ถอยห่างออกมาเพื่อความสบายใจ

“พี่สิงห์... ช่วยหยุดทำตัวเหมือนคนมีเจ้าของ (เก่า) สักพักจะได้ไหมครับ ผมเหนื่อย” ประโยคที่พุ่งออกมาจากริมฝีปากของต้นหนาวไม่ได้มาจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันมาจากความเหนื่อยล้าที่สะสมจนล้นปรี่ มือเล็กๆ ที่กำลังจัดของใส่กล่องพลาสติกสั่นน้อยๆ ผมมองเห็นความไหวระริกในดวงตาคู่นั้นผ่านแสงไฟสลัวในคอนโดที่ดูเงียบเหงาลงถนัดตา สิงห์ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขายังคงรักษาระดับความกวนประสาทไว้ได้เสมอ แต่คราวนี้แววตาของเขามันต่างออกไป มันมีความคมกริบที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้เบาบาง “คำว่า ‘คนมีเจ้าของ’ ของต้นหนาว หมายถึงพี่เมย์ใช่ไหม?” สิงห์ถามเสียงเรียบ เขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ก็ไม่ได้ถอยห่าง “จะใครก็ช่างเถอะครับ” ต้นหนาวแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูน่าสงสารที่สุดเท่าที่ผมเคยเขียนมา “ผมแค่รู้สึกว่า พื้นที่ข้างๆ พี่มันไม่ได้ว่างพอสำหรับผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ผมก้าวเข้ามาในที่ของคนอื่น ผมก็ต้องถอยออกไปถูกไหมครับ” “ใครบอกว่าที่ตรงนี้มีคนอื่น?” “ก็รูปในไอจีสตอรี่เมื่อวาน... แล้วก็ข้อความที่พี่แอบยิ้มตอนอ่าน ผมไม่ได้โง่นะครับพี่สิงห์” ต้นหนาวปิดฝากล่องดัง ‘ปึก’ เสียงนั้นมันบาดลึกเหมือนมีดกรีดลงบนความเงียบ สิงห์นิ่งไปนาน เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหนึ่งจังหวะ ก่อนจะหยุดลงเมื่อเห็นต้นหนาวผงะถอย “นั่นเป็นเรื่องงานโปรเจกต์เก่าที่เขาทิ้งไว้ให้พี่เคลียร์ให้จบ มันไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบที่ต้นหนาวกำลังคิด” “งั้นพี่ก็ควรเคลียร์ให้มันจบที่งาน ไม่ใช่จบที่ความรู้สึกคนอื่น!” ต้นหนาวตะคอกเบาๆ ก่อนจะเสมองไปทางอื่น “เอาเถอะครับ ต่อจากนี้พี่ไม่ต้องแวะมาเคาะห้องผมตอนดึก ไม่ต้องมาหยอดมุกเสี่ยวให้ผมเสียอาการอีก เรากลับไปเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง... หรือจะให้ดีกว่านั้น คือคนแปลกหน้าที่อยู่คอนโดเดียวกัน ผมโอเคครับ” สิงห์กำหมัดแน่นข้างลำตัว เขาเป็นผู้ชายที่ดูเหมือนไม่แคร์โลก แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความกวนประสาทนั่นคือความอดทนที่ถูกจำกัดด้วย ‘เส้นบางๆ’ ที่ต้นหนาวเพิ่งขีดขึ้นมา “ถ้าพี่บอกว่าพี่ทำไม่ได้ล่ะ?” สิงห์ถามเสียงพร่า “ทำไมจะไม่ได้ครับ? พี่ก็แค่เลิกทำตัวเป็นพี่ข้างห้องที่น่ารำคาญซะ” “พี่เลิก ‘จีบ’ ไม่ได้หรอก เพราะตั้งแต่ก้าวแรกที่เจอต้นหนาว พี่ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นพี่ชายตั้งแต่แรกแล้ว” สิงห์ก้าวพรวดเดียวถึงตัวต้นหนาว เขาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันก่อนที่ร่างนั้นจะเดินเลี่ยงไปที่ประตู “ต้นหนาว... อย่าตัดสินอนาคตของเราด้วยความกลัวของตัวเองเลยนะ” ต้นหนาวเงยหน้ามองสิงห์ ดวงตาที่เคยมีแต่ความสดใสบัดนี้กลับรื้นไปด้วยน้ำตา “แต่ผมกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งพี่จะหันไปหาคนเก่า