ความซวยของน้องใหม่

“พี่จะทำอะไรน่ะ! ถอยไปเลยนะ!” เสียงแหลมสูงของต้นหนาวเกือบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับกำแพงตึกคณะบริหาร กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตที่คุ้นจมูกทำเอาใจเจ้ากรรมสั่นจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สิงห์ไม่ได้ขยับถอยตามคำสั่ง มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังคนตัวเล็กไว้ในอาณาเขตของเขา ส่วนอีกข้างถือแก้วกาแฟเย็นที่ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า... และรอยคราบสีน้ำตาลเข้มที่กระจายตัวเป็นวงกว้างบนอกเสื้อช็อปของเขา “ผมก็แค่จะถามว่า... จะรับผิดชอบยังไงดีครับ?” สิงห์เลิกคิ้วกวนประสาท มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ต้นหนาวอยากจะเอื้อมมือไปหยิกให้เนื้อเขียว “กาแฟแก้วนี้ราคาไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่เสื้อตัวนี้... พี่รักเหมือนลูกเลยครับ” “ก็พี่เดินมาชนหนูเอง! แล้วใครใช้ให้พี่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือล่ะ!” ต้นหนาวเถียงสวน หน้าแดงก่ำไม่รู้เพราะความโกรธหรือความประหม่าที่ถูกสายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้อง “อ้าว กลายเป็นความผิดพี่เฉยเลย” สิงห์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างดีเยี่ยม “เอาเถอะ... ในฐานะที่หนูเป็นคนทำหก งั้นวันนี้ช่วยไปเป็น ‘ลูกมือ’ ให้พี่ที่โรงงานวิศวะแทนการซักเสื้อก็แล้วกัน ถือว่าหายกัน” “ไม่ไป! ใครจะไปยุ่งกับที่แบบนั้น ฝุ่นก็เยอะ งานก็หนัก!” “ถ้าไม่ไป... พี่คงต้องโพสต์ประจานในเพจคณะว่าเด็กบริหารคนไหนทำกาแฟหกใส่รุ่นพี่ แล้วต้องมาชดใช้ด้วยการ ‘ซักเสื้อด้วยมือ’ ที่ห้องพี่แทนดีไหม?” “พี่สิงห์! พี่มันคนหน้าไม่อาย!” ต้นหนาวเม้มปากแน่น อยากจะกระทืบเท้าใส่รองเท้าผ้าใบของอีกฝ่ายให้หายแค้น แต่สายตาของสิงห์ที่มองมาอย่างท้าทายกลับทำให้เขาทำได้เพียงพ่นลมหายใจฮึดฮัด ยัยมะลิที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ รีบยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปตอนที่สิงห์ก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูต้นหนาวด้วยท่าทีสนิทสนมเกินเบอร์ ก่อนจะกดส่งเข้ากลุ่มแชตสภานักศึกษาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมพิมพ์กำกับว่า *‘ซีนนี้หลักฐานมัดตัวจ้า ใครเห็นก็รู้ว่าเขาจีบกัน!’* ... ห้องทำงานในโรงงานวิศวะอบอ้าวไปด้วยไอร้อนจากเครื่องจักร ต้นหนาวนั่งทำหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ในมือถือประแจเบอร์ที่เขาก็ไม่รู้ว่าคืออะไร สิงห์ในสภาพที่ถอดเสื้อช็อปตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีดำรัดรูปกำลังสาละวนอยู่กับการประกอบชิ้นส่วนรถโปรเจกต์ของภาควิชา “ส่งประแจตัวนั้นมาหน่อยครับ” สิงห์แบมือโดยไม่ต้องหันมามอง ต้นหนาวหยิบส่งให้แบบขอไปที แต่จังหวะที่มือสัมผัสกัน ไฟฟ้าสถิตบางอย่างดูเหมือนจะแล่นแปลบไปทั่วร่างจนต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกลวก “มือเย็นจังนะ กลัวพี่หรือว่าตื่นเต้นครับ?” สิงห์ปรายตามองขณะรับอุปกรณ์ “กลัวพี่ทำหนูรำคาญจนอยากกลับบ้านน่ะสิ!” ต้นหนาวโต้กลับ แต่สายตากลับเผลอไปหยุดอยู่ที่ลำคอแกร่งที่มีหยดเหงื่อซึมอยู่ประปราย ความเป็นสุภาพบุรุษ (ที่แฝงความร้ายกาจ) ของคนตรงหน้าเริ่มทำให้หัวใจเขาสั่นคลอนเป็นครั้งที่ร้อยของวัน “ถ้าพี่บอกว่า... ที่ให้มาวันนี้ เพราะอยากอยู่ใกล้ๆ ล่ะ?” สิงห์วางงานในมือลง แล้วหมุนเก้าอี้มาประจันหน้ากับต้นหนาว ระยะห่างเพียงแค่คืบทำให้ต้นหนาวได้กลิ่นอายความแมนที่แผ่ออกมาจนแทบจะกลั้นหายใจ “พะ... พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้วนะพี่” ต้นหนาวเบือนหน้าหนี แต่ก็หลบสายตาคมคู่นั้นไม่พ้น “ไม่เชื่อเหรอ?” สิงห์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนต้นหนาวต้องถอยหลังไปพิงโต๊ะเหล็ก “ถ้าไม่เชื่อ... งั้นลองดูนี่ไหม” สิงห์หยิบโทรศัพท์ของต้นหนาวที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วปลดล็อกหน้าจออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันแชต แล้วโชว์หน้าจอให้ดู ข้อความล่าสุดที่ต้นหนาวพิมพ์ค้างไว้ แต่ยังไม่ได้กดส่งให้เพื่อนสนิท คือประโยคที่ว่า *‘แก... ฉันว่าฉันเริ่มแพ้คนกวนประสาทแบบพี่สิงห์เข้าแล้วว่ะ’* “นี่มัน!” ต้นหนาวหน้าซีดสลับแดง รีบคว้าโทรศัพท์คืนมาด้วยความลนลาน “พี่อ่านทันนะ... แล้วก็กดยืนยันการส่งให้แล้วด้วยครับ” สิงห์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูใจดีแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ “พี่ทำแบบนั้นได้ยังไง! หนูไม่ได้ตั้งใจจะส่งให้ใครนะ!” ต้นหนาวโวยวาย มือสั่นจนทำโทรศัพท์เกือบตกพื้น “อ้าว... แต่ในแชตขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ ทุกคนเลยนะ” สิงห์ชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้มีการแจ้งเตือนเด้งรัวจากเพื่อนกลุ่มบริหารที่พร้อมใจกันพิมพ์ตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น ต้นหนาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความจากมะลิที่เด้งขึ้นมาว่า *‘กรี๊ดดดดด! ต้นหนาวแกยอมรับแล้ว! เตรียมตัวเป็นสะใภ้วิศวะได้เลย!’* ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของ ‘คนแปลกหน้า’ ในชุดช็อปสีแดงเลือดนกที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เขาเดินตรงเข้ามาหาสิงห์ด้วยท่าทางคุกคาม ก่อนจะเหลือบสายตามาที่ต้นหนาวแล้วแค่นหัวเราะ “ดูเหมือนกูจะมาขัดจังหวะโปรเจกต์รักของมึงนะไอ้สิงห์ แต่คราวนี้... เรื่องใหญ่กว่านั้นว่ะ” ชายคนนั้นกล่าวพลางวางแฟ้มเอกสารสีดำลงบนโต๊ะด้วยแรงกระแทกที่ทำเอาต้นหนาวสะดุ้งสุดตัว “อาจารย์สั่งระงับโปรเจกต์รถคันนี้ เพราะมีคนไปแจ้งว่า... มีหลักฐานการทุจริตงบประมาณ และในเอกสารนี้... ชื่อมึงคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง” สิงห์หุบยิ้มทันที แววตาสนุกสนานเปลี่ยนเป็นความนิ่งเฉยที่น่ากลัว เขาหันไปมองต้นหนาวด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ต้นหนาว...” สิงห์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเรียบ “ออกไปจากที่นี่ตอนนี้... แล้วอย่าเพิ่งกลับเข้าตึกจนกว่าพี่จะบอกนะ” ต้นหนาวตัวชาวาบ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นแบบทวีคูณจนเขารู้สึกได้ว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักที่แฝงไปด้วยปมปริศนาของต้นหนาวและพี่สิงห์นะครับ!