วิกฤตอาหารหมดสต็อก!

"คลังแสง... เกลี้ยงสนิทค่ะ" เสียงถอนหายใจของลีโอดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินของฟาร์ม มอนสเตอร์จิ๋วในความดูแลของเขากำลังส่งเสียงร้องระงมด้วยความหิวโหย เจ้าพุดดิ้ง สไลม์นกกระจอกเทศตัวจิ๋วที่ปกติมักจะกระโดดโลดเต้นด้วยความร่าเริง ตอนนี้กลับนอนแปะอยู่กับพื้น ปล่อยให้หนวดสีฟ้าใสลู่ลงอย่างน่าสงสาร ดวงตากลมโตคู่โตคลอหน่วงไปด้วยหยดน้ำตาใสแจ๋วราวกับจะขาดใจ บนชั้นวางไม้โอ๊กเก่าแก่ที่เคยอัดแน่นไปด้วยผลไม้เรืองแสงและสมุนไพรบำรุงกำลัง บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเศษฝุ่นละออง เหตุการณ์ความวุ่นวายจากกิลด์บลัดดี้ แฟงค์ที่ชายป่าโบราณในตอนก่อน ทำให้การขนส่งเสบียงจากพ่อค้าเร่ถูกตัดขาดอย่างกะทันหัน และที่แย่ไปกว่านั้น เบอร์รี่สีรุ้ง—อาหารโปรดและสิ่งจำเป็นในการรักษาสมดุลพลังงานของมอนสเตอร์สายพันธุ์หายากในฟาร์ม หมดสต็อกลงในเช้าวันนี้พอดิบพอดี "โธ่ พุดดิ้งคนเก่ง อดทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่ลีโอจะหาทางแก้ปัญหาเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" ลีโอทรุดตัวลงคุกเข่า มือเรียวสวยลูบหัวสไลม์น้อยอย่างทะนุถนอม แม้ใบหน้าของเขาจะยิ้มแย้มปลอบโยนสัตว์เลี้ยง แต่แววตาสีน้ำตาลเข้มกลับฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ความฝันของเขาคือการสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้มอนสเตอร์ทุกตัวในโลก VRMMO แห่งนี้ แต่ถ้าพวกมันต้องมาอดอยากในฟาร์มของเขาเอง ความตั้งใจทั้งหมดก็คงไม่ต่างอะไรกับวิมานในอากาศ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่บันไดทางลง เซเฟอร์ นักดาบหนุ่มมือฉมังผู้สวมชุดเกราะหนังสีเข้มก้าวเข้ามาในห้อง แววตาคมกริบกวาดมองสภาพความอดอยากเบื้องหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนสนิท "นายก็เห็นสถานการณ์ข้างนอกแล้วนะ ลีโอ" เซเฟอร์เปิดฉากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง "หลังจากที่พวกกิลด์บลัดดี้ แฟงค์ไปสร้างเรื่องไว้ที่ชายป่าโบราณจนปลุกฝูงมอนสเตอร์โบราณตื่นขึ้นมา ตอนนี้เส้นทางคมนาคมทั้งหมดถูกประกาศเป็นเขตอันตรายระดับสีแดง ระบบเกมไม่อนุญาตให้พ่อค้า NPC เดินทางผ่านเด็ดขาด ถ้าดื้อดึงออกไปตอนนี้... นายอาจจะไม่ได้กลับมา" "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย มอนสเตอร์พวกนี้ก็จะป่วยและสูญเสียพลังชีวิตไปทีละตัวนะคะ เซเฟอร์" ลีโอยืดตัวขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ น้ำเสียงของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "นายก็รู้ว่าเบอร์รี่รุ้งไม่ได้หาได้ทั่วไป มันเติบโตแค่ที่เดียวในตอนนี้... บนยอดเขาหิมะกาลเวลา" เซเฟอร์ขมวดคิ้วแน่น มือหนากำด้ามดาบข้างกายโดยไม่รู้ตัว "ภูเขาไฟหนาวเหน็บนั่นน่ะเหรอ? บ้าไปแล้ว ลีโอ ที่นั่นไม่ใช่แค่หนาวจนช่องเก็บของแช่แข็ง แต่สภาพอากาศแปรปรวนระดับนั้นมันคือดันเจี้ยนระดับสูงที่ผู้เล่นสายต่อสู้ยังต้องคิดแล้วคิดอีก นายเป็นแค่นักสำรวจสายฟาร์มนะ!" "นักสำรวจก็คือนักสำรวจที่ต้องปกป้องชีวิตในความดูแลของตัวเองค่ะ" ลีโอตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาเดินไปหยิบเป้สะพายหลังและตรวจสอบอุปกรณ์กันหนาวอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่ได้ขอให้เซเฟอร์ต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยหรอกนะคะ ถ้าเป็นห่วงเรื่องกิลด์บลัดดี้ แฟงค์ นายอยู่ที่นี่คอยดูแลฟาร์มให้ฉันก็พอ" เซเฟอร์มองแผ่นหลังบางที่กำลังจัดเตรียมของอย่างคล่องแคล่ว ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมห้องใต้ดินอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่นักดาบหนุ่มจะพ่นลมหายใจยาวออกมาด้วยความยอมจำนน "ให้ตายสิ... นายเนี่ยนะ มักจะทำให้ฉันต้องลำบากอยู่เรื่อย" เซเฟอร์ถอดผ้าคลุมไหล่หนาผืนโปรดของตนออกมาคลุมทับให้ลีโอ ดวงตาคมเหลือบมองพุดดิ้งที่ส่งเสียงร้องดีใจเบาๆ "ใครจะยอมปล่อยให้นายเดินไปเป็นอาหารของมอนสเตอร์น้ำแข็งคนเดียวเล่า เตรียมตัวให้พร้อม... ฉันจะไปส่งนายที่ปากทางเข้าภูเขาไฟ อย่างน้อยก็ขอให้แน่ใจว่านายจะไม่กลายเป็นก้อนน้ำแข็งซะก่อน" การเดินทางสู่ภูเขาไฟหนาวเหน็บเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายตาเป็นห่วงของเหล่ามอนสเตอร์ในฟาร์ม ลีโอและเซเฟอร์ฝ่าลมหนาวที่พัดกระโชกแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเข้าใกล้เขตภูเขาไฟ อุณหภูมิรอบตัวก็ดิ่งลงจนติดลบ บรรยากาศรอบด้านถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบและเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับที่กัดกินค่าความอบอุ่นในร่างกายอย่างรวดเร็ว ตลอดทาง ลีโอต้องใช้คบเพลิงพิเศษคอยละลายน้ำแข็งที่เกาะตามทางเดิน ขณะที่เซเฟอร์คอยกวาดตามองรอบกายอย่างระแวดระวัง เพราะที่นี่ไม่ใช่แค่พื้นที่ธรรมดา แต่เป็นดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้จากอดีต "ใกล้ถึงเขตหุบเขาเบอร์รี่รุ้งแล้วล่ะค่ะ อีกแค่ประมาณสองร้อยเมตรเท่านั้น" ลีโอหอบหายใจเบาๆ ไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากที่เริ่มซีดเซียวจากความหนาวเย็น แต่ทว่า... ฝีเท้าของเซเฟอร์กลับหยุดชะงักกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังหน้าลีโอไว้โดยสัญชาตญาณ มือขวากระชับดาบแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว "เซเฟอร์ มีอะไรเหรอคะ?" ลีโอเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางชะโงกหน้ามองผ่านไหล่ของเพื่อนสนิทออกไปเบื้องหน้า ในความมัวซองของหมอกหนาทึบและเงาสะท้อนของภูเขาน้ำแข็ง เงาร่างมหึมานับสิบกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา และสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือดวงตาสีฟ้าเรืองแสงนับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขาจากเบื้องบน... ไม่ใช่เพราะพวกเขาคือผู้บุกรุก แต่เพราะพวกมันกำลังล้อมกรอบบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าไว้ตรงกลาง ร่างเงาปริศนาที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกหนา ไม่ใช่สัตว์อสูรน้ำแข็งทั่วไป แต่มันคือโครงกระดูกมังกรโบราณขนาดมหึมาที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิท และเหนือหัวกะโหลกนั้น มีร่างเงาของบุคคลคุ้นเคยคนหนึ่งกำลังยืนตระหง่านอยู่... ผู้นำกิลด์บลัดดี้ แฟงค์ ที่กำลังแสยะยิ้มเยาะเย้ยให้กับความพยายามของพวกเขา! "ยินดีต้อนรับสู่อุโมงค์ไร้ทางออกนะ... นักสำรวจตัวน้อย" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังแทรกสายลมหนาว พร้อมกับประตูหินยักษ์ด้านหลังของพวกเขาที่ปิดตายลงในพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าความหนาวเหน็บและลุ้นไปกับลีโอนะคะ!