มังกรตัวน้อยผู้พิทักษ์ความหนาว

เสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหวของกลไกหินโบราณที่บดเบียดกันดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บังคับให้ลีโอต้องพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างไร้กระบวนท่า พร้อมๆ กับที่เซเฟอร์ชักดาบเล่มยาวออกมารับแรงกระแทกจากเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาปิดกั้นทางถอยหลังอย่างสมบูรณ์ ความมืดมิดเข้าโอบล้อมพวกเขาในชั่วพริบตา มีเพียงแสงเรืองรองอ่อนๆ จากผลึกหินแปลกปลอมบนผนังอุโมงค์เท่านั้นที่ช่วยขับไล่ความมืดทึบให้เจือจางลงได้บ้าง "ให้ตายสิ ดูเหมือนเราจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเข้าสู่เขตหวงห้ามเข้าเสียแล้วล่ะค่ะ..." เซเฟอร์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงของนักดาบหนุ่มเจือความเคร่งเครียด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบกายเพื่อประเมินสถานการณ์ ขณะที่พุดดิ้ง—สไลม์นกกระจอกเทศคู่ใจ—กระโดดเกาะไหล่ของลีโอแน่น ขนนกสีพาสเทลพองฟูด้วยความหวาดกลัว ร่างกายนุ่มนิ่มสั่นเทาจนลีโอต้องยกมือขึ้นลูบปลอบประโลมเบาๆ "ไม่เป็นไรนะพุดดิ้ง พวกเราจะหาทางออกไปด้วยกัน" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นอับชื้นและไอความเย็นจัดที่พัดโชยมาจากเบื้องลึกของอุโมงค์ทำให้ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ยิ่งเดินลึกเข้ามาเท่าไหร่ อุณหภูมิรอบตัวก็ยิ่งดิ่งฮวบลงราวกับพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่ช่องแช่แข็งธรรมชาติ แผ่นน้ำแข็งบางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นตามรอยแตกของผนังหิน ความเงียบงันปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งมีเสียงสะอื้นแผ่วเบา... ดังเล็ดลอดออกมาจากซอกหินอัคนีขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า *กรร... ฮึמת...* เสียงคำรามต่ำสร้อยที่เจือด้วยอาการเจ็บปวดดังแว่วมา ลีโอชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาสดใสเป็นประกายด้วยความห่วงใยพุ่งตรงไปยังต้นตอของเสียงนั้นโดยไม่ลังเล แม้เซเฟอร์จะเอื้อมมือมาแตะไหล่ห้ามปรามไว้ด้วยความระแวดระวัง แต่ลีโอกลับส่ายหน้าช้าๆ พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนที่มักจะใช้เวลารักษาเหล่ามอนสเตอร์บาดเจ็บเสมอ "เซเฟอร์ ได้ยินเสียงนั้นไหมคะ... เขาไม่ได้กำลังขู่พวกเรา เขากลังร้องขอความช่วยเหลือต่างหาก" ลีโอก้าวเดินย่องเข้าไปใกล้ซอกหินนั้นอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เป็นการคุกคามเจ้าของถิ่น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้หัวใจของนักสำรวจหนุ่มกระตุกวูบด้วยความเวทนา ภายในโพรงหินเล็กๆ นั้น มีสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าสุนัขพันธุ์เล็กกำลังขดตัวสั่นเทาดิก เกล็ดสีแดงเข้มที่ควรจะเปล่งประกายเจิดจ้ากลับหม่นหมองและถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน ปีกคู่เล็กพับลู่ติดลำตัว และทุกครั้งที่มันพ่นลมหายใจออกมา ก็จะมีสะเก็ดไฟดวงเล็กๆ กระเด็นออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งทันทีที่สัมผัสความหนาว "โอ... เจ้าตัวน้อย..." ลีโอย่อตัวลงช้าๆ นั่งคุกเข่าลงบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เขาได้กลิ่นอายความร้อนที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดในตัวของมัน เจ้ามังกรไฟจิ๋วส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ อย่างหวาดระแวง ดวงตากลมโตสีอำพันจ้องมองมนุษย์แปลกหน้าด้วยความหวาดกลัว มันพยายามอ้าปากพ่นไฟเพื่อป้องกันตัว แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงควันสีเทาจางๆ กับอาการไอโขลกอย่างน่าเวทนา พิษไข้และความหนาวเหน็บกำลังกัดกินพลังชีวิตของมันทีละน้อยในสถานที่ปิดตายแห่งนี้ "ชูส์... ไม่เป็นไรนะเด็กดี ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอกค่ะ" ลีโอไม่ถอยหนี เขากลับเลือกที่จะยื่นมือเปล่าออกไปช้าๆ ปล่อยให้อไออุ่นจากฝ่ามือแผ่ซ่านออกไปในอากาศอันหนาวเหน็บ พุดดิ้งเองก็เข้าใจสถานการณ์ มันกระโดดลงจากไหล่ กลิ้งเข้าไปใกล้เบาๆ พร้อมกับแปลงร่างเป็นเบาะนุ่มอุ่นๆ เพื่อช่วยซับความเย็นจากพื้นหินให้เจ้ามังกรน้อย มังกรไฟจิ๋วนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มันกะพริบตาปริบๆ มองมือของลีโอสลับกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจและความเมตตา ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากสัมผัสแผ่วเบานั้นค่อยๆ ละลายกำแพงความหวาดระแวงในใจของมันลงทีละน้อย ในที่สุด เจ้าตัวน้อยก็ยอมลู่หัวลง ยอมให้ฝ่ามืออุ่นๆ ของลีโอลูบไล้แผ่นหลังที่สั่นเทาของมันอย่างแผ่วเบา "เก่งมากค่ะเด็กดี... หนาวมากสินะคะ" ลีโอยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก เขารีบหยิบยาสมุนไพรฟื้นฟูพลังชีวิตและกระตุ้นธาตุไฟสำหรับมอนสเตอร์ระดับหายากออกจากกระเป๋าไอเทม ป้อนให้มันอย่างทะนุถนอม หยดน้ำยาอุ่นๆ ไหลผ่านลำคอของเจ้ามังกรจิ๋ว ทันใดนั้น แสงสีส้มอบอุ่นก็สว่างวาบขึ้นรอบตัวมัน เกล็ดน้ำแข็งที่เกาะตามตัวเริ่มละลายกลายเป็นไอระเหย พลังชีวิตที่เคยร่อแร่ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว *ฟ่อ...* เจ้ามังกรไฟส่งเสียงร้องอย่างพึงพอใจ มันใช้หัวถูไถกับฝ่ามือของลีโอราวกับลูกแมวตัวน้อยออด้อนเจ้าของ ก่อนจะกางปีกเล็กๆ ออกแล้วกระโจนขึ้นมาขดตัวอยู่บนตักของลีโออย่างยอมจำนนแต่โดยดี พร้อมกับไอคอนสถานะ 'เป็นมิตรสูงสุด' และ 'ยินดีติดตาม' ปรากฏขึ้นเหนือหัวของมันทันที "สำเร็จแล้วนะคะลีโอ ดูท่าทางเจ้าตัวน้อยจะติดคุณแจเสียแล้วล่ะครับ" เซเฟอร์กล่าวแซ้าด้วยรอยยิ้มจางๆ ยอมเก็บดาบเข้าฝักเมื่อเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนเป็นความอบอุ่น ลีโอยิ้มรับอย่างมีความสุข เขากอดเจ้ามังกรไฟจิ๋วแนบอก เตรียมจะพาเพื่อนใหม่กลับสู่ฟาร์มแสนอบอุ่นของพวกเขา แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังก้าวตรงเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องลึก พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ทำให้หินบนเพดานอุโมงค์ร่วงหล่นลงมาราวกับฝน และที่น่าตกใจที่สุดคือ ดวงตาสีแดงฉานนับคู่ไม่ถ้วนกำลังจ้องมองพวกเขาจากความมืดมิด โดยมีเงาสูงตระหง่านของมอนสเตอร์ระดับบอสกำลังก้าวออกมาขวางทางออกสุดท้ายของพวกเขาเอาไว้ทั้งหมด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเหล่ามอนสเตอร์จิ๋วในทุกๆ ตอนนะคะ!