แชตกลุ่มนรกที่ชื่อว่า 'ทีมจีบเด็ก'

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมันในร้านกาแฟใต้หอพักดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งติด เป็นจังหวะจะโคนราวกับเสียงเคาะประตูบ้านของยมทูต ต้นหนาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูดชานมไข่มุกจนแก้มป่องสะดุ้งสุดตัว หลอดพลาสติกในปากเกือบหลุดร่วง เขานิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาด้วยความเร็วระดับแสง ให้ตายเถอะ... แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่หัวใจเต้นผิดจังหวะจนเกือบทะลุออกมานอกอก หน้าของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แล้วนี่มันกลุ่มอะไรอีกวะเนี่ย! หน้าจอแสดงผลห้องแชต์กลุ่มใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของใครบางคน ชื่อกลุ่มสะดุดตาจนต้นหนาวอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะตรงหน้า *“ทีมจีบเด็ก (แต่เด็กด่าเก่งชิบหาย)”* สมาชิกในกลุ่มมีอยู่สี่คนถ้วน — สิงห์ (พี่ข้างห้องตัวแสบ), ไอ้กรณ์ (วิศวะปากหมาเพื่อนสนิทสิงห์), ยัยมะลิ (เพื่อนสนิททรยศของเขาเอง) และตัวเขา... ต้นหนาว ผู้ตกเป็นเหยื่อในแผนการชั่วร้ายที่กำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ [กรณ์]: @สิงห์ ไอ้น้องหนาวมันอ่านแล้วเว้ย มึงเปิดฉากเลยดิ รออะไรอยู่ หรือกลัวโดนมันเอาตีนลูบหน้าก่อนวะฮ่าๆๆๆ [มะลิ]: รูปคู่เมื่อวานที่กูถ่ายตอนมันกินไอติมแล้วเลอะมุมปาก... กูลงสตอรี่ไอจีแท็กมันเรียบร้อยค่ะทุกคน ยอดวิวพุ่งกระฉูดร้อยแปดสิบคนภายในสองนาที ต้นหนาวดังใหญ่แล้วนะเพื่อนรัก 🥳 [ต้นหนาว]: @มะลิ อีมะลิ! มึงกล้าดียังไงเอารูปนั้นลง! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย ไม่่งั้นกูจะแฉรูปตอนมึงนอนกรนน้ำลายยืดคาห้องสมุดลงกลุ่มคณะ! [สิงห์]: ใจเย็นๆ ครับเด็กน้อย รูปนั้นน่ารักดีออก พี่กดหัวใจให้สตอรี่มะลิไปสามดวงติดแล้วเนี่ย ขอบใจมากนะมะลิ เดี๋ยววันหลังพี่เลี้ยงกาแฟ [มะลิ]: ยินดีค่ะพี่สิงห์ เพื่ออนาคตสะใภ้บ้านนี้ มะลิทำได้ทุกอย่าง! [ต้นหนาว]: สะใภ้พ่อมึงดิ! ไอ้พี่สิงห์ มึงสั่งให้เพื่อนมึงแล้วก็เพื่อนกูหยุดบ้าสักทีได้ไหมวะ รำคาญ! ต้นหนาวพิมพ์ข้อความด้วยความเร็วสูง นิ้วเรียวกระแทกแป้นพิมพ์จนแทบพัง ระบายความหัวร้อนลงไปในตัวหนังสือ แต่ดูเหมือนว่าปลายทางจะไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งสนุกสนานเสียด้วยซ้ำ บรรยากาศในร้านกาแฟช่วงบ่ายแก่ๆ ค่อนข้างเงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำตัดกับความเดือดดาลในอกของนักศึกษาคณะบริหารปีสองอย่างสิ้นเชิง ต้นหนาวเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว เผื่อว่าไอ้บ้านั่นจะแอบนั่งซุ่มมองเขาอยู่แถวนี้ แต่นอกจากน้องแมวเปอร์เซียตัวอ้วนที่นอนเกียจคร้านอยู่บนโซฟาเบาะนวมแล้ว ก็ไม่มีเงาของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่งเลยสักคน ครู่ต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นแชต์ส่วนตัวจาก "พี่สิงห์" [พี่สิงห์]: ลงมาข้างล่างดิ [ต้นหนาว]: ไม่ลง! กูไม่ว่าง! กูจะกินชานมไข่มุก! [พี่สิงห์]: ชานมไข่มุกแก้วนั้นน้ำตาลเกินโควตาแล้วนะเด็กดื้อ เดี๋ยวพุงออกแล้วพี่ไม่รับผิดชอบนะ [ต้นหนาว]: เสือก! พุงกู กิโลฯ ละเท่าไหร่ก็เงินกู ไม่ได้ขอเงินมึงซื้อกินสักบาท! [พี่สิงห์]: เปล่าพูดเรื่องเงิน... หมายถึงถ้าพุงออก เดี๋ยวพี่ไม่มีที่ให้ซบต่างหาก ลงมานี่เลย สามนาทีถ้ายังไม่เห็นหน้า จะขึ้นไปลากคอกลับห้องจริงๆ ด้วย ต้นหนาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตากลมโตตวัดมองข้อความนั้นด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด อยากจะพิมพ์ด่ากลับไปสักร้อยบรรทัดให้สมกับความกวนประสาท แต่ลึกๆ แล้ว... ขาสองข้างกลับขยับลุกขึ้นยืนเก็บกระเป๋าโดยอัตโนมัติเสียอย่างนั้น ให้ตายเถอะ เขาแพ้ทางสายตาคู่นั้น แพ้รอยยิ้มมุมปากแบบนั้น และแพ้เสียงทุ้มต่ำที่ชอบกระซิบใกล้ๆ หูทุกทีสิน่า! เมื่อก้าวพ้นประตูร้านกาแฟออกมารับไอแดดอุ่นๆ ของยามบ่าย ต้นหนาวก็กวาดสายตาไปรอบบริเวณลานจอดรถใต้หอพัก และพบกับเป้าหมายทันที สิงห์ยืนพิงสะโพสอบกับรถมอเตอร์ไซค์คันโปรด มือข้างหนึ่งถือกระป๋องกาแฟดำ อีกข้างกดโทรศัพท์เล่นอย่างไม่รีบร้อน แสงแดดที่สาดส่องลงมากระทบกับสันจมูกโด่งและกรอบหน้าคมคายนั้น ทำให้ภาพตรงหน้าดูราวกับฉากในซีรีส์เกาหลีไม่มีผิดเพี้ยน น่าหมั่นไส้ชิบหาย... