ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะพี่สิงห์ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!" เสียงกระซิบที่เกือบจะเป็นตะโกนลอดไรฟันของต้นหนาวดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟสไตล์มินิมอลที่ควรจะเงียบสงบ แต่นาทีนี้ต่อให้มีเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาแค่ไหน ก็กลบความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างของนักศึกษาคณะบริหารปีสามไม่ได้เลยสักนิด มือเรียวฃกำหลอดกาแฟในแก้วพลาสติกจนแทบจะแหลกคามือ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังโต๊ะมุมร้าน ที่ซึ่งร่างสูงโปรดของรุ่นพี่วิศวะคนสนิทกำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง—คนที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ และเสื้อผ้าแบรนด์เนมดูแพงระยับแบบที่ต้นหนาวไม่มีวันแต่งตาม ให้ตายเถอะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะเนี่ย! ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ต้นหนาวควรจะกำลังนั่งติวหนังสือสอบวิชาบริหารการเงินร่วมกับสิงห์อย่างมีความสุข (แถมแอบมองสันจมูกโด่งๆ ของอีกฝ่ายเป็นระยะตามประสาคนฟอร์มจัด) ถ้าระหว่างทางยัยมะลิเพื่อนสนิทตัวดีจะไม่ส่งข้อความรูปภาพพร้อมแคปชันชวนช็อกโลกมาว่า *'แกกกก ผัวเด็ก... อื้อหือ ผัวชาวบ้านเค้าต่างหาก! พี่สิงห์แกโดนรวบตึงแล้วแม่!'* พร้อมพิกัดร้านกาแฟใต้คณะที่อยู่ห่างไปแค่ตึกเดียว ด้วยความที่ต่อต่อมความหึงหวง (ที่เจ้าตัวเถียงหัวชนฝามาตลอดว่าไม่ใช่) ทำงานเร็วกว่าสมอง สองขาของต้นหนาวก็พุ่งตรงดิ่งมาถึงที่เกิดเหตุทันที โดยลืมคิดไปว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรไปตามหึงเขา "ใจเย็นก่อนสิครับตัวเล็ก... เอ้ย ต้นหนาว" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาสะดุ้งโหยง ต้นหนาวหันขวับไปมองค้อนตาควายใส่คนที่เพิ่งเดินถือแก้วอเมริกาโน่เข้ามาประชิดตัว "ใครตัวเล็กของคุณฮะ! แล้วนี่... นี่มันหมายความว่ายังไง!" ต้นหนาวใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังเป้าหมายที่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังเอื้อมมือไปแตะแขนสิงห์เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ต้นหนาวมองว่ามันช่าง... ขัดหูขัดตาเสียเหลือเกิน "ผู้หญิงคนนั้นคือใคร ทำไมถึงมายืนแต เนื้อต้องตัวพี่แบบนั้นล่ะ!" สิงห์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววระยับด้วยความขบขันระคนเอ็นดู เจ้าตัวก้มมองท่าทางพองลมแก้มป่องของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบจะหลุดยิ้มออกมาดังๆ แต่ขืนหลุดตอนนี้ มีหวังโดนระเบิดลงกลางร้านกาแฟแน่ๆ "หืม... หึงเหรอครับเนี่ย" สิงห์จงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน ต้นหนาวผถะถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ "บะ... บ้าสิ! ใครหึงใครกัน อย่ามาหลงตัวเองนะพี่สิงห์!" ต้นหนาวเสียงสูงกลบเกลื่อน หลบสายตาวาววับคู่นั้นที่มองมาเหมือนจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงขั้วหัวใจ "ผมแค่... แค่กลัวว่าพี่จะไปก่อเรื่องให้คณะเราเสียชื่อเสียงต่างหากเล่า! รุ่นพี่วิศวะปีสี่มาเดินเกาะแกะกับสาวคณะอื่นกลางวันแสมๆ มันงามหน้าซะที่ไหนล่ะครับ" "อ๋อ... กลัวคณะเสียชื่อเสียงนี่เอง" สิงห์ลากเสียงยาวในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "แต่เมื่อกี้พี่ได้ยินใครแถวนี้แว้บๆ นะครับว่า... *'ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร'* อ้อ หรือว่าหูพี่จะฝาดไปเอง" "พี่สิงห์!" ต้นหนาวหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนน้ำร้อนลวก มือเล็กทุบเข้าที่แขนแกร่งแรงๆ ไปทีหนึ่งเพื่อระบายความเขินอายที่พุ่งทะลุปรอท "เลิกกวนประสาทผมสักทีเถอะน่า ไปดูเลย! ไปเคลียร์ให้รู้เรื่องเลยนะ ไม่งั้นผม... ผมจะคาบข่าวไปบอกไอ้มะลิว่าพี่แอบนอกใจผม... เอ้ย นอกใจน้องรหัส!" เกือบหลุดปากพูดคำว่า *'ผม'* กับ *'แฟน'* ออกไปแล้วไหมล่ะต้นหนาว! สมองแกนี่มันรวนไปหมดแล้วจริงๆ ตั้งแต่มาเจอภาพบาดตาบาดใจเมื่อกี้ ในจังหวะที่ต้นหนาวกำลังจะเดินดุ่มๆ เข้าไปฮึดฮัดแยกทั้งคู่ออกจากกันให้รู้แล้วรู้รอด มือหนากลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เสียก่อน แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปปะทะแผงอกอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนใจเต้นโครมคราม "ปล่อยนะพี่สิงห์ คนมองกันหมดแล้ว!" ต้นหนาวพยายามบิดข้อมือออก