ย้ายเข้าวันแรกก็เจอตัวตึง

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลขนาดมหึมาจำนวนเจ็ดใบที่กองระเกะระกะอยู่เต็มพื้นห้องพักขนาดสามสิบตารางเมตร คือหลักฐานชั้นดีว่าการตัดสินใจย้ายมาอยู่หอพักใกล้ มหาวิทยาลัยด้วยตัวคนเดียวเป็นความผิดพลาดระดับมหภาคในชีวิตของ "ต้นหนาว" ร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มเซอร์ๆ กำลังยืนเท้าสะเอวหายใจฮึดฮัดอยู่กลางห้อง ท่ามกลางบรรยากาศอบอ้าวเพราะเครื่องปรับอากาศเก่าคร่ำคร่าส่งเสียงคำรามฮือๆ แต่ไม่ยอมปล่อยความเย็นออกมาสู้กับไอแดดบ่ายยามนี้เลยสักนิด "ให้ตายสิ! นี่มันห้องพักหรือตู้อบซาลาเปากันวะเนี่ย" ต้นหนาวสบถออกมาเบาๆ พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะเอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องไม้สีเทาอ่อนก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคนอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบกวาดตามองกองกล่องกระดาษระเกะระกะด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าบึ้งตึงของต้นหนาว "น้องครับ..." น้ำทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยจังหวะจะโคนเนิบนาบ แต่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม "ย้ายมาวันแรกก็ทำสถิติเปิดลำโพงทุบกำแพงดังสนั่นตึกเลยเหรอครับ พอดีพี่นอนไม่หลับ เกรงใจคนข้างห้องบ้างนะ" ต้นหนาวอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดอีกฝ่ายไม่ทัน ชelซ่านพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหน้าร้อนผ่าวทันทีที่ได้ยินข้อกล่าวหาไร้สาระนั่น "นี่คุณ! พูดบ้าอะไรเนี่ย!" ต้นหนาวสวนกลับทันควัน เสียงแหลมสูงด้วยความฉุนเฉียว "ผมเพิ่งลากสังขารแบกกล่องพวกนี้ขึ้นมาถึงห้องยังไม่ถึงสิบนาทีเลยมั้ง จะเอาแรงที่ไหนไปทุบกำแพง! แล้วอีกอย่าง ตาไม่ได้มองหรือไงว่าผมกำลังยืนปาดเหงื่อเหนื่อยอยู่เนี่ย ไม่ได้เปิดเพลงอะไรทั้งนั้นแหละ!" คนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบาราวกับกำลังมองเด็กน้อยกำลังดิ้นพราง "อ้าว เหรอครับ? พี่ก็นึกว่าเสียงควาย... เอ๊ย เสียงคนแถวนี้กำลังโวยวายหาเรื่องชาวบ้านอยู่ซะอีก" "นี่คุณอยากหาเรื่องตั้งแต่แรกเจอเลยใช่ไหมฮะ!" ต้นหนาวก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวส่วนสูงที่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวชี้หน้าคนตัวสูงที่ยังคงยืนกอดอกทำหน้าตายใส่ "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีฟันเคี้ยวข้าวตอนสิ้นเดือนนะ" "โห... น่ากลัวจัง" สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน แกล้งทำเป็นถอยหลังครึ่งก้าวแล้วยกมือขึ้นทำท่าทางยอมจำนน ทั้งที่ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "แต่ก่อนจะมาขู่พี่ ช่วยเก็บกวาดทางเดินหน้าห้องหน่อยนะครับ กล่องลังของน้องมันล้ำเขตมาขวางทางสัญจรของอารยชนเขาแล้วครับคุณน้อง" "ก็ของมันเยอะนี่หวา! เกะกะนักก็ข้ามไปสิฟะ!" "โอ้โห พูดจาไม่น่ารักเอาซะเลยนะเด็กน้อย" สิงห์โน้มใบหน้าลงมาหาคนที่กำลังฮึดฮัดหน้าดำหน้าแดง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นมินต์สะอาดสะอ้านลอยเข้าจมูกต้นหนาวจนต้องผะยองถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ "อุตส่าห์มาต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่แท้ๆ เจอแบบนี้พี่เสียใจแย่เลย" "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี ใครเพื่อนบ้านคุณ ทุเรศ..." ต้นหนาวพึมพำงุบงิบในลำคอ แต่ก็ยอมก้มลงไปลากกล่องลังใบโตที่ขวางทางเดินให้พ้นรัศมีสายตาอย่างจำยอม ท่าทางฟึדฟัดกระแทกกระทั้นทำเอาคนมองหลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ "ถ้าเหนื่อยนัก ก็พักก่อนเถอะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยเปลี่ยนโทนกะทันหัน ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงน้ำเสียงอบอุ่นละมุนหูที่ทำให้ต้นหนาวชะงักมือที่กำลังแกะเทปกาว "เดี๋ยวห้องแอร์เย็นๆ นี่จะกลายเป็นเตาอบซะก่อน... อ้อ ห้องพี่อยู่ 402 มีอะไรขาดเหลือก็มาเคาะเรียกได้นะ ไม่คิดค่าบริการ" พูดจบ สิงห์ก็หมุนตัวเดินกลับออกไปจากห้องหน้าตาเฉย ทิ้งให้ต้นหนาวยืนเคี้ยวกรอดอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้ง "อะไรของเขา ics กวนประสาทชะมัด!" ต้นหนาวสะบัดหน้าเร่าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นห้องอย่างไร้มาด แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์แชตไประบายความอัดอั้นตันใจใส่เพื่อนสนิทตัวดีทันที [ต้นหนาว]: ยัยมะลิ! กูเจอตัวตึงว่ะ มนุษย์ลุงข้างห้องกวนประสาทสدๆ ร้อนๆ เลยวันนี้! ไม่ถึงสามวินาที เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับรูปถ่ายห้องพักของเขาที่ถูกส่งมาจากแชตของมะลิ [ยัยมะลิ]: 55555555555 มึงใจเย็นเพื่อน รูปนี้คืออัลไล ทำไมมีผู้ชายหล่อลากไส้เดินออกจากห้องมึงวะอีหนาว! มึงแอบพาผู้เข้าห้องตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ ร้ายกาจ! [ต้นหนาว]: ผู้บ้าผู้บออะไร! นั่นแหละไอ้มนุษย์ข้างห้องตัวแสบ ปากหมาเป็นที่สุด! ต้นหนาวรีบพิมพ์ปฏิเสธเป็นพัลวันด้วยความหัวร้อน นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ยิกๆ เพื่อบรรยายวีรกรรมความกวนประสาทของสิงห์ส่งไปให้เพื่อนสาวอ่านอย่างออกรส โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองกำลังค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตของใครอีกคนหนึ่ง... แชตที่ขึ้นต้นด้วยชื่อย่อ "ส." และข้อความล่าสุดที่พิมพ์ค้างไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ *ห้องเบอร์ 402 ยินดีต้อนรับนะครับ... น้องต้นหนาว* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อก้มมองหน้าจอในมือ ความร้อนพุ่งวาบขึ้นมาถึงใบหูและพวงแก้มจนแดงก่ำ ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อตระหนักได้ว่า... เขากดส่งข้อความสารภาพความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ออกไปให้ "พี่สิงห์" คนนั้นอ่านซะแล้ว! และปุ่มสีเขียวเล็กๆ ด้านล่างหน้าจอก็ขึ้นสถานะว่า... *Read* แล้วเรียบร้อย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "สายลมแผ่วเบา" ในบทนี้นะครับ