ตกลงนี่เราเป็นอะไรกัน?

“พี่สิงห์... เมื่อกี้พี่พิมพ์อะไรลงไปในไลน์ของหนูครับ?” ผมถามออกไปพลางกระชับมือถือในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาจ้องเขม็งไปที่คนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูห้องผมด้วยท่าทีสบายอารมณ์ พี่สิงห์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับยิ้มมุมปากที่ผมเกลียดที่สุด—ยิ้มที่ทำให้ใจผมเต้นผิดจังหวะทุกที “อ้าว ก็ไม่ได้พิมพ์อะไรผิดนี่ครับ ก็แค่บอกว่า ‘คิดถึง’... มีตรงไหนที่หนูอ่านแล้วไม่เข้าใจเหรอครับ หืม?” คำพูดเรียบง่ายแต่ทำเอาผมแทบสำลักอากาศหายใจ ต้นหนาว... ตั้งสติหน่อย! เขาเป็นใคร พี่ข้างห้องจอมกวนประสาทที่ชอบมาทำตัวรุ่มร่ามไงล่ะ ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน “พี่สิงห์! นั่นมันกลุ่ม ‘รายงานกลุ่มบริหาร’ นะครับ! แล้วในนั้นมีอาจารย์ที่ปรึกษาด้วย พี่ทำแบบนี้หนูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” ผมโวยวายพร้อมพยายามจะเข้าประชิดตัวเพื่อแย่งมือถือคืน แต่คนตัวสูงกว่ากลับชูมือขึ้นเหนือหัวสบายๆ เหมือนแกล้งเด็ก “ก็อยากให้รู้กันไปเลยไงครับ จะได้ไม่ต้องมาถามซ้ำซากว่าเราเป็นอะไรกัน” บรรยากาศหน้าห้องพักในคอนโดช่วงดึกเริ่มเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์จากห้องข้างๆ พี่สิงห์เปลี่ยนจากท่าทางกวนประสาทมาเป็นจริงจังขึ้นชั่วขณะ เขาลดมือลงช้าๆ สายตาคมกริบของวิศวะหนุ่มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง “ตกลงนี่เราเป็นอะไรกันครับ พี่จะได้วางตัวถูก” คำถามนั้นมันเหมือนหมัดฮุคเข้ากลางอก ผมอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจการเงินได้ฉับไวกลับกลายเป็นก้อนแป้งเปียกไปเสียดื้อๆ ผมหลบสายตาเขา มองไปทางซ้ายทีขวาที พยายามหาทางหนีทีไล่ “พี่... พี่ก็ถามแปลก พี่ก็เป็นรุ่นพี่ หนูเป็นรุ่นน้อง... จบ” “หึ” พี่สิงห์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทผมไม่น้อย เขาขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา กลิ่นเหมือนป่าสนหลังฝนตกที่ทำให้ผมรู้สึกสับสนจนแทบคลั่ง “รุ่นน้องที่ไหนเขาหวงของกินให้รุ่นพี่ รุ่นน้องที่ไหนเขาชอบหน้าแดงเวลาพี่เผลอตัวเข้าใกล้... บอกมาสิครับ ต้นหนาว” “หนู... หนูไม่ได้หน้าแดงเพราะพี่สักหน่อย! อากาศมันร้อน!” ผมรีบถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับประตูห้อง พี่สิงห์อาศัยจังหวะนั้นก้าวเข้ามาคร่อมตัวผมไว้ด้วยวงแขนแกร่ง ผมติดอยู่ในกรงล้อมของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นอายความกดดันที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นทำให้ผมหายใจติดขัด “ร้อนจริงเหรอครับ?” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “แต่ทำไมมือที่จับชายเสื้อผมอยู่ตอนนี้มันถึงสั่นขนาดนี้ล่ะครับ?” “พี่สิงห์! เลิกแกล้งหนูสักที!” ผมผลักอกเขาเต็มแรง แต่เขากลับไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังคว้าข้อมือผมไว้หลวมๆ แล้วกดลงกับบานประตู สายตาของเขาไม่ได้ล้อเล่นอีกต่อไป มันมีความโหยหาและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าพี่น้องฉายชัดออกมา “ผมไม่ได้แกล้งครับ ผมเอาจริง” เขาเว้นจังหวะ เสียงของเขานุ่มนวลลงจนผมใจสั่น “ที่ผมทำทั้งหมด... ทั้งหยอด ทั้งตามจีบ ทั้งกวนประสาท มันคือความพยายามให้หนูรู้ว่า ผมไม่ได้อยากเป็นแค่ ‘พี่ข้างห้อง’ ของหนูแล้ว” หัวใจผมเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความรู้สึกวูบวาบเหมือนผีเสื้อบินอยู่ในท้องกำลังประทุขึ้นมา ผมอยากจะด่าเขาให้สมกับความกวนประสาทนี้ แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อพี่สิงห์ค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเราห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัว ผมรีบเบี่ยงตัวหลบแล้วคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่ยังสั่นระริก เป็นข้อความจาก ‘ยัยมะลิ’ เพื่อนสนิทตัวแสบ *มะลิ: อีต้น! แกเห็นไลน์กลุ่มยัง! พี่สิงห์ส่งสติ๊กเกอร์สารภาพรักกลางกลุ่มกลุ่มรวมคณะ แถมอาจารย์ปรึกษาแกเพิ่งกด ‘หัวใจ’ ให้ในแชทด้วย! ตอนนี้คนทักแชทฉันจนมือหงิกแล้วเนี่ย แกไปเคลียร์กับพี่เขาด่วนเลยนะ!* ผมอ่านข้อความแล้วอยากจะเป็นลม พี่สิงห์ทำบ้าอะไรลงไป! นี่มันไม่ใช่แค่การหยอดเล่นแล้ว แต่นี่มันคือการประกาศศักดาต่อหน้าประชาชีชัดๆ ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความโกรธปนเขิน แต่ทว่า... เมื่อผมเงยหน้าขึ้นไป กลับพบว่าพี่สิงห์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แปะอยู่บนบานประตูแทนที่ตัวเขา *‘ถ้าคำตอบคือความเงียบ... พรุ่งนี้ผมจะไปบอกอาจารย์ที่ปรึกษาเองว่าเราคบกันแล้วครับ – พี่สิงห์’* ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ ผมคว้าลูกบิดประตูจะวิ่งออกไปตามหาเขา แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างของพี่สิงห์ที่ยืนรออยู่ตรงนั้น เขายืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางมั่นใจ ราวกับรู้ว่าผมต้องเปิดประตูออกมา “ว่าไงครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ เหมือนเดิม “สรุปคืนนี้จะให้พี่นอนห้องนี้ หรือจะให้พี่ไปประกาศข่าวดีกับอาจารย์พรุ่งนี้เช้าดีล่ะครับ?” ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ความรู้สึกที่พุ่งพล่านในใจมันตีกันจนมั่วไปหมด... นี่มันบ้าที่สุดเลย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของคนปากแข็งคู่นี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