ดอกไม้ช่อนี้...ให้ใคร?

"พี่สิงห์! จะบ้าหรือไง ถามจริง... นี่มันอะไรครับเนี่ย?" ผมยืนกอดอกแน่น พยายามข่มอารมณ์ที่มันตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธที่เขาชอบแกล้งให้ผมหัวใจวายเล่น และทั้ง... เอิ่ม... เขินจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ ดอกกุหลาบสีพีชช่อใหญ่ที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีคราฟต์ดูดีจนน่าหมั่นไส้ มันกำลังถูกยัดเยียดมาตรงหน้าผมด้วยมือหนาของรุ่นพี่วิศวะที่ทำหน้าตายราวกับว่ากำลังถือถุงขยะไปทิ้งหน้าห้อง สิงห์เลิกคิ้วกวนประสาท แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นวูบไหวไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเรียบเฉย "ตกใจอะไรขนาดนั้น ต้นหนาว ดอกไม้นี่ผมไม่ได้ซื้อให้คุณนะ อย่าหลงตัวเองให้มากนัก" "อ้าว! ไอ้พี่คนนี้! ถ้าไม่ได้ให้ผมแล้วจะเอามาจ่อหน้าผมทำไมล่ะครับ แล้วนั่น... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนถูกบังคับให้มาส่งของด้วย?" ผมโวยวายกลับ ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเหมือนกลองรบ สิงห์ไหวไหล่เบาๆ เดินผ่านไหล่ผมเข้าไปในห้องโถงของคอนโดอย่างถือวิสาสะ เขาวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะไม้กลางห้องอย่างเบามือ ผิดกับท่าทางกวนประสาทเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง "เพื่อนผมมันฝากมาน่ะครับ เห็นว่ามาแถวนี้พอดีเลยให้เอามาให้คุณ บอกว่า... 'ขอบคุณที่วันก่อนช่วยเรื่องงานกลุ่ม' อะไรสักอย่าง ผมก็ฟังไม่ค่อยถนัดหรอก รีบเดินหนีออกมา" ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ดอกกุหลาบสีพีช... สีโปรดของผม ที่ผมเคยบ่นว่าชอบเมื่อตอนไปเดินตลาดนัดกับเขาเมื่อสัปดาห์ก่อนเนี่ยนะ? เพื่อนเขาคนไหนจะใจดีจำรายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้ได้แม่นขนาดนั้น? "เพื่อนพี่ชื่ออะไร?" ผมหรี่ตามอง "ชื่อ... ชื่ออะไรนะ อ้อ! ไอ้คนนั้นไง คนที่เรียนคณะเดียวกับคุณ ที่ใส่แว่น ผมสั้นๆ ผิวขาวๆ น่ะ" สิงห์เกาหัวทำเป็นนึกไม่ออก ทั้งที่สายตาเขาหลบวูบไปมองที่หน้าต่างบานใหญ่แทน "รุ่นพี่ปีสี่คณะบริหารน่ะเหรอครับ?" "เออ! คนนั้นแหละ" สิงห์รีบรับคำทันทีเหมือนเจอทางรอด "นั่นแหละ มันบอกฝากมาให้... คุณก็รับไว้เถอะครับ จะได้ไม่ต้องถามให้มากความ" ผมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะที่วางช่อดอกไม้ กลิ่นหอมจางๆ ของมันช่างน่าหลงใหลจนผมเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างหลังผมนี่แหละ... มันติดอยู่ที่ช่อดอกไม้ชัดเจน! "พี่สิงห์ครับ..." ผมเรียกชื่อเขาเบาๆ น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "หือ?" "ถ้าโกหก... จมูกจะยาวเหมือนพิน็อกคิโอไหมครับ?" สิงห์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มมุมปากที่ผมเกลียดที่สุด แต่มันกลับทำให้เข่าผมอ่อนแรงได้ทุกที เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาทำเอาผมลืมหายใจ "ผมไม่ได้โกหกคุณเรื่องดอกไม้หรอก... แต่ถ้าผมจะบอกว่า 'คนซื้อ' อยากเห็นคนรับยิ้มมากกว่าเห็นคนรับมาทำหน้าเหวี่ยงใส่ ผมว่านั่นน่ะ... เรื่องจริงกว่า" "คนกะล่อน!" ผมผลักอกเขาออกเบาๆ แต่เขากลับคว้ามือผมไว้แน่น "เอ้า เป็นอะไรอีกครับ? ใจคอไม่ดีเหรอ? หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำลงจนฟังดูเซ็กซี่อย่างประหลาด มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนอากาศในห้องนี้กำลังถูกสูบหายไปจนหมด ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว เป็นยัยมะลิที่ส่งข้อความมาถล่มทลาย [มะลิ]: หน้าระเบียงห้องมึงตอนนี้มันอะไรยังไง! ถ่ายรูปไว้ทันว่ะแก! [มะลิ]: ดอกไม้ช่อนั้นมันของมึงใช่ไหม? บอกมานะว่าพี่สิงห์ซื้อให้! [มะลิ]: ถ้ารักกันก็ยอมรับไปเถอะ ดูท่าทางแล้วพี่เขาจะกินมึงเข้าไปอยู่แล้วเนี่ย! ผมหน้าแดงจัดเมื่ออ่านข้อความจบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองสิงห์ที่ตอนนี้กำลังขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบจะชนกัน เขาไม่ได้ดูโกรธที่เห็นผมแอบเช็กแชต แต่เขากลับยิ้มกว้างขึ้น... ยิ้มที่ดูเหมือนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่บ้าบิ่นที่สุด "หนาวครับ" เขาเรียกชื่อผมสั้นๆ แต่มันสั่นประสาทไปถึงกระดูกสันหลัง "คะ...ครับ?" "ผมว่าผมไม่อยากเป็นแค่คนส่งดอกไม้แล้วว่ะ" เขายกมือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วกดรัวๆ ก่อนจะโยนมันลงบนโซฟาข้างตัว ผมยังไม่ทันจะถามว่าเขาทำอะไร โทรศัพท์ผมในกระเป๋าก็สั่นรัวพร้อมกันหลายครั้ง ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอทำเอาผมแทบหยุดหายใจ [สิงห์]: ผมไม่ได้ฝากใครมาให้หรอก ดอกไม้นี้ผมซื้อให้เพราะอยากจีบ... และผมก็จะจีบจนกว่าคุณจะใจอ่อน ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น เตรียมตัวรับมือความคลั่งรักของผมได้เลยครับ ผมมองหน้าเขาด้วยความตกตะลึง สิงห์ไม่ได้ละสายตาไปไหน เขายังคงมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงจังที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แต่แล้ว... จังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงเคาะประตูห้องผมก็ดังขึ้นอย่างแรงราวกับคนบ้า! *ปัง! ปัง! ปัง!* "ต้นหนาว! เปิดประตู! พี่ข้างห้องมึงทำอะไรมึงหรือเปล่า! มะลิอยู่หน้าห้องแล้วนะโว้ย!" เสียงเจ๊โฮสต์ประจำหอพักตะโกนเข้ามา ตามด้วยเสียงแงะกลอนประตูที่ดูเหมือนจะพังเข้ามาในอีกไม่กี่วินาที สิงห์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาที่ดูอบอุ่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินเสียงคนมาขัดจังหวะ เขาหันมาคว้าข้อมือผมแล้วกระซิบข้างหู "ดูเหมือนจะมีคนขัดจังหวะ... แต่นี่แค่เริ่มต้นนะครับหนาว ถ้าคืนนี้ไม่ล็อกประตูห้องดีๆ ผมอาจจะเข้าไป... สารภาพรักต่อให้จบ" เขากดอ่านข้อความสุดท้ายในแชตที่เพิ่งส่งไป ก่อนจะกดยกเลิกข้อความนั้นทิ้งต่อหน้าต่อตาผมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่มันไม่ทัน... เพราะผมดันอ่านทันทุกตัวอักษรตั้งแต่วินาทีที่มันเด้งขึ้นมา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านความสัมพันธ์ที่กำลังจะวุ่นวายกว่าเดิมในตอนถัดไปนะครับ หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับสายลมแผ่วเบาในตอนนี้นะครับ!