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงดูดีได้ตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนยืนหายใจเฉยๆ วะเนี่ย "มายืนทำหน้ายักษ์อะไรตรงนี้ครับ หืม?" สิงห์ส่งเสียงทักขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางเดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ทำให้ต้นหนาวเผลอชะงักไปชั่วขณะ "ใครทำหน้ายักษ์ไม่มี๊!" ต้นหนาวเสียงสูงกลบเกลื่อน รีบเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาพราวระยับคู่นั้น "แล้วนี่เรียกกูลงมามีอะไร มึงว่างมากนักหรือไงไอ้พี่บ้า ถึงได้ไปตั้งกลุ่มปัญญาอ่อนกับยัยมะลิอะ ห๊ะ?" สิงห์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นอยู่ในอกจนต้นหนาวรู้สึกได้ ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่กว้างเกือบจะชนกับไหล่บางของเขา "ก็ไม่ได้ว่างหรอกนะ..." สิงห์เว้นจังหวะไปนิด ดวงตาคมกริบก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนทำแก่งอนแก้มป่องอยู่ข้างๆ "แต่ถ้าเรื่องจีบเด็ก... พี่ว่างตลอด 24 ชั่วโมงครับ" พับผ่าสิ! คำหยอดหน้าตายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาต้นหนาวสำลักอากาศหายใจเข้าไปเต็มปอด หน้าที่ขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ร่างบางถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างสั่นเทา "มะ... มึงพูดบ้าอะไรเนี่ย! ใครเด็กมึง! แล้วใครให้มาหยอดวะ กูบอกกี่ครั้งแล้วว่ากูไม่เล่น!" "ไม่ได้เล่นสักหน่อย พี่จริงจังนะเนี่ย" สิงห์ยิ้มกริ่ม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตรงหน้าจนมุม "ดูกลุ่มเมื่อกี้ดิ เพื่อนมึงยังเชียร์เลย หรือว่าเราจะข้ามขั้นตอนจากจีบ ไปเป็นแฟนกันเลยดี หืม?" "แฟนพ่อมึงดิไอ้พี่สิงห์! ออกไปเลยนะ! ถอยไปไกลๆ เลย!" ต้นหนาวโวยวายเสียงดังลั่น ลนลานจนทำแก้วชานมไข่มุกเกือบหลุดมือ ร่างบางหันหลังขวับเตรียมจะวิ่งหนีกลับขึ้นห้องพักให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเขาก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความจากแชต์ส่วนตัวที่สิงห์เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ต้นหนาวก้มลงมองหน้าจอโดยสัญชาตญาณ และข้อความนั้นก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึกทันที [พี่สิงห์]: ถ้าไม่อยากเป็นแฟน... งั้นคืนนี้เปลี่ยนมาเป็น 'เมีย' พี่แทนไหมล่ะครับ? พี่ยินดีต้อนรับเสมอนะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนจนคิดคำด่าไม่ออก มือสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก รีบกดปุ่มยกเลิกข้อความและการกระทำทุกอย่างด้วยความลนลาน แต่ทว่า... ปลายทางกลับกดอ่านและส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตกลับมาทันที พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาจากด้านหลัง "หึๆ... อ่านแล้วไม่ตอบ แปลว่าตกลงใช่ไหมครับ เด็กดี" ต้นหนาวตัวชาวาบ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นแบบทวีคูณจนเขารู้สึกได้ว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งสติ ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น... แน่นเสียจนเขาไม่มีทางหนีพ้น ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สายลมแผ่วเบา" เสมอมานะครับ