แล้วปล่อยให้ผมยืนเคว้งอยู่ตรงนี้คนเดียว” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น สิงห์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาดึงร่างที่สั่นเทาเข้ามาไว้ในอ้อมกอดกว้างอย่างแนบแน่น เป็นอ้อมกอดที่ไม่ได้มีความฉาบฉวยเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการยึดเหนี่ยว “พี่ขอโทษที่ทำให้ต้องรู้สึกแบบนี้” เสียงของสิงห์ต่ำและทุ้มอยู่ข้างใบหู “แต่สัญญาได้ไหม... ว่าจะให้พี่พิสูจน์ก่อนที่จะถอยห่างกันจริงๆ” ต้นหนาวไม่ได้ตอบ แต่เขาก็ไม่ได้ผลักไส มือที่กำเสื้อยืดของสิงห์ไว้แน่นคือคำตอบเดียวที่สิงห์ต้องการในเวลานี้ ขณะที่ความตึงเครียดเริ่มคลายลง จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตของต้นหนาวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ มันเป็นข้อความจาก ‘ยัยมะลิ’ เพื่อนตัวดีที่ส่งรูปภาพบางอย่างมาให้ ต้นหนาวผละออกจากอ้อมกอดของสิงห์แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีจากซีดเป็นแดงจัดสลับกับขาวเผือด สิงห์ชะโงกหน้ามองด้วยความสงสัย บนหน้าจอคือรูปภาพของสิงห์ที่กำลังคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งในร้านกาแฟเมื่อเช้า ซึ่งถ้ามองผ่านๆ มันดูเหมือนเขากำลังกุมมือเธออยู่ แต่ถ้ามองดีๆ นั่นคือเขากำลังรับโทรศัพท์จากคนอื่นและผู้หญิงคนนั้นแค่ยื่นเอกสารให้ ข้อความจากมะลิเขียนไว้ว่า: *‘ต้นหนาว! สิงห์โดนจับได้แล้ว! นี่ไงหลักฐานคาตา!! แกต้องรีบเดินเครื่องทำคะแนนทิ้งห่างมันเลยนะ อย่าให้มันได้ใจ!’* ต้นหนาวอ่านจบแล้วมองหน้าสิงห์ที่ยังคงงุนงงกับสถานการณ์ เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ชั่ววูบที่สุดในชีวิตด้วยความน้อยใจที่ยังไม่จางหายไปไหน เขากดพิมพ์ข้อความกลับไปหามะลิด้วยความเร็วสูง: *‘พอกันที! พี่สิงห์เขามีคนอื่นแล้วจริงๆ ฉันยอมแพ้แล้ว จะถอยห่างจากเขาวันนี้แหละ ลาก่อนนะชีวิตรักที่พังทลาย!’* ทว่าด้วยความรีบร้อนและนิ้วที่สั่นเทา ต้นหนาวดันกดผิด! แทนที่จะส่งเข้าแชตกลุ่มเพื่อน เขากลับกดส่งไปในห้องแชตส่วนตัวของ... ‘พี่สิงห์’! สิงห์ที่เห็นแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองในจังหวะเดียวกับที่ต้นหนาวตาโตขึ้นเพราะความพลาดมหันต์ ทั้งคู่สบตากันในระยะประชิด หัวใจของต้นหนาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ส่งอะไรมานะครับ?” สิงห์ถามเสียงเย็น พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาอ่านข้อความนั้นช้าๆ วินาทีที่เขากดอ่าน ต้นหนาวแทบจะหยุดหายใจ เขาคว้าโทรศัพท์ในมือสิงห์หวังจะกดยกเลิกข้อความ แต่สิงห์ยกมือสูงขึ้นทันที สายตาของคนตรงหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความนิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก “นี่คือสิ่งที่ต้นหนาวคิดจริงๆ งั้นเหรอครับ?” สิงห์ก้มลงมาจนจมูกเกือบชิดกัน “จะถอยห่าง... โดยการประกาศผ่านแชตแบบนี้เนี่ยนะ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่หัวใจของทั้งคู่กำลังสั่นคลอนนะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ!