แชตลับที่คุณต้องอ่าน

"ถ้ามึงยังไม่หุบยิ้มแล้วเลิกทำหน้าเหมือนคนปวดขี้แต่หาห้องน้ำไม่เจอ มึงจะได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแทนการมานั่งกินชาบูกับพวกกูครับไอ้สิงห์" เสียงทุ้มห้าวของเพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะหลิวเคาะโต๊ะดัง *โป๊ก* เรียกสติร่างสูงที่นั่งเหม่อลอย ปล่อยให้เนื้อในหม้อชาบูสุกจนแข็งโป๊กมานานร่วมสิบนาทีแล้ว สิงห์สะดุ้งเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มกว้างขึ้นไปอีกจนตาหยี ไม่ได้มีความสะทกสะท้านต่อคำขู่ของเพื่อนเลยแม้แต่น้อย เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือแล้วกดเปิดใหม่อย่างอารมณ์ดี เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากหน้าห้องของเด็กบริหารปีสามคนนั้นแล้ว ให้ตายเถอะ... แค่คิดถึงท่าทางที่ต้นหนาวพยายามทำเป็นเก๊กกลบเกลื่อนความเขินอาย ใบหูแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ แถมยังยืนกอดอกเม้มปากแน่นเพราะเถียงไม่ออก หัวใจของเขาก็พองโตจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว "ปล่อยมันเถอะไอ้กรณ์ มึงก็เห็นว่ามันเพิ่งไปรับเชื้อ 'ความน่ารัก' ของน้องต้นหนาวมาเต็มปอด อาการคนคลั่งรักมันก็มักจะเรื้อรังแบบนี้แหละ" เพื่อนอีกคนในโต๊ะเสริมขึ้นพร้อมกับหัวเราะรơi "ว่าแต่เมื่อไหร่จะขอเป็นแฟนสักทีวะ กูเห็นมึงหยอดน้องเขาทุกวันจนมดจะขึ้นตึกคณะอยู่แล้ว" "เอna... รอจังหวะอยู่ครับ มึงก็รู้ว่าคนนี้พยศยิ่งกว่าม้าดีดสเก๊าะ เข้าใกล้ทีไรมีสิทธิ์โดนพ่นไฟใส่ตลอด" สิงห์ตอบยิ้มๆ มือหนายังคงหมุนโทรศัพท์เล่นไปมาอย่างเพลิดเพลิน ความรู้สึกอุ่นวาบในอกยังคงตกค้างอยู่เลย ในขณะเดียวกัน ที่โต๊ะอาหารอีกมุมหนึ่งในร้านชาบูชื่อดังไม่ใกล้ไม่ไกลกันนัก... "กรี๊ด! มึงดูนี่ดิ!" เสียงอุทานของยัยมะลิเพื่อนสนิทตัวแสบดังลั่นจนต้นหนาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาตักน้ำจิ้มต้องสะดุ้งโหยง เจ้าตัวรีบใช้มือปิดปากเพื่อนสนิททันทีด้วยความตกใจ พร้อมกับหันซ้ายหันขวาด้วยความระแวง กลัวว่าคนอื่นในร้านจะหันมามองความสติหลุดของยัยนี่ "เบาๆ สิวะมะลิ! จะแหกปากทำไมเนี่ย กูตกใจหมด!" ต้นหนาวแหวใส่ พลางแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเพื่อนตัวดีเพื่อดูว่ามันเจออะไรเด็ด ถึงได้ทำหน้าเหมือนเจอสมบัติชาติแบบนั้น แต่พอสายตาคู่สวยก้มลงมองหน้าจอ... ลมหายใจของต้นหนาวก็แทบจะสะดุดกึกทันที! ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือรูปแอบถ่ายของเขาเมื่อตอนบ่าย ขณะที่กำลังยืนหน้าแดงอยู่หน้าห้องพัก โดยมีร่างสูงของพี่สิงห์ยืนโน้มตัวลงมาใกล้ในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าถ้าขยับอีกนิดเดียวปลายจมูกคงจะชนกันจริงๆ แถมยัยมะลิยังแคปชันใต้ภาพไว้อย่างน่าหมั่นไส้ว่า *'เมื่อคนปากแข็งเจอคนคลั่งรัก วาสนาของกระต่ายน้อยที่มีหมาป่ามาเฝ้าหน้าถ้ำค่ะ/ครับ'* "ยัยมะลิ! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! มึงเอาภาพนี้ไปโพสต์ลงกลุ่มคณะได้ยังไงเนี่ย!" ต้นหนาวโวยวายหน้าตาตื่น รีบคว้ามือถือตัวเองขึ้นมาเพื่อเช็กโซเชียลมีเดียทันที หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก ถ้าพวกเพื่อนในคณะเห็นภาพนี้ มีหวังเขาโดนแซวไปจนเรียนจบปีสี่แน่ๆ! "โหน... ใจเย็นๆ ก่อนคุณชายต้นหนาว รูปนี้มันสวยออก พระเอกนางเอกชัดๆ เคมีมันได้ มึงต้องขอบคุณกูนะเว้ยที่บิ้วด์บรรยากาศให้" ยัยมะลิลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แถมยังตักกุ้งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างสบายใจ ต้นหนาวถลึงตาใส่เพื่อนสนิทด้วยความเคืองจัด นิ้วเรียวกดเข้าแอปพลิเคชันไลน์อย่างรวดเร็วเพื่อเคลียร์กับกลุ่มแชตเพื่อนสนิทรวมถึงกลุ่มสายรหัสที่ยัยตัวแสบอาจจะมือไวแชร์ออกไปแล้ว แต่เพราะความรีบร้อนและมือที่ยังสั่นระริกจากความตื่นตระหนก ทำให้เขาเผลอกดสลับหน้าต่างแชตไปมาระหว่างกลุ่มเพื่อนสนิทกับ 'กลุ่มรวมพี่น้องชาววิศวะ-บริหาร' ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อประสานงานกิจกรรมคณะเมื่อเดือนก่อนโดยไม่ได้ตั้งใจ! *พรึบ!