งอนเก่งแบบนี้จะให้พี่ไปไหนรอด

"จะเดินหนีไปถึงไหนครับต้นหนาว พี่บอกแล้วไงว่าที่เห็นน่ะมันแค่แผนประกอบฉาก" เสียงทุ้มต่ำของคนตัวสูงที่เดินตามหลังมาติดๆ ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กกว่าหยุดฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย ต้นหนาวกอดอกแน่น ก้าวยาวๆ ผ่านโถงทางเดินหอพักด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก มันปนเปกันไปหมดระหว่างความหงุดหงิดที่เขากล้าพูดจาแบบนั้นหน้าตาเฉย กับความใจสั่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนแทบจะระเบิดออกมา "แผนประกอบฉากบ้านพี่สิครับ! แผนอะไรของพี่ ผมไม่ใช่ตัวประกอบในละครหลังข่าวที่จะมาให้พี่จูงจมูกเล่นนะ!" ต้นหนาวหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเล็กชี้หน้าคนตัวสูงที่ยืนทำหน้าตายกวนประสาทอยู่ตรงหน้า สิงห์ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นประสานไว้ที่ท้ายทอย ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายขี้เล่นเหมือนที่ชอบทำประจำ แต่วันนี้มันกลับดูหนักแน่นและจริงจังในแบบที่ต้นหนาวไม่คุ้นเคย "ก็แผนสารภาพรักไงครับ" สิงห์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งช่วงตัว จนต้นหนาวต้องถอยกรูดไปชนกับกำแพงปูน "ที่พูดไปเมื่อกี้... ไม่ได้กวนประสาทนะ นี่พูดจากใจเลยครับ" "พูดบ้าอะไรของพี่! ไปไกลๆ เลยนะ ผมยังไม่อยากคุยด้วย" คนปากแข็งพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่สิงห์กลับใช้แขนยาววางพาดกำแพงกั้นทางออกไว้ทั้งสองฝั่ง กลายเป็นว่าตอนนี้ต้นหนาวถูกขังอยู่ในอ้อมแขนของรุ่นพี่วิศวะจอมกวนประสาทคนเดิมเพิ่มเติมคือความใกล้ชิดที่ทำเอาลมหายใจสะดุด "งอนเก่งแบบนี้จะให้พี่ไปไหนรอดครับ" สิงห์โน้มใบหน้าลงมา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของต้นหนาวเต้นผิดจังหวะ "หิวหรือยัง? เมื่อกี้เห็นบ่นว่าอยากกินบิงซูร้านใต้หอไม่ใช่เหรอ พี่ไปต่อคิวมาให้แล้วนะ" สิงห์หยิบถุงกระดาษที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา ใบหน้ากวนๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำเอาต้นหนาวถึงกับชะงัก สายตาที่เคยมองอย่างหาเรื่องเปลี่ยนเป็นความสับสนวูบหนึ่ง "พี่รู้ว่าผมชอบ... ก็เลยจะใช้ของกินมาง้อเหรอ?" "ใช้ของกินง้อ แล้วถ้าไม่หายง้อ เดี๋ยวพี่ค่อยใช้วิธีอื่น" สิงห์เว้นจังหวะ สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "เช่น... จีบแบบไม่อ้อมค้อมจนกว่าต้นหนาวจะยอมใจอ่อนยังไงล่ะครับ" "พี่สิงห์!" ต้นหนาวหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู "ถอยไปเลยนะ! ไม่กินแล้ว! บ้าที่สุด!" "ไม่กินจริงเหรอครับ? ร้านนี้คิวยาวนะ พี่อุตส่าห์ไปยืนตากพัดลมรอตั้งครึ่งชั่วโมงเพื่อถ้วยนี้เลยนะเนี่ย" สิงห์แสร้งทำหน้าเศร้าเหมือนเด็กถูกขัดใจ แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ต้นหนาวเม้มปากแน่น แย่งถุงบิงซูมาจากมืออีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว กลิ่นหวานละมุนของผลไม้สดโชยเข้าจมูกจนความโกรธที่มีอยู่เริ่มมลายหายไป เหลือแต่ความหิวที่ประท้วงขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่กระนั้นก็ยังไม่วายทำเสียงแข็งใส่ "จะกินเพราะหิว ไม่ใช่เพราะพี่ง้อหรอกนะ!" "ครับๆ หิวก็กินครับ พี่ไม่ขัดหรอก" สิงห์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะยีหัวอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "เดี๋ยวพี่ไปนั่งรอที่โต๊ะหินอ่อนข้างล่างนะ กินเสร็จแล้วลงไปหาพี่ด้วยล่ะ อย่าแอบหนีไปนอนล่ะครับคนเก่ง" "ใครจะหนี! ไปเลยไป!" ต้นหนาวผลักอกอีกฝ่ายแรงๆ ก่อนจะรีบเดินหนีเข้าห้องพัก ปิดประตูเสียงดังปัง! ร่างเล็กพิงแผ่นหลังกับบานประตูที่เย็นเฉียบ มือแตะที่แก้มซึ่งยังคงร้อนผ่าว สิงห์... คนบ้าคนนั้นทำไมถึงต้องรุกหนักขนาดนี้ด้วยนะ ยิ่งหนียิ่งตาม ยิ่งโกรธเขาก็ยิ่งยิ้มให้ แล้วแบบนี้หัวใจที่พยายามตั้งกำแพงไว้สูงลิ่วจะต้านทานไหวได้อีกนานแค่ไหน เวลาผ่านไปสิบนาที ต้นหนาวตัดสินใจเปิดประตูออกมาหลังจากจัดการกับบิงซูจนหมดถ้วย ความเย็นของมันช่วยให้สติสัมปชัญญะกลับมาบ้าง เขาเดินลงมาที่โต๊ะหินอ่อนข้างหอพักตามนัด แต่ทว่า... บรรยากาศกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิด โต๊ะตัวที่สิงห์เคยนั่งอยู่ว่างเปล่า แต่บนโต๊ะกลับมีซองจดหมายสีฟ้าอ่อนวางทับด้วยพวงกุญแจรูปสิงโตตัวน้อยที่เขาเคยบ่นว่าอยากได้เมื่อหลายเดือนก่อน ต้นหนาวหยิบซองจดหมายขึ้นมา มือสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นลายมือหวัดๆ ที่คุ้นตา *‘ถ้ากินหมดแล้ว แล้วยังไม่โกรธ... ลองเปิดดูข้างในนะครับ ของขวัญชิ้นสำคัญกำลังจะถูกเปิดเผยในอีก 5 นาทีข้างหน้า... และถ้าพี่มาเจอต้นหนาวตรงนี้... พี่จะขอพูดคำนั้นอีกรอบแบบไม่กวนประสาทแล้วนะ’* ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือก็ดังขึ้นรัวๆ จนต้นหนาวสะดุ้ง เขาเปิดดูแชทจากสิงห์ที่ส่งรูปถ่ายมุมแอบถ่ายของเขาตอนที่กำลังนั่งกินบิงซูอยู่ในห้องอย่างมีความสุข พร้อมข้อความทิ้งท้ายที่ทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ ‘พี่ดูต้นหนาวผ่านกล้องวงจรปิดของตึกมาตลอดเลย... แล้วนั่นอะไรน่ะ? ทำไมต้นหนาวถึงเอาตุ๊กตาสิงห์ตัวที่พี่เคยให้ไปกอดตอนหลับทุกคืนล่ะครับ... หรือว่าจริงๆ แล้วต้นหนาวก็แอบชอบพี่อยู่เหมือนกัน?’ ต้นหนาวตัวชาวาบ หันรีหันขวางมองไปรอบบริเวณลานหอพักด้วยความตระหนก ก่อนที่แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปจะวาบขึ้นมาจากมุมมืดด้านหลังพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของยัยมะลิที่ยืนถือโทรศัพท์จ่อมาทางเขา "อุ๊ย! ได้รูปเด็ดแล้ว! พ่อหนุ่มวิศวะคนดีคนเดิมเขาวางแผนไว้หมดแล้วนะหนาว... หันหลังไปดูสิ เขาเดินมาหาแล้วน่ะ!" ต้นหนาวหมุนตัวกลับไปตามแรงกดดันของเพื่อนสนิท ภาพที่เห็นทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน สิงห์ยืนอยู่ตรงนั้น ถือช่อดอกไม้สดช่อใหญ่ในมือ แววตาของเขาไม่มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความจริงจังที่สั่นคลอนหัวใจของคนตัวเล็กให้สั่นไหวไปถึงขั้ว "ต้นหนาวครับ..." สิงห์ขยับเข้ามาใกล้จนแทบประชิดตัว ในจังหวะที่หัวใจของต้นหนาวเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "พี่ไม่ได้อยากเป็นแค่พี่ข้างห้องแล้วนะ... จะอนุญาตให้พี่เป็นคนข้างกายของต้นหนาวตั้งแต่วินาทีนี้ได้ไหมครับ?" ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ต้นหนาวกลับอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ราวกับถูกมนต์สะกดจากแววตาสูงส่งที่กำลังรอคำตอบในนาทีที่เป็นตายนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นในจังหวะหัวใจนี้นะครับ "สายลมแผ่วเบา" หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับตอนนี้นะครับ