ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ๆ ไม่สามารถกลบกลิ่นอายความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องครัวสเตนเลสสตีลเงาวับแห่งนี้ได้เลยแม้แต่น้อย "ผมให้เวลาคุณคิดสามวินาที, คุณสายลับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นของคินน์ดังขึ้น พร้อมกับคมมีดเชفสเตนเลสยาวแปดนิ้วที่ถูกวางลงบนเขียงไม้อย่างแม่นยำและไร้เสียงกระแทก แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือกเล็กๆ ดวงตาคมกริบของเชฟหนุ่มอัจฉริยะมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตา ทอดมองร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ด้วยแววตาคาดคั้น รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ทั้งที่ในใจกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เธอเพิ่งรอดพ้นจากการสะกดรอยตามของพวกอิทธิพลมืดมาหมาดๆ และการที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้โผล่พรวดเข้ามาช่วยชีวิตเธอกลางตรอกมืดเมื่อคืน ไม่ได้แปลว่าเธอจะต้องยอมก้มหัวให้เขาควบคุมชีวิตส่วนตัว—โดยเฉพาะเรื่องปากท้อง "สามวินาทีมันน้อยไปสำหรับคนสมองไวอย่างฉันค่ะ... เอ้ย! อย่างผม... เอ๊ย! ให้ตายสิ!" รินรดาเผลอหลุดคำพูดประชดประชันออกมาจนเกือบเสียฟอร์ม เธอสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อรู้ตัวว่าเกือบหลุดสรรพนามหลุดโลกออกไปต่อหน้าผู้ชายที่เก๊กที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอในรอบสิบปี "สติของคุณดูจะกระจัดกระจายพอกับข้าวของในห้องครัวผมเมื่อคืนนี้นะครับ" คินน์ปรายตามองซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกระป๋องกาแฟเบอร์ทูที่ถูกกองระเกะระระกะอยู่มุมซิงค์ "ถ้าผมไม่เข้ามาแทรกแซง ป่านนี้กระเพาะของคุณคงทะลุเพราะสารเคมีและผงชูรสไปนานแล้ว... รินรดา" ชื่อที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้น ทำให้หัวใจของสายสืบสาวกระตุกวูบ คินน์ไม่ได้แค่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เขายังถือไพ่เหนือกว่าทุกใบในมือ "โอเค! ยอมรับก็ได้ว่าฉันพึ่งพาตัวเองเรื่องอาหารการกินไม่ได้ดีนักในช่วงทำคดี" รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมลดทิฐิลงครึ่งหนึ่งเมื่อนึกถึงเป้าหมายสำคัญของภารกิจลับระยะยาวที่เธอได้รับมอบหมาย "แต่การให้เชฟระดับมิชลินสตาร์อย่างคุณมาคอยดูแลโภชนาการแบบตัวติดกัน 24 ชั่วโมง มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ... เอ๊ย! ครับ!" คินน์ชะงักมือที่กำลังจัดเรียงขวดเครื่องเทศ เขาหันกลับมามองเธอเต็มตา ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม แต่แววตาไหววูบด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์ทีละก้าว จนรินรดาต้องเผลอถอยหลัง "คุณคิดว่าผมว่างงานมากหรือครับ, คุณรินรดา?" เสียงของเขาต่ำลงจนชิดริมหู เมื่อคินน์โน้มตัวลงมาท้าวแขนกับขอบเคาน์เตอร์ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "งานในครัวของผมมีมูลค่าเป็นหลักล้านต่อเดือน... แต่ที่ผมต้องมานั่งปวดหัวกับสายลับสมองเพชรแต่ไม่ยอมกินข้าวคือก ารแลกเปลี่ยน" "แลกเปลี่ยน? แลกกับอะไร?" รินรดาเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ระยะห่างระหว่างใบหน้าจะเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเธอได้กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่และเลมอนที่ติดตัวเขา "แลกกับการที่ผมจะช่วยคุ้มครองความปลอดภัยให้คุณจาก 'ภาคิน' ทางอ้อม... ผ่านเมนูอาหารที่จะไม่มีวันทำให้คุณเป็นพิษในกระเพาะ" คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชา "เพราะถ้าคุณตายคาคดีนี้... ใครจะมาเป็นคนรับฟังผมบ่นเรื่องวัตถุดิบคุณภาพต่ำกันล่ะครับ" คำพูดกึ่งประชดกึ่งห่วงใยนั้นทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเชฟหนุ่ม รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นบางเบาที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของภารกิจอันตรายนี้ "คุณนี่มัน... ปากเสียเป็นบ้าเลยคินน์" รินรดาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีเรื่อโดยไม่ทราบสาเหตุ "แต่ก็นั่นแหละ... ฉันมีทางเลือกอื่นซะที่ไหนล่ะ" "ไม่มีหรอกครับ" คินน์ผละตัวออกมารอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เป็นครั้งแรก "เพราะฉะนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมนูทุกมื้อของคุณต้องผ่านการอนุมัติจากผม... และห้ามมีข้อแม้เด็ดขาด" บรรยากาศในห้องครัวกำลังผ่อนคลายลง รินรดากำลังจะอ้าปากต่อSปากต่อคำตามนิสัยเดิม แต่จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านอาหารที่ปิดทึบก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างรุนแรง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคินน์และรินรดาชะงักกึก หันขวับไปมองบานประตูพร้อมกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว ร่างสูงของเชฟหนุ่มส่งสัญญาณมือห้ามรินรดาขยับเขยื้อน ก่อนจะหยิบมีดสเตนเลสขึ้นมาถือไว้อย่างระแวดระวัง ชายหนุ่มก้าวเท้าเงียบเชียบไปป์ยังประตูกระจก แล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความลังเล ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลับไม่ใช่ศัตรูคู่อาฆาตอย่างที่ทั้งคู่คาดคิด ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเปียกโชกไปด้วยหยาดฝนยืนหอบหายใจรุนแรง ดวงตาคมปลาบกวาดมองเข้ามาในร้านก่อนจะหยุดนิ่งที่รินรดา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "สวัสดีครับ... เชฟคินน์ และคุณสายสืบ... ดีใจจังที่ยังอยู่พร้อมหน้ากัน" ภาคินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" เสมอมานะครับ