แต่มีหรือที่แรงแมวอย่างเขาจะสู้แรงหมีควายของวิศวะปีสี่ได้ "ฟังพี่ก่อนสิครับคนดี" สิงห์ถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาดุดันขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ทำเอาต้นหนาวชะงักงัน "ผู้หญิงคนนั้น... เธอชื่อ 'พรีม' เป็นลูกพี่ลูกน้องทางฝั่งคุณแม่ของพี่เองครับ เพิ่งบินกลับมาจากอังกฤษเมื่อวาน แล้วแวะเอาของฝากมาให้ตามคำสั่งคุณแม่... แค่นั้นจริงๆ ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งสิ้นครับผม" กระแสไฟเบาๆ เหมือนวิ่งผ่านเส้นประสาท ต้นหนาวกะพริบตาปริบๆ สมองที่กำลังประมวลผลเรื่องราวดราม่าชวนตับพังเมื่อครู่ ค่อยๆ รีเซ็ตตัวเองใหม่อย่างช้าๆ ลูก... ลูกพี่ลูกน้องเหรอ? ไม่ใช่แฟนเก่าที่ไหนอย่างที่ยัยมะลิส่งข่าวกรอง (มั่วๆ) มาหรอกเหรอเนี่ย! "มะ... จริงเหรอ?" ต้นหนาวเสียงอ่อนลงครึ่งหนึ่ง ความมั่นใจที่เคยพุ่งพล่านเมื่อกี้มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเก้อเขินที่เข้ามาแทนที่จนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "แล้ว... แล้วทำไมต้องแตเนื้อต้องตัวกันด้วยเล่า! ยืนคุยกันดีๆ ก็ได้นี่นา!" "หึงก็บอกว่าหึงสครับ ทำเป็นฟอร์มจัดไปได้" สิงห์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวยาวจิ้มเบาๆ ที่ปลายจมูกรั้นของคนปากแข็งด้วยความมันเขี้ยว "เนี่ย... หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกหมดแล้วนะเรา หูแดงด้วย... ไหนบอกไม่ได้หึงไงครับ หืม?" "ใครหึง! ผมไม่ได้หึงสักหน่อย!" ต้นหนาวรีบยกมือขึ้นจับแก้วกาแฟบังหน้าตัวเองทันทีเพื่อซ่อนรอยยิ้มและอาการเขินจนตัวงอ "ผมแค่... แค่ตกใจเฉยๆ หรอกน่า! ใครจะไปอยากหึงคนกวนประสาทอย่างพี่กัน" "ปากแข็งจริงนะเราเนี่ย" สิงห์อมยิ้ม มองคนที่พยายามทำเป็นมองโน่นมองนี่เพื่อหลบสายตา "ถ้าไม่ได้หึง แล้วเมื่อกี้ใครนะที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแถมเกือบจะพุ่งเข้าไปกระชากหัวน้องสาวพี่อยู่แล้วเนี่ย หืม?" "พี่สิงห์!" เสียงโวยวายเบาๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่จู่ๆ ก็อบอวลไปด้วยความหวานละมุน ชนิดที่คนมองผ่านไปผ่านมาอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มตามให้กับคู่กัดคู่ซี้ประจำตึกคณะ แต่ทว่า... ในขณะที่ต้นหนาวกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองคืนมา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของสิงห์ก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน สิงห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่ดวงตาคมจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความกังวลใจบางอย่างที่ฉายชัดผ่านแววตา ต้นหนาวชะงัก มองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก "มีอะไรเหรอครับพี่สิงห์?" สิงห์เงยหน้าขึ้นสบตา เขานิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของต้นหนาวเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา "ต้นหนาว... พี่ต้องไปสนามบินเดี๋ยวนี้แล้วล่ะ" "ห๊ะ? ไปสนามบิน? ไปทำไมตอนนี้?" "คือ... พ่อของพรีมโทรมาบอกว่า... คุณแม่ของพี่เกิดอุบัติเหตุล้มในห้องน้ำที่ต่างจังหวัด อาการตอนนี้..." สิงห์กลืนก้อนสะอื้นลงคอ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยจนคนฟังใจหายวาบ "ท่านอยู่ห้องไอซียู... พี่ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เลย" ร่างโปร่งยืนแข็งทื่อ ข้อความในหัวตัดขาดจากโลกภายนอกไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเทาจนเกือบทำหลุดมือ เหตุการณ์ความเข้าใจผิดเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อความจริงอันโหดร้ายและไม่คาดฝันกำลังพุ่งเข้ามาชนตรงหน้าอย่างจัง และก่อนที่ต้นหนาวจะทันได้เอ่ยคำพูดอะไรออกมา สิงห์ก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด— มือหนาเอื้อมมาคว้ามือบางของต้นหนาวมากำไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านความอบอุ่นมานั้นสั่นระริกเล็กน้อย ดวงตาคมคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "ต้นหนาว... รอพี่ก่อนนะ ห้ามไปไหนเด็ดขาดจนกว่าพี่จะกลับมา... พี่มีเรื่องสำคัญมากที่ยังไม่ได้บอกเธอ" พูดจบ สิงห์ก็หันหลังก้าวเดินยาวๆ ไปทางประตูร้านทันที โดยทิ้งให้ต้นหนาวยืนเคว้งคว้างอยู่กลางร้านกาแฟ พร้อมกับหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายและความเงียบงันที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและส่งกำลังใจให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ)*