* ในจังหวะนั้นเอง ที่โต๊ะอาหารของกลุ่มวิศวะ... เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์จากโทรศัพท์ของสิงห์ดังขึ้นพร้อมกันหลายเครื่องจนทุกคนบนโต๊ะต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สิงห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ปกติเวลาดึกดื่นแบบนี้ ไม่ค่อยมีใครส่งข้อความอะไรในกลุ่มรวมใหญ่สักเท่าไหร่ ยกเว้นจะมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงานกิจกรรม เขากดปลดล็อกหน้าจอแล้วเลื่อนสายตาไปมองที่หน้าจอสีเขียวทันที ทว่า... ข้อความล่าสุดที่ปรากฏขึ้นเด่นหลาในห้องแชตที่มีสมาชิกเกือบห้าสิบคนนั้น กลับไม่ใช่เรื่องงาน... *<ต้นหนาว>: พี่สิงห์... เลิกแกล้งผมสักทีได้ไหมครับ รู้ไหมว่าเวลาที่พี่ทำแบบนั้น... ใจผมมันเต้นแรงจนแทบจะระเบิดอยู่แล้วนะ คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ ชอบทำให้ผมใจสั่นอยู่เรื่อยเลย!* บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารของหนุ่มวิศวะเงียบกริบลงในทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างหันขวับมามองหน้าสิงห์เป็นตาเดียว ก่อนที่สายตาทั้งหมดจะเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเจ้าตัวสลับกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ หุบลงอย่างช้าๆ ของสิงห์ ดวงตาคมกริบของสิงห์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความงุนงงในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยประกายความอบอุ่นที่ไหวระริกอยู่ในก้นบึ้งของดวงตา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ บัดนี้กลับกระหน่ำรัวราتيกับกลองชุด หัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว... *เด็กดื้อ... ตั้งใจพิมพ์ส่งมาหาเขาแน่ๆ แต่ดันเผลอกดส่งผิดเข้ากลุ่มใหญ่!* ในขณะที่ทางฝั่งของต้นหนาว... ทันทีที่นิ้วเรียวกดส่งข้อความยาวเหยียดนั้นออกไป สมองที่เคยตื้อตันก็พลันสว่างวาบราวกับมีหลอดไฟร้อยดวงเปิดขึ้นในหัว *ชิบหายแล้ว!* ต้นหนาวเบิกตากว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า เลือดในกายพุ่งขึ้นมาเลี้ยงที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน โทรศัพท์มือถือในมือร่วงหล่นลงบนตักแทบจะทันทีเมื่อสมองประมวลผลได้ว่าตัวเองเพิ่งทำเรื่องน่าอายที่สุดในชีวิตลงไป "มะ... มะลิ..." ต้นหนาวหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำใสจากความตกใจสุดขีด "กู... กูส่งผิดกลุ่ม..." "หะ... หมายความว่ายังไงวะ?" ยัยมะลิที่เพิ่งเห็นท่าทางผิดปกติของเพื่อนก็ชะงัก ชะโงกหน้าเข้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์ของต้นหนาว แล้วอุทานเสียงหลงออกมาดังลั่นร้าน "เห้ย! มึงส่งเข้ากลุ่มรวมวิศวะบริหารเหรอลาย! โอ๊ยคุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วย!" ต้นหนาวอยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปซะตรงนั้น เขารีบร้อนละล่ำละลักใช้นิ้วกดกดยกเลิกข้อความอย่างลนลาน มือไม้สั่นเทาไปหมด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก *ลบสิ! ลบสิเว้ย! ทำไมมันลบไม่ได้วะ!* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้นขัดจังหวะความตื่นตระหนก ต้นหนาวสะดุ้งสุดตัว ก้มลงมองหน้าจอด้วยความหวาดผวา ชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้ลมหายใจของเขากักค้างไว้ในอกทันที *<พี่สิงห์ตัวกวน>: อ่านแล้ว... ห้ามเปลี่ยนเรื่อง ห้ามบล็อก และห้ามหนีผมเด็ดขาดนะครับคนดี* ต้นหนาวนั่งตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลน ทำอะไรไม่ถูกราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ท่าท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ... เพลิงรักและความเขินอายกำลังแผดเผาจนร่างบางแทบละลาย เมื่อเงาร่างสูงของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหารของเขา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้โดยเฉพาะ! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมเต็มความฟินด้วยกันในตอนนี้นะครับ)