ของเขา... คือมอนสเตอร์ในตำนานที่ควรจะสูญพันธุ์ไปจากระบบเกมเมื่อสามปีก่อน! "ยินดีต้อนรับสู่เทศกาลเก็บเกี่ยว... เจ้าหนูนักสำรวจผู้โง่เขลา" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นสะท้อนก้องในหัวของลีโอ "แกคิดว่าแกกำลังปกป้องพวกมันอยู่สินะ... แต่แกรู้ไหม ว่าแกกำลังต้อนพวกมันเข้ามาสู่ 'หลุมพราง' ของฉันต่างหากล่ะ" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกองทัพมอนสเตอร์ป่วนๆ ในตอนนี้นะคะ!