ปากดีจังนะตัวแค่นี้

"ปล่อยเลยนะพี่! บอกให้ปล่อยไง เลิกฉุดผมสักที!" เสียงโวยวายของต้นหนาวดังลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ข้อมือข้างขวาของเขาถูกพันธนาการไว้ด้วยอุ้งมือหนาของร่างสูงที่ไม่มีทีท่าว่าจะยอมคลายออกง่ายๆ แม้ว่าแรงดึงยื้อยุดระหว่างคนทั้งคู่จะดำเนินมาได้พักใหญ่แล้วก็ตาม บรรยากาศรอบตัวในมุมอับสายตาบริเวณบันหนีไฟของตึกคณะบริหารอบอวลไปด้วยความตึงเครียดปนความหงุดหงิดที่พุ่งสูงจนแทบจะแตะขีด สิงห์ไม่1ได้พูดอะไรสักคำ เจ้าตัวทำเพียงแค่ก้าวเท้าถอยหลังช้าๆ พร้อมกับออกแรงดึงรั้งร่างโปร่งบางให้ขยับตามเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่ลับตาคนมากยิ่งขึ้น แผ่นหลังของต้นหนาวชนเข้ากับกำแพงปูนเย็นเยียบอย่างจัง ก่อนที่เงาสูงใหญ่ของคนเป็นพี่จะโน้มลงมาทาบทับ กักขังเขาไว้ระหว่างแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยันกำแพงเอาไว้ ปิดตายทุกเส้นทางหนี "ดื้อเป็นแมวเลยนะเรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบแต่น่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เจ้าตัวมักจะใส่เวลาอ่านหนังสือเรียนตึกคณะวิศวะ) จ้องมองใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธขัดเคือง ต้นหนาวหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดมองค้อนจนแทบจะควักออกมาปาใส่หน้าคนฉวยโอกาส "ใครแมว! พี่ต่างหากที่บ้า! ลากผมมาทำไมเนี่ย คนอื่นมองหมดแล้วมั้ง!" ต้นหนาวแหวใส่เสียงดังลั่น พยายามยกมือขึ้นดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มันก็เหมือนกับการผลักกำแพงหิน สิงห์ไม่เพียงแต่ไม่ขยับเขยื้อน แต่เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นไปอีก จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับสันจมูกของคนตัวเล็กกว่า "ไม่มีใครมองหراهหรอกน่า ตรงนี้มีแค่เราสองคน" สิงห์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบที่ต้นหนาวลงความเห็นว่ามันน่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ "แล้วที่ลากมา... ก็เพราะมีเรื่องอยากเคลียร์ให้มันชัดเจน" "เรื่องอะไรของพี่ ผมไม่มีอะไรจะเคลียร์กับคนกวนประสาทอย่างพี่หรอก หลบไปเลยนะ!" ต้นหนาวเบือนหน้าหนี ไปมองผนังปูนด้านข้างแทน เพื่อหลบเลี่ยงสายตาพราวระยับที่ชวนให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล ความรู้สึกปลอดภัยที่เคยมีมันหายวับไปกับตา เมื่อพบว่าระเบียบวินัยในหัวใจเขากำลังจะพังทลายลงด้วยฝีมือของผู้ชายคนนี้ สิงห์มองท่าทีจำยอมแต่ปากแข็งนั้นด้วยแววตาที่อ่อนลงวูบหนึ่ง รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่ทำเอาต้นหนาวถึงกับต้องเหลือบสายตากลับมามองอย่างระแวง "ปากดีจังนะตัวแค่นี้..." สิงห์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับตั้งรับไม่ทัน "แต่เวลาใจเต้นแรงจนเสียงมันดังทะลุเสื้อออกมาเนี่ย... รู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่ามันฟ้องหมดแล้ว" "อะ... อะไร! ใครใจเต้นแรง พี่อย่ามามั่วซ้ำซากนะ!" ต้นหนาวปฏิเสธเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู ร่างกายสั่นสะท้อนด้วยความตื่นตระหนกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคนตรงข้ามเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่สันจมูกของเขา ก่อนจะไล้เรื่อยลงมาสัมผัสกรอบหน้าอย่างถือวิสาสะ "ไม่ได้มั่วสักหน่อย ก็พี่ได้ยินจริงๆ นี่นา..." สิงห์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าแฝงความหยอกเย้าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "หรือว่า... ที่ใจเต้นแรงขนาดนี้ เป็นเพราะพี่เข้าใกล้เกินไป... หืม?" "พี่สิงห์!" ต้นหนาวอุทานลั่นหน้าตาตื่น รีบยกมือขึ้นดันไหล่กว้างสุดแรง แต่สิงห์กลับใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นไปรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ความร้อนจากร่างกายของร่างสูงแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนต้นหนาวรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะละลาย ดวงตาคมกริบของสิงห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นในแววคู่นั้นอีกต่อไป มีเพียงความจริงจังที่หนักแน่นและอบอุ่นจนน่ากลัว "รู้ไหม... เวลาที่เธอด่า หรือเวลาที่เธอทำหน้าบึ้งใส่พี่แบบนี้..." สิงห์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม "มันน่ารักจนพี่ไม่อยากแบ่งรอยยิ้มนี้ให้ใครเห็นอีกเลยนะ" ตูม! เหมือนมีระเบียบปรมาณูลูกย่อมๆ ลอยมาDลงกลางอก ต้นหนาวรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ คำหยอดที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดกระเจิงหายไปในอากาศ เขาอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ สมองประมวลผลไม่ทันว่าควรจะโวยวายหรือควรจะก้มหน้าหนีความอายที่กำลังแผดเผาใบหน้าดี "พะ... พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครน่ารัก! ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย!" ต้นหนาวเค้นเสียงเถียงกลับไปเสียงสั่น หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ "อือ เป็นผู้ชาย... ผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลกเลยล่ะ" สิงห์ตอบกลับหน้าตาเฉย แถมยังส่งยิ้มละลายใจที่นานๆ จะเห็นทีมาให้ ทำเอาคนฟังถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะกระโดดออกมานอกอก ในจังหวะที่ต้นหนาวกำลังคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ชวนใจละลายนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของสิงห์ก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ทำลายความเงียบและความตึงเครียดอันหวานเลี่ยนลงทันที สิงห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่ก็ยอมลดมือที่ตรึงข้อมือต้นหนาวไว้ออก ปล่อยให้ร่างโปร่งเป็นอิสระ ต้นหนาวรีบถอยหลังกรูดไปติดกำแพงอีกฝั่ง ยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองที่ยังคงหอบกระชั้นไม่เป็นจังหวะ สิงห์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาที่เคยฉายแววหยอกเย้าเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองต้นหนาวที่ยังคงยืนหายใจหอบอยู่ไม่ไกล "มีอะไราบรื่นนักเหรอน้องหนาว..." สิงห์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกไปจากเดิม พร้อมกับกดหน้าจอโทรศัพท์ยิกๆ "ดูเหมือนว่าเพื่อนตัวดีของเธอ จะส่งแผนการอะไรบางอย่างมาฟ้องพี่ซะแล้วสิ" ต้นหนาวชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "ยัยมะลิทำอะไรอีกเนี่ย..." แต่ก่อนที่สิงห์จะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้ากุกกักพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของบุคคลที่สามก็ดังขึ้นมาจากมุมทางเดินด้านนอก "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะความหวานหรือเปล่าเอ่ย พอดีมะลิทำของตกแถวนี้ค่า!" เสียงแหลมใสของยัยมะลิเพื่อนสนิทตัวแสบโผล่พรวดพราดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในมือถือโทรศัพท์มือถือชูหรี่ ชัดเจนว่าเพิ่งกดถ่ายรูปเหตุการณ์เมื่อครู่ไปสดๆ ร้อนๆ ต้นหนาวเบิกตากว้าง เลือดขึ้นหน้าด้วยความอายคูณสอง "ยัยมะลิ! แกตายแน่!" สิงห์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพัลวันของคนตรงหน้า เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าเสื้อกั๊ก ก่อนจะหันมาสบตาต้นหนาวที่กำลังจะพุ่งตัวไปจัดการเพื่อนสนิทด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ฉายชัดยิ่งกว่าเดิม "ใจเย็นก่อนสิครับตัวเล็ก..." สิงห์ก้าวเข้ามาใกล้ต้นหนาวอีกครั้ง กระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังต้องสะดุดกึก "เรื่องของเราเมื่อกี้... ยังคุยกันไม่จบเลยนะ" ต้นหนาวตัวชาวาบไปทั้งร่าง ความรู้สึกไม่ปลอดภัยแบบเดิมพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง แต่ทว่า... ครั้งนี้มันกลับเจือปนไปด้วยความสั่นไหวแปลกประหลาดที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าลึกๆ แล้วเขากำลังรอฟังประโยคถัดไปจากปากคนคนนี้อย่างใจจดใจจ่อ ขอบคุณที่เดินทางร่วมหัวใจไปกับความละมุนปนกวนในตอนนี้นะครับ